วัดนินนะจิ

ท่ามกลางวัดสำคัญของเกียวโต วัดนินนะจิเป็นวัดหลักของนิกายชินงง สายโอมุโระ และยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกในฐานะหนึ่งใน “สมบัติทางวัฒนธรรมแห่งนครเกียวโตโบราณ” เริ่มก่อสร้างในปี 886 ตามพระประสงค์ของจักรพรรดิโคโค และก่อตั้งขึ้นในปี 888 โดยจักรพรรดิอุดะ ชื่อวัด “นินนะ” มาจากชื่อศักราชในยุคนั้น

จักรพรรดิอุดะทรงสละราชบัลลังก์ในปี 897 และต่อมาเสด็จเข้าพำนักในวัดในฐานะโฮโออุดะแห่งวัดนินนะจิรุ่นแรก เนื่องจากมีการจัดสร้างโอมุโระหรือที่ประทับภายในวัด จึงได้รับสมญานามว่าโอมุโระโกโช และหลังจากนั้นก็เป็นวัดมงเซกิที่เชื้อพระวงศ์ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อกันมา มีฐานะสูงส่งอย่างมาก

คอนโดะ (Kondo) ที่อยู่ด้านในของวัด เป็นอาคารที่ย้ายมาจากชิชินเด็นของพระราชวังหลวงเกียวโต ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ และย้ายมายังที่นี่ในช่วงต้นสมัยเอโดะ ระหว่างปี 1624–1645 อาคารแห่งนี้เป็นโบราณสถานล้ำค่าที่ถ่ายทอดสถาปัตยกรรมพระราชวังในอดีตมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นอาคารเพียงแห่งเดียวของวัดนินนะจิที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติ ภายในประดิษฐานพระอมิตาภะตรีเอกานุภาพ องค์พระพิทักษ์สี่ทิศ และรูปเคารพพรหม อีกทั้งยังมีภาพดินแดนสุขาวดีวาดด้วยสีสันสดใสบนผนัง

โกะเท็น (Goten) ซึ่งประกอบด้วยอาคารอย่างชินเด็น ฮักกะอิน และเรเมเด็น รวมถึงสวนด้านเหนือ สวนด้านใต้ และเรือนชงชา เคยเป็นโอมุโระหรือที่ประทับของจักรพรรดิอุดะ สิ่งปลูกสร้างที่เห็นในปัจจุบันได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ตั้งแต่สมัยเมจิจนถึงสมัยไทโช และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของประเทศ

สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในบริเวณวัดอันกว้างขวางคือเจดีย์ห้าชั้นที่มีความสูงประมาณ 36 เมตร สร้างขึ้นในปี 1644 และเป็นที่รู้จักร่วมกับเจดีย์ห้าชั้นของวัดโทจิว่าเป็นเจดีย์ชั้นเลิศที่เป็นตัวแทนของช่วงต้นสมัยเอโดะ รูปทรงที่สมส่วน โดยความกว้างของหลังคาและความสูงของแต่ละชั้นแตกต่างกันไม่มาก เป็นเอกลักษณ์สำคัญ และเมื่อยืนมองจากด้านล่างจะยิ่งสัมผัสได้ถึงความงดงามอย่างชัดเจน พร้อมกันนั้นยังเป็นสัญลักษณ์ของวัดนินนะจิคู่กับซากุระโอมุโระที่ขึ้นชื่อว่าบานช้าที่สุดในเกียวโต