รีวิวของ Eddie หน้า 3/4

พอมาถึงโอไดบะแล้วได้เห็นเทพีเสรีภาพองค์นี้ก็ยังรู้สึกว่าน่าสนใจ วันนั้นอากาศไม่ค่อยดีนัก ท้องฟ้าหม่น ๆ และลมก็ค่อนข้างแรง แต่ไม่ได้กระทบอารมณ์ในการเดินเล่นเลย ยืนริมทะเลมองเทพีเสรีภาพ โดยมีอ่าวโตเกียวและทิวทัศน์เมืองอยู่ด้านหลัง ให้ความรู้สึกต่างจากโตเกียวที่จินตนาการไว้นิดหน่อย แต่กลับสวยกว่าที่คาดอย่างน่าประหลาดใจ

มาโตเกียวเป็นครั้งแรกโดยขึ้นเที่ยวบินช่วงเช้ามืด มาถึงสนามบินนาริตะหลังหกโมงเช้า และกว่าจะถึงอาซากุสะก็น่าจะประมาณเก้าหรือสิบโมง เลือกพักที่อาซากุสะซึ่งมีกลิ่นอายดั้งเดิมมากกว่า พอเก็บสัมภาระเรียบร้อยก็รีบออกไปข้างนอก อยากสัมผัสความตื่นเต้นของการมาโตเกียวครั้งแรกให้เต็มที่

ไม่คิดเลยว่าวันนั้นทั้งลมและฝนจะแรงขนาดนั้น ตอนเดินอยู่บนถนนช้อปปิ้งชินนากามิเสะ ถึงจะกางร่มก็ยังดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ดับความกระตือรือร้นแม้แต่น้อย การได้เห็นทิวทัศน์ของอาซากุสะที่ทั้งคึกคักและมีกลิ่นอายโตเกียวสมัยก่อนเป็นครั้งแรก กลับยิ่งทำให้รู้สึกว่าได้มาเที่ยวจริงๆ แม้อากาศจะไม่ค่อยเป็นใจ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป ความทรงจำช่วงที่เพิ่งมาถึงโตเกียวครั้งนี้ก็ยังรู้สึกพิเศษมาก

มาเกาะโชโดชิมะในเดือนพฤศจิกายน สถานที่ที่ตั้งตารอมากที่สุดก็คือคังคะเค

ตอนนั่งกระเช้าขึ้นเขาถึงได้เห็นว่าวิวด้านล่างสวยกว่าที่คิดไว้มาก ใบเมเปิลในหุบเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงไปไม่น้อยแล้ว และยังมีต้นไม้สีเหลืองกับสีเขียวแทรกอยู่ด้วย เมื่อรวมกับโขดหินรูปร่างแปลกตาของคังคะเคแล้ว ดูมีมิติมาก กระเช้าค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมองลงไปจากมุมต่าง ๆ วิวก็เปลี่ยนไปตลอดทาง

พอถึงยอดเขา อากาศดีมาก จากจุดชมวิวสามารถมองเห็นทะเลเซโตะในได้โดยตรง ด้านหน้าเป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยใบเมเปิล ส่วนไกลออกไปเป็นทะเลสีครามกับเกาะเล็กเกาะน้อย ให้ความรู้สึกต่างจากตอนที่มองจากในกระเช้าเมื่อครู่

บนยอดเขายังมีจุดให้โยนแผ่นดินเผา ซื้อคาวาราเกะชิ้นเล็ก ๆ มาอันหนึ่ง แล้วโยนไปยังห่วงเหล็กในหุบเขา ว่ากันว่าสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและนำโชคมาให้ เป็นครั้งแรกที่ลองโยนจึงไม่รู้ว่าสำเร็จหรือเปล่า แต่ทุกคนก็ยืนโยนกันอยู่ตรงนั้นเรื่อย ๆ สนุกกว่าที่คิดไว้

