รีวิวของ Eddie หน้า 1/3

เมื่อมาถึงปราสาทมารุงาเมะในคางาวะ สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือกำแพงหินของที่นี่ เดินค่อย ๆ ขึ้นไปตามทางลาด กำแพงหินสูงทั้งสองข้างดูสง่างามมาก ยิ่งเข้าใกล้หอปราสาทก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายทางประวัติศาสตร์ของปราสาทแห่งนี้

แม้หอปราสาทมารุงาเมะจะไม่ใหญ่นัก แต่ยังคงรักษารูปลักษณ์ของอาคารไม้เก่าแก่เอาไว้ เมื่อยืนอยู่บนปราสาทแล้วมองออกไป ก็สามารถชมทิวทัศน์ของเมืองมารุงาเมะได้ เมื่อเทียบกับสถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งที่คึกคักมาก กลับชอบสถานที่แบบนี้มากกว่า เพราะสามารถค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ ชมได้ ไม่มีฝูงชนจอแจมากนัก เดินเที่ยวได้อย่างสบายใจ

หากมีโอกาสมาคางาวะ ลองจัดเวลาแวะมาเดินเล่นที่ปราสาทมารุงาเมะ ชมปราสาทเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานกว่า 400 ปีแห่งนี้ และสัมผัสทิวทัศน์ญี่ปุ่นในอีกบรรยากาศหนึ่ง

มาถึงเกาะโชโดชิมะโดยไม่ได้วางแผนไปเที่ยวหลายจุดเป็นพิเศษ แต่พอเห็นวิวแบบนี้ริมทะเล ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดถ่ายรูปไว้หนึ่งภาพ

ผิวน้ำทะเลสงบนิ่ง ไกลออกไปไม่มีอะไรซับซ้อนมากนัก มีเพียงก้อนหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่นิ่งๆ กลางทะเล ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ตอนที่ยืนมองอยู่ตรงนั้นสักพัก กลับรู้สึกว่านี่แหละคือความรู้สึกที่ได้รับจากเกาะโชโดชิมะ

ไม่มีความคึกคักของเมืองใหญ่ และไม่มีความกดดันจากการต้องรีบไปตามตาราง แค่เดินเล่นริมทะเล ชมวิวไปเรื่อยๆ ก็สบายมากแล้ว

บางครั้งภาพถ่ายที่เหลือจากการเดินทางก็ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุด แต่กลับเป็นภาพที่ถ่ายไว้เพราะตอนนั้นรู้สึกว่า “เอ๊ะ ตรงนี้สวยดี” พอเวลาผ่านไปแล้วกลับมาเห็นอีกครั้ง ก็ยังนึกถึงการเดินทางครั้งนั้นอยู่

เดิมคิดว่ามาโอกินาวะในเดือนตุลาคม อากาศน่าจะเย็นสบายขึ้นหน่อย ไม่คิดว่ายังจะร้อนขนาดนี้ ค่อนข้างเกินคาดจริง ๆ ฮ่า ๆ!

พอมาถึงเกาะโคริ ความรู้สึกแรกคือน้ำทะเลที่นี่สีฟ้ามาก หาดทรายก็สะอาด แค่ยืนชมวิวริมทะเลก็รู้สึกดีแล้ว น่าเสียดายที่ครั้งนี้มากับทัวร์แบบไปเช้าเย็นกลับ จึงมีเวลาอยู่ที่นี่ประมาณ 30 นาทีเท่านั้น สั้นเกินไปจริง ๆ ทำได้แค่เดินเล่นบนหาดและถ่ายรูป ยังไม่ทันได้ชมให้เต็มที่ก็ต้องเตรียมตัวออกเดินทางแล้ว

จริง ๆ แล้วเกาะโคริดูเหมาะกับการค่อย ๆ เที่ยวมากกว่า ถ้าจัดเวลาเองได้ ก็น่าจะอยู่ริมทะเลได้นานขึ้นและดื่มด่ำกับบรรยากาศเกาะของโอกินาวะ คราวหน้าถ้ามีโอกาส อาจต้องขับรถมาเอง จะได้ไม่ต้องรีบตลอดเวลาและได้สัมผัสความงามของที่นี่อย่างเต็มที่ ครั้งนี้ถือว่ามาสำรวจดูก่อน คราวหน้าค่อยหาโอกาสมาเที่ยวให้เต็มที่อีกครั้ง!

