คุราชิกิ ไอวี่ สแควร์ | รีวิวของ Eddie

เมื่อยืนอยู่หน้าอาคารอาเมโยโกะเซ็นเตอร์ ภาพตรงหน้าคือทางแยกรูปตัว Y อันเป็นเอกลักษณ์ ด้านซ้ายคืออาเมโยโกะที่อยู่ชิดทางรถไฟยกระดับ พร้อมเสียงรถไฟดังกึกก้อง ส่วนด้านขวาคือถนนช้อปปิ้งอุเอโนะชูโอ (อุเอจู) ที่มีซุ้มประตูสีแดงสด ป้ายไฟนีออนและจออิเล็กทรอนิกส์ตลอดทั้งถนนสว่างขึ้นพร้อมกัน แต่งแต้มท้องฟ้ายามค่ำคืนให้คึกคักและดูราวกับมีมนตร์ขลังเล็กน้อย
ผู้คนในบริเวณนั้นหนาแน่นกว่าที่คิด มีทั้งพนักงานออฟฟิศที่เพิ่งเลิกงาน หิ้วกระเป๋าเอกสารมาดื่มต่อ นักท่องเที่ยวที่ถือถุงช้อปปิ้งเดินไปมา และนักดื่มที่นั่งบนเก้าอี้สูงกลางแจ้ง ดื่มและพูดคุยกันอย่างออกรส ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมไหม้จากถ่านของไก่ย่างเสียบไม้ ไอร้อนจากน้ำซุปที่ลอยออกมาจากร้านอิซากายะ และเสียงภาษาญี่ปุ่นของพ่อค้าแม่ค้าที่ตะโกนเรียกลูกค้าอย่างเต็มที่ บรรยากาศโดยรวมทั้งอึกทึกและเต็มไปด้วยพลังชีวิตอันเข้มข้นของย่านชิตะมาจิ
เมื่อเดินเข้าไปในถนนอุเอจู ป้ายร้านรองเท้าผ้าใบ ร้านเสื้อผ้ามือสอง ร้านขายยาและเครื่องสำอาง รวมถึงร้านราเม็งเรียงยาวอยู่ทั้งสองฝั่ง ไม่จำเป็นต้องมีแผนเดินเที่ยวอย่างละเอียดเลย แค่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ดูร้านริมทางที่มีคนต่อคิว หรือเลือกร้านอิซากายะที่ถูกใจแล้วเข้าไปดื่มเบียร์สดและสั่งยากิโทริสักสองสามไม้ นี่แหละคือภาพยามค่ำคืนของโตเกียวที่แท้จริงและใกล้ชิดวิถีชีวิตคนท้องถิ่นที่สุด

ระหว่างเดินไปยังโกดังอิฐแดงโยโกฮามะ บังเอิญเดินผ่านทางเดินในสวนที่อยู่ข้าง ๆ
วันนั้นแดดไม่แรงนัก มีลมพัดอ่อน ๆ เหมาะกับการเดินเล่นริมท่าเรือพอดี ดอกไม้สีม่วงเล็ก ๆ ที่บานเป็นผืนกับต้นไม้เขียวขจีไหวเบา ๆ ตามลม เมื่อมองผ่านหมู่ดอกไม้และต้นไม้ไป ด้านหลังก็คืออาคารอิฐแดงเก่าแก่ที่ตั้งอยู่อย่างสงบนิ่ง มุมมองจากตรงนี้ให้ความรู้สึกสบายอย่างคาดไม่ถึง และมีมิติที่สวยมาก
เมื่อเทียบกับบรรยากาศตลาดอันคึกคักที่สัมผัสได้เมื่อเดินตรงไปยังทางเข้าหลักของโกดัง กลับชอบทางเดินช่วงนี้มากกว่า รอบตัวไม่ค่อยมีความแออัดและเสียงจอแจแบบที่มักพบตามแหล่งท่องเที่ยว ในอากาศมีกลิ่นอ่อน ๆ ของต้นไม้ใบหญ้าและกลิ่นลมทะเล ระหว่างรับลมไปด้วย เดินทอดน่องช้า ๆ ไปตามทางหินไปด้วย และมองดูอาคารเก่าแก่อายุนับร้อยปีผสานเป็นหนึ่งเดียวกับดอกไม้ใบหญ้าที่กำลังเบ่งบาน ก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างเป็นธรรมชาติ
การเดินเล่นในโยโกฮามะมักเป็นแบบนี้เสมอ ไม่จำเป็นต้องรีบไปเช็กอินที่ไหน แค่ได้พบมุมเล็ก ๆ โดยบังเอิญระหว่างทางแบบนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้อยากหยุดอยู่และมองดูให้นานขึ้นอีกสักพัก

เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือคาวาโกเอะ เมืองเอโดะน้อย แลนด์มาร์กที่สะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้นหอระฆังไม้ที่ตั้งตระหง่านมาหลายร้อยปีแห่งนี้—“โทคิโนะคาเนะ” (時の鐘)
อาคารไม้สามชั้นสูงประมาณ 16 เมตรแห่งนี้คอยอยู่คู่เมืองมาตั้งแต่ช่วงต้นสมัยเอโดะ แม้จะผ่านกาลเวลาและได้รับการสร้างขึ้นใหม่หลังเหตุเพลิงไหม้ แต่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ข้างถนนสายเก่าที่เรียงรายด้วยอาคารคุระซึคุริอันเปี่ยมด้วยบรรยากาศโบราณ ระฆังจะดังตรงเวลาทุกวันในเวลา 6:00 น., 12:00 น., 15:00 น. และ 18:00 น. เสียงระฆังที่กังวานสงบนิ่งและใสชัดยังได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน “100 ภูมิทัศน์เสียงของญี่ปุ่นที่ควรอนุรักษ์ไว้”
เมื่อเดินไปตามทางเดินปูหินใต้หอระฆัง แล้วเงยหน้ามองลวดลายไม้สีน้ำตาลเข้มที่ดูเรียบง่ายและมีเสน่ห์เป็นพิเศษท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม รอบข้างเต็มไปด้วยร้านค้าที่มีเอกลักษณ์และกลิ่นหอมของขนมญี่ปุ่น เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาดังแผ่วกังวานขึ้น ก็ราวกับได้ข้ามผ่านกาลเวลาในชั่วพริบตา กลับไปสู่วันวานของเอโดะที่รุ่งเรืองและดำเนินไปอย่างเนิบช้า เมื่อมาคาวาโกเอะ ต้องหยุดเดินแล้วลองฟังเสียงระฆังอันสงบที่ดังก้องผ่านกาลเวลาหลายร้อยปีนี้สักครั้ง