เมจิจิงูกาเอ็น | รีวิวของ 蘇自強

พอมาถึงซัปโปโรจากสนามบินนิวชิโตเสะ รู้แค่ว่าโรงแรมอยู่ข้างสวนโอโดริ แต่ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนเลย
ลากกระเป๋าใบหนักอึ้งออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน แล้วก็ถูกใบเมเปิลสีแดงตรงหน้าดึงดูดทันที วางกระเป๋าทิ้งไว้แล้วเริ่มถ่ายรูป คนขับรถของ “ไปรษณีย์ญี่ปุ่น” รีบวิ่งเข้ามาถามอย่างกังวลว่า “รถของผมเป็นอะไรหรือครับ” จึงรีบอธิบายว่า “รถของคุณไม่มีปัญหา ใบเมเปิลต่างหากที่มีปัญหา!”
เขาหัวเราะไปพลางขึ้นรถแล้วขับออกไป ส่วนฉันก็ถ่าย ถ่าย ถ่ายต่อไม่หยุด
ตอนนั้นเองถึงนึกขึ้นได้เรื่องกระเป๋ากับเรื่องหาโรงแรม⋯!

มาเยือน “สวนสาธารณะมาโกมาไน” ในฤดูใบไม้ร่วง! สวนที่กว้างใหญ่ สวยงาม และน่าเพลิดเพลินแห่งนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองซัปโปโรไม่ถึง 10 กิโลเมตร เดินทางสะดวกมาก
เพิ่งผ่านกลางเดือนตุลาคมมาไม่นาน ภายในสวนก็เต็มไปด้วยใบเมเปิลสีแดงเป็นชั้นๆ ทั้งสีแดงสดและใบไม้สีแดงทองต่างประชันความงามกัน ชวนให้ทึ่ง!
นั่งเงียบๆ คนเดียวท่ามกลางใบเมเปิลสีแดง พร้อมฟังเสียงนกร้อง นกหัวขวานกำลังยุ่ง กระรอกเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ส่วนกวางตัวผู้ดูเหมือนจะลนลานอยู่เล็กน้อย⋯
ทุกสิ่งนี้ทำให้ลืมกำหนดการถัดไปเสียอย่างนั้น และไม่ยอมจากไปอยู่นาน⋯!

“เรื่องระทึกขวัญที่ภูเขาโยเท”
ใฝ่ฝันอยากไป “ภูเขาโยเท” มานานมาก และในที่สุดก็ได้ไปในฤดูใบไม้ร่วงปีนี้
เดินทางคนเดียวจากซัปโปโรด้วยรถไฟมาถึง “คุตจัง” แล้วถึงได้รู้ว่าท่าไม่ดี เพราะต้องรอรถบัสที่ผ่านภูเขาโยเทอีกนาน จึงต้องขึ้นแท็กซี่เพียงคันเดียวที่อยู่หน้าสถานีไป
ไม่นานภูเขาโยเทก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรัว ๆ คุณคนขับรีบลดกระจกลงให้ถ่ายได้อย่างเต็มที่
เมื่อมาถึง “สวนฟุกิดาชิ” ก็ขอให้เขากลับมารับไปสถานีรถไฟตอนเที่ยง และเขาก็มาตรงเวลา ระหว่างทางกลับ จู่ ๆ เขาก็เลี้ยวไปทางภูเขาโยเทแล้วขับพุ่งเข้าไปในถนนเล็ก ๆ สำหรับการเกษตร! เริ่มตื่นตระหนกแล้ว! นี่เป็นคนละเส้นทางกับขามาอย่างสิ้นเชิง! “สาวสวย” ที่มาคนเดียวเริ่มคิดแผนรับมือฉุกเฉินในใจ⋯ ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นมาว่า “ข้างหน้าทางซ้ายไม่มีอะไรบดบัง เป็นจุดถ่ายรูปภูเขาโยเทที่ดีที่สุด ผมจะให้คุณลงไปค่อย ๆ ถ่ายให้เต็มที่!” ตอนนั้นไม่รู้จริง ๆ ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี! เข้าใจเขาผิดไปแล้ว!
คุณคนขับคนนี้ชื่อ “โอทากะ” หากมีโอกาสเจอเขาที่หน้าสถานีรถไฟ โปรดช่วยขอบคุณเขาแทนอีกครั้งด้วย!