ถนนโคคุไซโดริตอนกลางคืนคึกคักมากจริง ๆ มีผู้คนอยู่ทั่วทุกมุมถนน โดยเฉพาะดองกิโฮเต้ที่ข้างในแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ถ้าอยากเดินดูให้ทั่วก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย เดินมาทั้งคืนจนเท้าทั้งเมื่อยทั้งเจ็บ แต่ทั้งที่เหนื่อยแล้วก็ยังตัดใจกลับโรงแรมไม่ได้ รู้สึกอยู่ตลอดว่าเดินต่ออีกหน่อยดีกว่า ไหน ๆ ก็มีโอกาสมาโอกินาวะทั้งที ตอนกลางคืนก็ต้องสัมผัสบรรยากาศคึกคักของที่นี่ให้เต็มที่

นอกจากนี้ยังถ่ายรูปมอสเบอร์เกอร์ที่มีป้ายสีเขียวไว้ด้วย ซึ่งต่างจากป้ายสีแดงที่เห็นกันทั่วไปในไต้หวัน ตอนเห็นก็ยังรู้สึกแปลกใหม่ดี การท่องเที่ยวก็เป็นแบบนี้ บางครั้งไม่จำเป็นต้องวางแผนไปสถานที่ท่องเที่ยวไหนเป็นพิเศษ แค่เดินเล่นเดินดูตามถนน มองดูร้านค้าและทิวทัศน์ริมทางที่แตกต่างกัน ก็สร้างความทรงจำที่น่าสนใจได้ไม่น้อย

เคยมาปราสาทชูริก่อนช่วงโควิดระบาด ไม่นึกเลยว่าไม่นานหลังจากนั้นจะได้ทราบข่าวจากสื่อว่าปราสาทเกิดเพลิงไหม้ ตอนนั้นรู้สึกเสียดายมากจริง ๆ

ปี 2025 ได้มาโอกินาวะอีกครั้ง แน่นอนว่าต้องกลับมาเยี่ยมเพื่อนเก่าที่คุ้นเคยแห่งนี้อีกครั้ง เมื่อเห็นปราสาทชูริค่อย ๆ ได้รับการบูรณะและกำลังจะกลับมาเผยโฉมในแบบเดิม ก็รู้สึกดีใจมากจริง ๆ และตั้งตารอวันที่จะสร้างเสร็จสมบูรณ์

แม้ครั้งนี้จะยังไม่ได้เห็นปราสาทชูริที่สมบูรณ์ แต่ก็ถือว่าได้เป็นพยานในกระบวนการบูรณะ ดูเหมือนว่าความปรารถนาเล็ก ๆ นี้คงต้องเก็บไว้สำหรับทริปโอกินาวะครั้งหน้าแล้ว! หวังว่าตอนกลับมาอีกครั้งในปี 2027 จะได้เห็นปราสาทชูริที่กลับมาเปล่งประกายอีกครั้งด้วยตาตัวเอง 🇯🇵

มาโตเกียวในเดือนพฤษภาคม เดิมทีตั้งใจจะซื้อไทยากิสีปกติหนึ่งชิ้น แต่พอเห็นสีดำก็รู้สึกทันทีว่า “โอ้โห แบบนี้ปกติไม่ค่อยได้เจอเลย!” 😂
ก็เลยเปลี่ยนมาซื้อสีดำทันที ตัวแป้งด้านนอกมีกลิ่นหอมเล็กน้อย ส่วนไส้ถั่วแดงข้างในเนียนนุ่มมาก ความหวานก็กำลังดี ไม่หวานจนกินไม่กี่คำก็เลี่ยน อร่อยเกินคาดมาก
เนื่องจากเดือนพฤษภาคมอากาศเริ่มค่อนข้างร้อนแล้ว นอกจากรสดั้งเดิม ทางร้านยังมีรสชาติแบบเย็นให้เลือกด้วย ครั้งนี้พอเห็นสีดำก็อดใจไม่ไหวซื้อก่อน เลยไม่ได้ลองรสชาติอื่น ถ้ามีโอกาสครั้งหน้าจะต้องลองให้ครบทุกแบบ!
เรื่องการเดินทางก็ได้คะแนนเพิ่มไปเต็มๆ เพียงนั่งรถไฟสายกินซ่ามาลงที่ G14 “สถานีซูเอฮิโระโจ” ออกจากสถานีก็ถึงทันที ไม่ต้องเสียเวลาหาทางเลย กินเสร็จแล้วยังเดินเล่นต่อไปเที่ยวอากิฮาบาระได้ด้วย ทำเลดีและสะดวกมากจริงๆ!

เมื่อมาโคคุระ แน่นอนว่าต้องไม่พลาดปราสาทโคคุระ ตัวปราสาทไม่ได้ใหญ่เป็นพิเศษ แต่เมื่อเดินไปรอบ ๆ ซากปราสาทและสวน ก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของปราสาทญี่ปุ่นโบราณอยู่บ้าง

สิ่งที่ชอบที่สุดคือการมองปราสาทโคคุระจากมุมต่าง ๆ กำแพงปราสาทสีขาวตัดกับหลังคาสีเข้ม ดูสะอาดและเรียบคม ต้นไม้และคูน้ำรอบ ๆ ยังช่วยให้ทิวทัศน์ทั้งหมดดูเงียบสงบขึ้น ไม่ให้ความรู้สึกว่าแค่มาถ่ายรูปเช็กอิน ดูเสร็จแล้วก็กลับ