หลังจากนั้นก็เดินเล่นแถว ๆ นั้นอีกสักพัก บนเขาในเดือนพฤศจิกายนเริ่มหนาวเล็กน้อย และมีใบไม้ร่วงอยู่บนพื้นไม่น้อย ที่จริงคังคะเคไม่ได้มีกิจกรรมอะไรซับซ้อน แค่นั่งกระเช้า ชมใบเมเปิล ชมทะเล แล้วค่อย ๆ เดินเล่น แต่กลับรู้สึกว่าแบบนี้สบายดี

ถ้ามาเกาะโชโดชิมะช่วงเดือนพฤศจิกายนพอดี คิดว่าน่ามาเที่ยวคังคะเค โดยเฉพาะช่วงใบเมเปิลเปลี่ยนสีที่สวยมากจริง ๆ

ตอนเช้าที่เดินเข้าไปในสวนโคราคุเอ็น โอกายามะ ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้มและแทบไม่มีแสงแดด แต่กลับทำให้ทั้งสวนดูเงียบสงบ

ค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวกว้างใหญ่ บางครั้งก็มองเห็นสระน้ำและอาคารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม เดินแล้วรู้สึกสบายมาก ส่วนที่ชอบที่สุดคือสระน้ำหน้าเร็นจิเค็น บ้านหลังคามุงจากสะท้อนอยู่ในน้ำ ประกอบกับต้นสนและสะพานหินที่อยู่ข้าง ๆ ทำให้ดูมีบรรยากาศของสวนญี่ปุ่นจริง ๆ

หลังจากนั้นยืนรับลมอยู่ริมสระ ฟังเสียงนกร้องแถว ๆ นั้น โดยไม่ได้วางแผนว่าจะทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ มอง กลับรู้สึกผ่อนคลายมาก สวนโคราคุเอ็นยังคงรักษาสภาพจากยุคเอโดะไว้ไม่น้อย เมื่อได้เดินเข้ามาจริง ๆ จะรู้สึกว่าที่นี่มีบรรยากาศแตกต่างจากสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปอยู่พอสมควร

แม้อากาศในวันนี้จะไม่ค่อยดี แต่กลับรู้สึกว่าสวนโคราคุเอ็นในวันที่ฟ้าครึ้มมีเสน่ห์ไปอีกแบบ การเดินชมรอบสวนอย่างเงียบ ๆ ก็ค่อนข้างสบายดี

ถ้ามาโอกินาวะและมีเวลาเหลือเฟือ แนะนำมากให้เดินจากถนนโคคุไซไปศาลเจ้านามิโนะอุเอะเลย
เดินประมาณ 15-20 นาทีเท่านั้น พอเลี้ยวเข้าซอยก็ดูเงียบสงบขึ้นมาก ข้างทางมีแต่บ้านญี่ปุ่นหลังเล็กทั่วไป หน้าบ้านวางกระถางต้นไม้ไว้เยอะ บนหลังคาบางครั้งก็เห็นชิสะตัวเล็กสองสามตัวนอนตากแดดอยู่ หยอดเหรียญซื้อน้ำที่ชอบจากตู้ขายอัตโนมัติ แล้วค่อย ๆ เดินเล่นไปพลางดื่มไป ฟังเสียงสัญญาณไฟจราจรที่เป็นเสียงนกร้อง ให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองมาพักอาศัยอยู่แถวนี้ชั่วคราวจริง ๆ
เดินไปไหว้ที่ศาลเจ้านามิโนะอุเอะ แล้วซื้อเครื่องรางรูปกระเป๋านักเรียนใบเล็ก จากนั้นเดินลงไปตามทางด้านข้างก็จะถึงหาดนามิโนะอุเอะ ถอดรองเท้าลงไปย่ำน้ำได้เลย สบายมาก ลมในเดือนกันยายนกำลังดี
เทียบกับการนั่งรถรีบไปตามสถานที่ท่องเที่ยวตลอดแล้ว ความรู้สึกของการเดินเรื่อยเปื่อยไปตามตรอกซอกซอยของย่านท้องถิ่นแบบนี้กลับผ่อนคลายที่สุด

