ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ฉันตามหาใบไม้เปลี่ยนสีจนมาถึงสะรุฮาชิ แล้วถึงกับน้ำตาไหล!
หลังจากนั่งรถไฟมาลงที่สถานีสะรุฮาชิ ถึงเพิ่งรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีเสียแล้ว ทั้งสถานีมีฉันอยู่คนเดียว ไม่มีทั้งแท็กซี่และรถประจำทาง
จึงต้องเดินเข้าไปถามทางในร้านซักรีด คุณแม่วัยสาวช่วยโทรศัพท์ให้หลายครั้ง แต่ก็หาแท็กซี่ไม่ได้ ตอนนั้นจู่ ๆ เธอก็พูดว่า งั้นฉันไปส่งคุณเอง! เธอรีบเก็บเสื้อผ้าแล้ววิ่งไปที่รถ พอขึ้นรถจึงเห็นว่าในรถมีทารกตัวน้อยกำลังหลับสนิทอยู่!
เมื่อลงจากรถหลังมาถึงสะรุฮาชิ ฉันถามเธอว่าควรตอบแทนอย่างไรดี เธอบอกว่า ขอแค่คุณเพลิดเพลินกับความงามของใบไม้แดงที่สะรุฮาชิให้เต็มที่ก็พอ!
ฉันน้ำตาไหล! เพราะความอบอุ่นของเธองดงามยิ่งกว่าใบไม้แดง!
