เมื่อพูดถึงวัดเซนที่บรรยากาศสงบและเปี่ยมด้วยชื่อเสียงในเกียวโต หลายคนนึกถึงเรียวอันจิ ที่นี่เป็นวัดสังกัดนิกายรินไซ สายเมียวชินจิ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกในฐานะหนึ่งใน “โบราณสถานทางวัฒนธรรมของเกียวโตโบราณ” วัดแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1450 โดยโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ (Hosokawa Katsumoto) อดีตคันเรย์แห่งรัฐบาลโชกุน ซึ่งรับมอบบ้านพักตากอากาศของตระกูลโตกุไดจิ และอัญเชิญพระอาจารย์กิเท็น เก็นโช (Giten Gensho) แห่งเมียวชินจิ องค์สืบทอดรุ่นที่ 5 มาเป็นเจ้าอาวาสผู้ก่อตั้ง ต่อมาวัดถูกเผาทำลายในสงครามโอนิน แต่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ภายใต้การดูแลของมาซาโมโตะ ด้วยความพยายามของพระโทคุโฮ เซ็นเค็ตสึ แห่งเมียวชินจิ ว่ากันว่าโฮโจและสวนหินก็ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้เช่นกัน
สิ่งที่ทำให้ผู้คนพูดถึงเรียวอันจิอยู่เสมอคงหนีไม่พ้นสวนโฮโจอันโด่งดัง สวนแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานรวมถึงสถานที่งดงามพิเศษ เป็นสวนคะเระซันซุยแบบพื้นราบที่ล้อมรอบด้วยกำแพงดินทั้งสามด้าน ในปี ค.ศ. 1975 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้เสด็จแวะเยือนเรียวอันจิอย่างเป็นทางการและทรงชื่นชมสวนแห่งนี้อย่างมาก จนทำให้ที่นี่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั้งในและต่างประเทศในฐานะผลงานชั้นยอดของศิลปะนามธรรม การจัดวางหินมีทั้งหมด 15 ก้อน เรียงจากทิศตะวันออกเป็น 5, 2, 3, 2, 3 จึงถูกเรียกอีกชื่อว่า “สวนชิจิโกะซัง” และ “สวนเสือลูกข้ามน้ำ” อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะชมจากมุมใด ก็ไม่สามารถมองเห็นหินทั้ง 15 ก้อนได้พร้อมกัน ถือเป็นการออกแบบที่น่าอัศจรรย์ มีการเล่ากันว่าสวนนี้อาจเป็นผลงานของโซอามิ แต่ทั้งผู้สร้างและช่วงเวลาที่จัดสวนยังไม่ทราบแน่ชัด ความลึกลับนี้เองอาจเป็นหนึ่งในเสน่ห์ที่ดึงดูดผู้คนให้มาเยือนได้เสมอ
หากเดินต่อออกไปอีก บรรยากาศก็จะเปลี่ยนเป็นความงามอีกแบบในสวนเดินชมที่มีสระเคียวโยจิเป็นศูนย์กลาง ซึ่งกินพื้นที่ทางตอนใต้ของบริเวณวัดกว่าครึ่งหนึ่ง สวนแห่งนี้ยังคงรักษารูปแบบสวนในสมัยเฮอันที่ชนชั้นสูงนิยมล่องเรือเล่นเอาไว้ได้จนถึงปัจจุบัน ในสมัยเอโดะ ที่นี่ยังเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งชมนกเป็ดแมนดาริน และว่ากันว่าเคยมีชื่อเสียงยิ่งกว่าสวนหินเสียอีก ที่นี่มีทิวทัศน์งดงามให้ชมได้ตลอดทั้งสี่ฤดูกาล โดยเฉพาะใบไม้เปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ร่วงที่สวยเป็นพิเศษ จึงมีผู้มาเยือนจำนวนมากในทุกปี
จุดเด่น
-
สวนหินชื่อก้องที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงชื่นชม จนเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก
-
ชมจากมุมไหนก็ไม่สามารถมองเห็นหินทั้งหมดได้พร้อมกัน ความน่าอัศจรรย์จึงยิ่งเด่นชัด
-
สวนแบบเดินชมที่ในอดีตเคยมีชื่อเสียงยิ่งกว่าสวนหิน
