陳泰任 หน้าของ

ใต้โตเกียวสกายทรี ได้พบกับรสชาติจากบ้านเกิด

โตเกียวสกายทรีในเขตสุมิดะ กรุงโตเกียว เป็นแลนด์มาร์กที่โดดเด่นที่สุดบนเส้นขอบฟ้าของโตเกียว เมื่อแหงนมองในตอนกลางวัน ตัวหอคอยขนาดมหึมาตั้งตระหง่านทะลุเมฆ พอตกกลางคืน แสงไฟก็ส่องสว่างทั่วเมือง กลายเป็นทิวทัศน์อันมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

เดือนเมษายน 2023 เรามาที่โตเกียวสกายทรี และบังเอิญพบกับงาน “เทศกาลไต้หวัน” ที่ทั้งคุ้นเคยและเป็นกันเอง โคมแดงแขวนเรียงราย ผู้คนคึกคัก อาหารไต้หวันนานาชนิดมาออกร้านอย่างครึกครื้นบนถนนในต่างแดน ณ ขณะนั้น การเดินทางที่ควรจะอยู่ในญี่ปุ่นกลับทำให้รู้สึกราวกับได้กลับไปยังตลาดกลางคืนที่บ้านเกิด

เมื่อเทียบกับแผงลอยยามค่ำคืนของฟุกุโอกะที่อบอวลไปด้วยวัฒนธรรมท้องถิ่นของญี่ปุ่น เทศกาลไต้หวันใต้โตเกียวสกายทรีกลับเป็นการแลกเปลี่ยนข้ามพรมแดนอีกรูปแบบหนึ่ง ความอบอุ่นของไต้หวันกับความเป็นระเบียบของญี่ปุ่นมาบรรจบกันอย่างเป็นธรรมชาติในเมืองสมัยใหม่แห่งนี้ ไม่ขัดแย้งกัน แต่กลับลงตัวเป็นพิเศษ

ขณะแหงนมองโตเกียวสกายทรีไปพร้อมกับลิ้มรสรสชาติคุ้นเคยจากบ้านเกิด เสียงที่ได้ยินคือเสียงตามท้องถนนของญี่ปุ่น แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นความทรงจำของตลาดกลางคืนไต้หวัน บางทีเสน่ห์ที่สุดของการเดินทางก็คือ การได้พบกับความประทับใจอันคุ้นเคยอย่างกะทันหันในเมืองที่ไม่คุ้นเคย

พิพิธภัณฑ์โทบุ เสียงสะท้อนแห่งกาลเวลาของทางรถไฟ

เมื่อมาถึงพิพิธภัณฑ์โทบุในเขตสุมิดะ กรุงโตเกียว ตอนแรกคิดว่าจะมาแค่ดูโมเดลรถไฟและถ่ายรูปรถไฟเก่า แต่พอได้เดินเข้าไปในอาคารจัดแสดงจริง ๆ กลับเหมือนค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่ระเบียงประวัติศาสตร์การพัฒนาระบบรถไฟของญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์โทบุนำเสนอเส้นทางการพัฒนาของรถไฟโทบุตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน ผ่านขบวนรถของจริงและเอกสารทางประวัติศาสตร์

สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดคือรถไฟเก่าแต่ละขบวนที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้จริง ๆ ตั้งแต่รถจักรไอน้ำยุคแรกที่เผาถ่านหินและขับเคลื่อนด้วยไอน้ำ ไปจนถึงรถไฟฟ้าที่ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นในเวลาต่อมา แต่ละยุคต่างมีรูปลักษณ์และเรื่องราวเป็นของตัวเอง โดยเฉพาะรถไฟฟ้าเก่าสีน้ำตาลเข้มคันนั้น ตัวรถทำจากไม้ หน้าต่างสไตล์ย้อนยุค และแพนโทกราฟบนหลังคา ยิ่งดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษเมื่ออยู่ในพื้นที่จัดแสดงอันทันสมัย ส่วนรถไฟย้อนยุคที่อนุรักษ์ไว้กลางแจ้งก็ดูราวกับภาพที่เดินทางข้ามกาลเวลาภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ภายในพิพิธภัณฑ์ยังเก็บรักษารถจักรไอน้ำหมายเลข 5 ของรถไฟโทบุในยุคแรก รวมถึงรถไฟฟ้าตัวถังไม้ที่ใช้งานในช่วงเริ่มต้นของการเปลี่ยนมาใช้ระบบไฟฟ้าเมื่อปี 1924 ทำให้เห็นวิวัฒนาการของเทคโนโลยีรถไฟได้อย่างเป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น