📸 อาซากุสะในเดือนพฤษภาคม ประตูคามินาริมงใต้แสงแดด
การมาโตเกียวครั้งนี้ สิ่งที่ตั้งตารอมากที่สุดคือทิวทัศน์ของอาซากุสะ แสงแดดในเดือนพฤษภาคมกำลังพอดี อบอุ่นแต่ไม่แสบตา ส่องสว่างไปทั่วมุมเก่าแก่แห่งนี้
เมื่อยืนอยู่ใต้โคมไฟขนาดใหญ่ของประตูคามินาริมงอันโด่งดัง มองดูตัวโคมสีแดงและตัวอักษรสีทอง ก็ราวกับสัมผัสได้ถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานนับร้อยปีและความศักดิ์สิทธิ์ของที่นี่ แม้ผู้คนจะเนืองแน่น แต่ทุกคนต่างมีรอยยิ้ม ที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความสุขจริงๆ
เมื่อมาอาซากุสะ นอกจากจะได้ขอพรและสักการะแล้ว ยังได้ลิ้มลองขนมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมหลากหลายชนิดอีกด้วย ขณะเดินไปตามถนนช้อปปิ้งนากามิเซะ กลิ่นหอมจากร้านค้าริมทางและของฝากที่มีให้เลือกมากมายทำให้มองแทบไม่ทัน
ที่นี่เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับมาเที่ยวกันทั้งครอบครัว หากคุณกำลังวางแผนมาโตเกียว อย่าลืมใส่ประตูคามินาริมงแห่งอาซากุสะไว้ในแผนการเดินทางด้วยนะ!✨

เมื่อมองภาพนี้ที่ถ่ายไว้ริมทะเลสาบคินรินในเดือนธันวาคม ย้อนกลับไปดูก็ยังรู้สึกว่าตอนนั้นหนาวมากจริง ๆ ผิวน้ำในทะเลสาบยามเช้าถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ ภูเขาและป่าไม้ที่อยู่ไกลออกไปดูพร่ามัวเล็กน้อย แต่กลับทำให้ทิวทัศน์ทั้งหมดดูเงียบสงบ

อาคารตะวันตกหลังเล็กที่อยู่อีกฝั่งก็ซ่อนอยู่ในหมอก มองเห็นเพียงเค้าโครงนิดเดียว ทำให้ภาพทั้งหมดให้ความรู้สึกที่พิเศษมาก แม้อากาศจะหนาว แต่การได้เห็นหมอกยามเช้าแบบนี้ทำให้รู้สึกจริง ๆ ว่าการตื่นเช้านั้นคุ้มค่า

ตอนนี้เมื่อเห็นภาพนี้ กลับรู้สึกคิดถึงฤดูหนาวของญี่ปุ่นขึ้นมานิดหน่อย หากครั้งหน้ามีโอกาสไปยุฟุอินอีก ก็คงอยากกลับมาดูทะเลสาบคินรินในยามเช้าอีกครั้ง

อาโสะและถนนยามานามิในเดือนธันวาคมได้สลัดความเขียวขจีของฤดูร้อนออกไป เปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
อากาศหนาวในฤดูหนาวสดชื่นเป็นพิเศษ แต่เมื่อแสงแดดส่องทะลุชั้นเมฆลงมา เนินเขาทั้งผืนก็ดูราวกับถูกจุดให้สว่างขึ้น เปล่งประกายอบอุ่นนุ่มนวล ยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปถูกเมฆหมอกหนาทึบบดบังไว้ครึ่งหนึ่ง ลมพัดผ่านทุ่งหญ้าสุสุกิจนเกิดเสียงซู่ซ่า เมื่อมองออกไปก็เห็นทิวทัศน์กว้างไกลจนทำให้ลืมเวลา
เมื่อหลีกพ้นจากความคึกคักในช่วงฤดูท่องเที่ยว ถนนในฤดูหนาวก็มีความอึกทึกลดลง และมีความสงบเงียบกับเวิ้งว้างของธรรมชาติมากขึ้น ชอบทิวทัศน์ในเดือนธันวาคมที่สะอาด บริสุทธิ์ และเปิดโล่งแบบนี้มาก

