ซานริโอ คาแรกเตอร์ พาร์ก ฮาร์โมนีแลนด์ | รีวิวของ Skimuraki Zin

เส้นทางเดินทอดยาวเลียบหุบเขาแม่น้ำโกคาเสะ สองข้างเป็นหน้าผาหินบะซอลต์แบบแท่งที่เกิดจากลาวาภูเขาไฟอะโสะเย็นตัวลง สูงตระหง่านหลายสิบเมตร ลวดลายบนผาหินที่ทอดตัวในแนวดิ่งละเอียดราวกับถูกมีดและขวานสลัก เผยให้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่จากการรังสรรค์ของธรรมชาติตลอดหลายสิบล้านปี ระหว่างเดิน แสงแดดส่องลอดร่มไม้เขียวขจีลงบนสายน้ำใสสีเขียวมรกต โขดหินรูปร่างขรุขระ ต้นไม้หนาทึบ พร้อมเสียงน้ำไหลกระหึ่มแว่วมา ทุกย่างก้าวราวกับอยู่ในภาพวาด

เมื่อเดินข้ามสะพานชินเคียวอันเก่าแก่และงดงาม ก็มาถึงจุดชมวิวหลักของเส้นทางอย่างทาคิมิได จากที่นี่สามารถมองน้ำตกมานาอิได้ไกลและกว้างขึ้น--สายน้ำสีขาวราวกับผ้าแพร ทิ้งตัวตรงจากรอยแยกบนหน้าผาลงสู่แอ่งน้ำลึกสีเขียวเข้ม แม้จะอยู่ห่างออกมา ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของสายน้ำที่ไหลบ่าและบรรยากาศลึกลับเหนือกาลเวลาของดินแดนแห่งตำนาน เมื่อมองลงไปยังผืนน้ำในหุบเขาที่ปกติเต็มไปด้วยเรือเที่ยวชม ครั้งนี้กลับไม่มีเรือ จึงยิ่งให้ความงามอันเงียบสงบและเป็นธรรมชาติมากขึ้น

เดิมทีเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตั้งใจตื่นให้ตรงเวลาเพื่อแย่งจองเรือพายที่หุบเขาทาคาจิโฮะ และโชคดีที่คว้าตั๋วซึ่งหมดในพริบตามาได้ มาเที่ยวคิวชูหลายครั้งแล้ว แต่มีเพียงหุบเขาทาคาจิโฮะที่ยังไม่เคยมา เพราะเฝ้ารอที่จะได้พายเรือผ่านหุบเขาอันยิ่งใหญ่ด้วยตัวเอง มุ่งหน้าไปยังน้ำตกมานาอิ และสัมผัสละอองน้ำจากน้ำตกสูง 17 เมตรที่กระเซ็นอยู่ข้างกาย

แต่ไม่คิดเลยว่าวันก่อนออกเดินทางจะได้รับแจ้งว่าระดับน้ำสูงเกินไป จึงยกเลิกการให้บริการเรือ แม้จะเสียดายอยู่บ้าง แต่การเดินทางก็มักทิ้งเหตุผลให้กลับมาอีกครั้งเสมอ

โออิยามะกาสะหน้าศาลเจ้าคุชิดะ

โออิยามะกาสะเริ่มต้นจากศาลเจ้าคุชิดะ ศาลเจ้าผู้พิทักษ์หลักแห่งฮากาตะ เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดดั้งเดิมจะแบกคาคิยามะที่หนักกว่าหนึ่งตัน วิ่งสุดกำลังท่ามกลางเสียงตะโกน “โออิสะ! โออิสะ!” เป็นสัญลักษณ์ของการขอพรให้ปลอดภัย ขับไล่สิ่งชั่วร้ายและโรคภัย อีกทั้งยังแสดงถึงจิตวิญญาณแห่งความร่วมแรงร่วมใจของชาวฮากาตะ เทศกาลนี้มีประวัติยาวนานกว่า 760 ปี ไม่เพียงเป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้อันสำคัญของญี่ปุ่น แต่ยังได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้อีกด้วย นับเป็นงานวัฒนธรรมช่วงฤดูร้อนของฟุกุโอกะที่ทำให้เลือดสูบฉีดมากที่สุด

ทาดาโอะ อันโดะ ซ่อนตัวอาคารทั้งหมดไว้อย่างแนบเนียนใต้เนินเขา เหลือไว้เพียงลานและช่องแสงทรงเรขาคณิต

ระหว่างเดินอยู่ท่ามกลางเส้นสายเรขาคณิตอันเรียบเย็นของคอนกรีตเปลือย แสงธรรมชาติจะไหลผ่านอย่างอิสระตามเวลาและสภาพอากาศ

พอได้ก้าวเข้าไปในห้องจัดแสดงชุดบัวของโมเนต์ พื้นสีขาวบริสุทธิ์ที่ปูด้วยหินอ่อนชิ้นเล็กนับหมื่นชิ้นอยู่ใต้เท้า ขณะที่แสงธรรมชาติส่องลงมาจากด้านบน ช่วงเวลานั้นเหมือนภาพวาด พื้นที่ และธรรมชาติหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว จนรู้สึกตื่นตะลึงแทบหยุดหายใจ

ที่นี่ไม่ใช่แค่การมาชมภาพวาด แต่เป็นบทสนทนาอันลึกซึ้งระหว่างร่างกาย พื้นที่ แสง และเงา