ที่น่าสนใจก็คือ เด็กผู้ชายคนนั้นดูไม่ได้ตื่นเต้นเป็นพิเศษกับโมเดลรถไฟตลอดทาง แต่เมื่อได้เผชิญหน้ากับหัวรถจักรจริงที่เคยแล่นโลดอยู่บนราง ทุกคนกลับชะลอฝีเท้าลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อมองดูโครงสร้างเครื่องจักรขนาดใหญ่ ล้อ ก้านเชื่อม และอุปกรณ์ควบคุม จึงได้ตระหนักว่ารถไฟไม่ได้เป็นเพียงพาหนะ แต่ยังบรรทุกเรื่องราวว่าผู้คนในแต่ละยุคเดินทาง ใช้ชีวิต และออกไปยังแดนไกลอย่างไร

การเยี่ยมชมครั้งนี้เราไม่ได้เดินผ่านไปอย่างรีบเร่ง แต่กลับหยุดยืนชมอยู่นาน ตั้งแต่ยุคถ่านหินและไอน้ำ ไปจนถึงระบบไฟฟ้าและรถไฟสมัยใหม่ สิ่งที่รถไฟเปลี่ยนแปลงไม่ใช่แค่ความเร็ว แต่ยังเปลี่ยนระยะห่างระหว่างผู้คนกับเมืองอีกด้วย เมื่อเดินออกจากพิพิธภัณฑ์แล้วหันกลับไปมองรถไฟเก่าเหล่านั้นอีกครั้ง ก็ราวกับยังได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังมาจากส่วนลึกของกาลเวลา

ศาลเจ้าเมจิ．ขอพรหนึ่งข้อท่ามกลางผืนป่าในโตเกียว

เมื่อมาถึงโตเกียว เดินผ่านย่านชิบูย่าอันคึกคัก แล้วพอเลี้ยวไปกลับเข้าสู่ผืนป่าเขียวขจีอันเงียบสงบ ที่นี่คือศาลเจ้าเมจิอันสง่างามและศักดิ์สิทธิ์ ตรงทางเข้ามีเสาโทริอิแบบเมียวจินที่ทำจากไม้ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ว่ากันว่าสร้างจากไม้สนฮิโนกิยักษ์อายุพันปีจากภูเขาอาลีซานในไต้หวัน เมื่อเงยหน้ามองก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม

เดินไปตามทางเดินใต้ร่มไม้ แสงแดดส่องลอดกิ่งใบลงมา เสียงอึกทึกของเมืองค่อย ๆ ห่างออกไป เหลือเพียงจังหวะเงียบสงบจากเสียงฝีเท้าที่ประสานกับเสียงใบไม้ เมื่อมาถึงหน้าศาลหลัก อาคารไม้สีเข้ม เครื่องประดับสีทอง และสันหลังคาอันงดงาม ดูขรึมสง่าเป็นพิเศษท่ามกลางความเขียวขจี

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคงหนีไม่พ้นจุดแขวนคำอธิษฐาน แผ่นเอมะนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยคำขอพรจากทั่วโลก บางคนขอให้ประสบความสำเร็จ บางคนขอให้ปลอดภัย และบางคนฝากคำอวยพรไว้ให้ครอบครัว พวกเราก็เขียนคำอธิษฐานของตนเองอย่างตั้งใจ แล้วแขวนความในใจไว้กลางสายลม บางทีความหมายของการเดินทางก็คือการได้ฝากความหวังอันงดงามสำหรับช่วงเวลาต่อไปให้กับตนเองและคนที่รัก ณ สถานที่แปลกถิ่น