เมื่อมาถึงหมู่บ้านกัสโช ในที่สุดก็ได้เห็นบ้านกัสโชสึคุริที่เคยเห็นแต่ในรูปด้วยตาตัวเอง พอได้เดินเข้าไปในหมู่บ้านจริง ๆ ก็รู้สึกว่าที่นี่สวยกว่าที่จินตนาการไว้มาก บ้านหลังคามุงจากแต่ละหลังกระจายตัวอยู่ตามหุบเขา เมื่อประกอบกับทิวทัศน์ภูเขารอบ ๆ แล้ว การได้เดินอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ให้ความรู้สึกพิเศษมาก

ก่อนออกเดินทางคิดเพียงว่าบ้านเหล่านี้มีเอกลักษณ์ดี แต่เมื่อมาถึงสถานที่จริงและได้อ่านประวัติของหมู่บ้านกัสโช จึงพบว่าบ้านทุกหลังมีเหตุผลในการดำรงอยู่ หลังคารูปทรงพิเศษสร้างขึ้นเพื่อรับมือกับหิมะตกหนักในฤดูหนาว และในอดีตชาวบ้านยังต้องช่วยเหลือกันจึงจะรักษาบ้านเหล่านี้ไว้ได้จนถึงปัจจุบัน

ระหว่างค่อย ๆ เดินชมบ้านเก่าแก่เหล่านี้ ก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าผู้คนสมัยก่อนใช้ชีวิตกันอย่างไรที่นี่ การเดินทางครั้งนี้ทำให้รู้สึกว่าเสน่ห์ของหมู่บ้านกัสโชไม่ได้มีเพียงทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่เมื่อได้เดินเข้ามาแล้ว จะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและเงียบสงบอย่างแท้จริง

พบกับโยไค: การเดินทางสุดมหัศจรรย์ที่ซาไคมินาโตะ จังหวัดทตโตริ
ในบ่ายวันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส ได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนที่เต็มไปด้วยมนตร์ลึกลับแห่งนี้ เมื่อออกจากสถานี สิ่งที่มารอต้อนรับไม่ใช่ฝูงชนเบียดเสียด แต่เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่สีสันสดใสและมีชีวิตชีวา—“คิทาโร่” กับเหล่าเพื่อนโยไคกำลังยิ้มแย้มต้อนรับนักท่องเที่ยวทุกคน อาคารแห่งนี้คือ “みなとさかい交流館” ภาพวาดหลากสีสันบนผนังด้านนอกบอกถึงธีมของการเดินทางครั้งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบว่า ที่นี่คือเมืองที่โยไคและมนุษย์อยู่ร่วมกัน
เมื่อเดินเล่นไปตาม “ถนนมิสึกิ ชิเงรุ” อันโด่งดัง ทุกไม่กี่ก้าวก็จะพบรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของโยไคที่ประณีตและน่ารัก ที่ลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ได้หยุดเดินลง ที่นี่มีหินที่ดูธรรมดาอยู่มากมาย แต่เมื่อมองใกล้ ๆ จะเห็นว่าบนหินแต่ละก้อนมีรูปปั้นโยไคที่ดูมีชีวิตชีวานั่งอยู่ บ้างขยิบตาอย่างซุกซน บ้างนั่งครุ่นคิดเงียบ ๆ ราวกับพร้อมจะเล่าตำนานโบราณให้นักท่องเที่ยวฟังได้ทุกเมื่อ เมื่อมีต้นไม้เขียวขจีเป็นฉากหลัง รูปปั้นเหล่านี้ยิ่งดูโดดเด่น เติมแต่งบรรยากาศมหัศจรรย์ให้กับช่วงบ่ายอันเงียบสงบนี้
การเดินทางครั้งนี้ทำให้สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งว่า ที่ซาไคมินาโตะ จังหวัดทตโตริ โยไคไม่ใช่สิ่งมีชีวิตน่ากลัวอีกต่อไป แต่เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่หลอมรวมอยู่ในชีวิตประจำวัน และนำความสุขกับความคิดสร้างสรรค์มาสู่ผู้คน หากคุณชื่นชอบการผจญภัยและโลกมหัศจรรย์ ลองมาเยือนที่นี่ด้วยตัวเอง เพื่อสัมผัสการเดินทางร่วมกับเหล่าโยไคที่เต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจและยากจะลืมเลือน!