เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูปราสาทอินุยามะซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติ สายลมที่พัดเข้ามาปะทะแฝงด้วยความแห้งเย็นของฤดูหนาว พอเงยหน้ามองปราสาทไม้ชื่อดังตรงหน้า ซึ่งมีหอคอยปราสาทเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น ลายไม้ด่างตามกาลเวลาและกำแพงหินหนาหนักทำให้สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของประวัติศาสตร์อย่างแท้จริง
ถือบัตรเข้าชมที่เพิ่งซื้อมาแล้วยืนถ่ายรูปเป็นที่ระลึกหน้าปราสาทเก่า จากนั้นก็ค่อย ๆ เหยียบบันไดไม้ไต่ขึ้นไปทีละขั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นบนพื้นไม้ดังมาจากใต้เท้า ราวกับว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่ห้วงเวลาของยุคเซ็งโงกุไปด้วย
หลังจากใช้แรงไม่น้อยกว่าจะขึ้นมาถึงระเบียงไม้บนชั้นสูงสุดของหอคอยปราสาท ก็เอนตัวพิงราวกั้นเตี้ย ๆ แล้วมองออกไปไกล เบื้องล่างท้องฟ้าสีขาวหม่นคือเขตเมืองที่ทอดยาวไม่สิ้นสุดและแม่น้ำคิโซะที่ไหลผ่านเชิงปราสาท ความรู้สึกยามสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบหน้าช่างน่าตื่นตะลึงมากจริง ๆ
ความรู้สึกเสมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงจากการได้เหยียบลงบนปราสาทเก่าแก่นับร้อยปีด้วยสองเท้าของตัวเอง และมองลงไปยังทิวทัศน์ที่เหล่านักรบยุคเซ็งโงกุเคยเห็นด้วยตาตัวเอง ทำให้ยืนอยู่ตรงนั้นจนไม่อยากจากไปจริง ๆ
ขอแนะนำอย่างยิ่งให้ลองเดินขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของปราสาทอินุยามะเพื่อสัมผัสด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการได้สัมผัสร่องรอยด่างพร้อยที่ประวัติศาสตร์ทิ้งไว้ในระยะใกล้ หรือการยืนอยู่นอกหอคอยปราสาทแล้วมองลงไปยังทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของแม่น้ำคิโซะทั้งหมด ต่างก็สร้างความทรงจำอันลึกซึ้งและไม่มีสิ่งใดเทียบได้ให้กับการเดินทางครั้งนี้!