ถนนช้อปปิ้งนากามิเสะ สัมผัสบรรยากาศย่านเก่าแก่ของโตเกียวที่มีอายุนับร้อยปี

เมื่อเดินผ่านประตูอันสง่างามของวัดเซ็นโซจิ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือถนนช้อปปิ้งนากามิเสะที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศสมัยเอโดะ ถนนสายเก่าแก่ซึ่งเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของโตเกียวแห่งนี้ มีร้านค้าราว 90 ร้านเรียงรายอยู่สองฝั่งทางเข้าวัด ตั้งแต่ขนมหน้านิงเงียวยากิและวากาชิแบบดั้งเดิม ไปจนถึงพัดญี่ปุ่น งานหัตถกรรม และของที่ระลึกนานาชนิด ทุกร้านล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่น

เมื่อเดินเล่นท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน โคมไฟแบบดั้งเดิมและป้ายสีสันสดใสที่แขวนอยู่สองข้างทาง ผสานกับหน้าร้านแบบโบราณ ทำให้รู้สึกราวกับก้าวเข้าสู่ยุคเอโดะ เมื่อเห็นของฝากละลานตาในตู้โชว์ ก็อดไม่ได้ที่จะเลือกซื้อขนมที่มีตรา “อาซากุสะ” กลับไปหลายชิ้น และยังซื้อพัดที่วาดลวดลายหญิงงามในชุดกิโมโน ภูเขาไฟฟูจิ และลวดลายดั้งเดิมมาหลายเล่ม

ที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงถนนช้อปปิ้ง แต่ยังคล้ายอุโมงค์เวลาที่เก็บรักษาความทรงจำของโตเกียวไว้ ผู้คนมาจากทั่วทุกมุมโลก ขณะที่ร้านเก่าแก่ยังคงรักษารสชาติและฝีมือที่คุ้นเคยเอาไว้ ทำให้ความสง่างามของวัดเซ็นโซจิและความคึกคักของนากามิเสะหลอมรวมกันเป็นภาพการเดินทางที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของโตเกียวที่สุดบนถนนสายเดียว

ความทรงจำแห่งอาซากุสะใต้ประตูคามินาริมง

เมื่อมาถึงโตเกียว ก็ต้องแวะวัดเซ็นโซจิตามธรรมเนียม วัดเก่าแก่ที่เป็นตัวแทนของโตเกียวแห่งนี้ดึงดูดผู้คนหลายสิบล้านคนให้มาสักการะทุกปี และกลายเป็นสถานที่สำคัญที่ช่วยให้นักเดินทางได้รู้จักวัฒนธรรมดั้งเดิมของโตเกียว ก่อนก้าวเข้าสู่วัดเซ็นโซจิ สิ่งแรกที่ปรากฏตรงหน้าคือ “ประตูคามินาริมง” อันยิ่งใหญ่ โคมแดงขนาดมหึมาห้อยอยู่กลางประตูเทพลมและเทพสายฟ้า ตัวอักษรสีทองคำว่า “คามินาริมง” บนพื้นสีดำโดดเด่นสะดุดตา และกลายเป็นภาพถ่ายสุดคลาสสิกของการเดินทาง

เมื่อผ่านประตูคามินาริมง แล้วเดินไปตามถนนนากามิเสะสู่ด้านในของวัด ประตูโฮโซมงและเจดีย์ห้าชั้นก็ค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตา เสาและคานสีแดงสด โครงค้ำยันอันประณีต และชายคากระเบื้องสีเทาที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดูสง่างามและวิจิตรตัดกับท้องฟ้าสีคราม เมื่อยืนหน้าวัดแล้วหันกลับไปมอง จะเห็นฝูงชนขวักไขว่และควันธูปลอยอบอวล ความเจริญรุ่งเรืองของโตเกียวสมัยใหม่กับประวัติศาสตร์ของวัดเก่าแก่มาบรรจบกันในช่วงเวลานี้