เทพีเสรีภาพ (ไดบะ) | รีวิวของ Eddie

มาโตเกียวเป็นครั้งแรกโดยขึ้นเที่ยวบินช่วงเช้ามืด มาถึงสนามบินนาริตะหลังหกโมงเช้า และกว่าจะถึงอาซากุสะก็น่าจะประมาณเก้าหรือสิบโมง เลือกพักที่อาซากุสะซึ่งมีกลิ่นอายดั้งเดิมมากกว่า พอเก็บสัมภาระเรียบร้อยก็รีบออกไปข้างนอก อยากสัมผัสความตื่นเต้นของการมาโตเกียวครั้งแรกให้เต็มที่

ไม่คิดเลยว่าวันนั้นทั้งลมและฝนจะแรงขนาดนั้น ตอนเดินอยู่บนถนนช้อปปิ้งชินนากามิเสะ ถึงจะกางร่มก็ยังดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ดับความกระตือรือร้นแม้แต่น้อย การได้เห็นทิวทัศน์ของอาซากุสะที่ทั้งคึกคักและมีกลิ่นอายโตเกียวสมัยก่อนเป็นครั้งแรก กลับยิ่งทำให้รู้สึกว่าได้มาเที่ยวจริงๆ แม้อากาศจะไม่ค่อยเป็นใจ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป ความทรงจำช่วงที่เพิ่งมาถึงโตเกียวครั้งนี้ก็ยังรู้สึกพิเศษมาก

มาเกาะโชโดชิมะในเดือนพฤศจิกายน สถานที่ที่ตั้งตารอมากที่สุดก็คือคังคะเค

ตอนนั่งกระเช้าขึ้นเขาถึงได้เห็นว่าวิวด้านล่างสวยกว่าที่คิดไว้มาก ใบเมเปิลในหุบเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงไปไม่น้อยแล้ว และยังมีต้นไม้สีเหลืองกับสีเขียวแทรกอยู่ด้วย เมื่อรวมกับโขดหินรูปร่างแปลกตาของคังคะเคแล้ว ดูมีมิติมาก กระเช้าค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมองลงไปจากมุมต่าง ๆ วิวก็เปลี่ยนไปตลอดทาง

พอถึงยอดเขา อากาศดีมาก จากจุดชมวิวสามารถมองเห็นทะเลเซโตะในได้โดยตรง ด้านหน้าเป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยใบเมเปิล ส่วนไกลออกไปเป็นทะเลสีครามกับเกาะเล็กเกาะน้อย ให้ความรู้สึกต่างจากตอนที่มองจากในกระเช้าเมื่อครู่

บนยอดเขายังมีจุดให้โยนแผ่นดินเผา ซื้อคาวาราเกะชิ้นเล็ก ๆ มาอันหนึ่ง แล้วโยนไปยังห่วงเหล็กในหุบเขา ว่ากันว่าสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและนำโชคมาให้ เป็นครั้งแรกที่ลองโยนจึงไม่รู้ว่าสำเร็จหรือเปล่า แต่ทุกคนก็ยืนโยนกันอยู่ตรงนั้นเรื่อย ๆ สนุกกว่าที่คิดไว้

หลังจากนั้นก็เดินเล่นแถว ๆ นั้นอีกสักพัก บนเขาในเดือนพฤศจิกายนเริ่มหนาวเล็กน้อย และมีใบไม้ร่วงอยู่บนพื้นไม่น้อย ที่จริงคังคะเคไม่ได้มีกิจกรรมอะไรซับซ้อน แค่นั่งกระเช้า ชมใบเมเปิล ชมทะเล แล้วค่อย ๆ เดินเล่น แต่กลับรู้สึกว่าแบบนี้สบายดี

ถ้ามาเกาะโชโดชิมะช่วงเดือนพฤศจิกายนพอดี คิดว่าน่ามาเที่ยวคังคะเค โดยเฉพาะช่วงใบเมเปิลเปลี่ยนสีที่สวยมากจริง ๆ

ตอนเช้าที่เดินเข้าไปในสวนโคราคุเอ็น โอกายามะ ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้มและแทบไม่มีแสงแดด แต่กลับทำให้ทั้งสวนดูเงียบสงบ

ค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวกว้างใหญ่ บางครั้งก็มองเห็นสระน้ำและอาคารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม เดินแล้วรู้สึกสบายมาก ส่วนที่ชอบที่สุดคือสระน้ำหน้าเร็นจิเค็น บ้านหลังคามุงจากสะท้อนอยู่ในน้ำ ประกอบกับต้นสนและสะพานหินที่อยู่ข้าง ๆ ทำให้ดูมีบรรยากาศของสวนญี่ปุ่นจริง ๆ

หลังจากนั้นยืนรับลมอยู่ริมสระ ฟังเสียงนกร้องแถว ๆ นั้น โดยไม่ได้วางแผนว่าจะทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ มอง กลับรู้สึกผ่อนคลายมาก สวนโคราคุเอ็นยังคงรักษาสภาพจากยุคเอโดะไว้ไม่น้อย เมื่อได้เดินเข้ามาจริง ๆ จะรู้สึกว่าที่นี่มีบรรยากาศแตกต่างจากสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปอยู่พอสมควร

แม้อากาศในวันนี้จะไม่ค่อยดี แต่กลับรู้สึกว่าสวนโคราคุเอ็นในวันที่ฟ้าครึ้มมีเสน่ห์ไปอีกแบบ การเดินชมรอบสวนอย่างเงียบ ๆ ก็ค่อนข้างสบายดี