ถ้ามาเที่ยวคิตะคิวชูพอดี คิดว่าน่าจะแบ่งเวลามาเดินเล่นที่นี่ได้ ไม่ต้องเร่งรีบกับกำหนดการ ค่อย ๆ เดินชมรอบปราสาท ดูทิวทัศน์ตามถนน และสัมผัสบรรยากาศของโคคุระที่แตกต่างจากเมืองใหญ่อื่น ๆ อยู่บ้าง

มาถึงเรือนฮิกุราชิในสวนริตสึรินตอนใกล้ค่ำพอดี แสงภายในสวนค่อย ๆ นุ่มนวลลง ทำให้เดินเล่นได้อย่างสบายเป็นพิเศษ

ตอนนั้นใบเมเปิลกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงพอดี ระหว่างเดินเลียบสระ บางครั้งก็เห็นสีแดงทั้งผืนสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ จนอดหยุดมองนาน ๆ ไม่ได้จริง ๆ เมื่ออยู่คู่กับต้นสนและอาคารแบบดั้งเดิมภายในสวน บรรยากาศของฤดูใบไม้ร่วงก็ปรากฏออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่ได้รีบร้อนจะไปที่ไหนเป็นพิเศษ แค่ค่อย ๆ เดิน ถ่ายรูป และชมทิวทัศน์ตรงหน้าอยู่ภายในสวน โดยเฉพาะช่วงใกล้ค่ำ สวนริตสึรินทั้งสวนเงียบสงบลงมาก กลับยิ่งทำให้สัมผัสได้ถึงเสน่ห์ของสวนแห่งนี้

ศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะ คนเยอะมากจนการจะถ่ายรูปที่ไม่มีคนเดินผ่านเลยสักคนเป็นเรื่องยากจริงๆ 😂 บางครั้งเพิ่งหามุมได้ แต่พริบตาต่อมาก็มีคนเดินเข้ามาในภาพ ถ่ายไปตั้งหลายรูป แต่สุดท้ายรูปที่ใช้ได้จริงกลับมีไม่กี่รูป

แต่เพราะได้เดินเข้ามาด้วยตัวเอง จึงยิ่งสัมผัสได้ถึงเสน่ห์ของศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะ เสาโทริอิสีแดงชาดเรียงต่อกันเป็นแนวยาว ทอดลึกเข้าไปในภูเขา ดูยิ่งใหญ่มาก ค่อยๆ เดินไปตลอดทาง ถึงคนจะเยอะและเดินนานๆ แล้วเหนื่อยนิดหน่อย แต่ความรู้สึกตอนเดินผ่านระหว่างเสาโทริอิก็ยังพิเศษมาก

บางสถานที่ถึงรูปถ่ายจะถ่ายทอดความรู้สึกในตอนนั้นออกมาไม่ได้ แต่เมื่อเห็นด้วยตาตัวเองก็ยังรู้สึกตื่นตะลึง โดยเฉพาะตอนหันกลับไปมองเสาโทริอิจำนวนมากมาย ก็อดหยุดมองนานขึ้นอีกหน่อยไม่ได้ บางทีนี่อาจเป็นจุดที่น่าดึงดูดที่สุดของศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะก็ได้ จริงๆ แล้วรูปจะถ่ายออกมาดีหรือไม่ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เมื่อได้มาเดินและเห็นด้วยตัวเองแล้ว จึงเข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของเกียวโตมาโดยตลอด

ตอนออกจากโอซาก้าเมื่อเดือนมกราคมปีนี้ ขากลับมองพระอาทิตย์ตกที่สนามบินแล้วก็รู้สึกอาลัยอยู่บ้าง พระอาทิตย์ตกในวันนั้นทำให้รู้สึกสบายใจมาก จนอดบอกตัวเองในใจไม่ได้ว่า “ครั้งหน้าต้องมาอีกให้ได้”

ไม่นึกเลยว่าคำพูดนี้จะเป็นจริงในเดือนธันวาคมปีนี้ ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้วด้วย ครั้งนี้เตรียมตัวมาเที่ยวและกินที่โอซาก้าให้เต็มที่ แล้วไปเก็บสถานที่ที่ครั้งก่อนยังเที่ยวไม่ครบให้หมดในคราวเดียว

แม้ตัวสนามบินเองจะไม่ได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญอะไร แต่บางครั้งการเดินทางก็เป็นแบบนี้ เพียงได้เห็นพระอาทิตย์ตกโดยบังเอิญก็ทำให้จดจำไปอีกนาน มองท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มแดง สวยมาก สวยจริงๆ 🌅

และก็ชอบความรู้สึกแบบนี้มาก--ตอนที่กำลังจากเมืองหนึ่งไป ในใจก็เริ่มตั้งตารอวันที่จะได้พบกันอีกครั้งแล้ว