ท่ามกลางธรรมชาติบนไหล่เขาเมียวจิงกาทาเกะ (Myojingatake) ในแนวเทือกเขารอบนอกของฮาโกเนะ เป็นที่ตั้งของวัดเก่าแก่แห่งนิกายโซโต วัดแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1394 ในช่วงกลางสมัยมูโรมาจิ จึงมีประวัติศาสตร์ยาวนานประมาณ 600 ปี ทั้งยังเป็นวัดนิกายโซโตที่มีสถานะสำคัญรองจากวัดเอเฮจิ (Eiheiji) ในจังหวัดฟุกุอิ และวัดโซจิจิ (Sojiji) ในสึรุมิ เมืองโยโกฮาม่า โดยมีสำนักในสายธรรมมากกว่า 4,000 แห่งทั่วประเทศ
ผู้ก่อตั้งคือพระอาจารย์เซนเรียวอัน เอเมียว (Ryoan Emyo) และพระประธานคือพระศากยมุนีพุทธเจ้า ชาวท้องถิ่นเรียกวัดแห่งนี้อย่างคุ้นเคยว่า “โดเรียวซัง” (Doryo-san) ชื่อนี้มาจากตำนานของพระโดเรียว (Doryo) ศิษย์ของพระอาจารย์เซนเรียวอัน เอเมียว ผู้ทุ่มเทสร้างวัด และหลังจากพระอาจารย์มรณภาพก็กลายเป็นเท็งงุแล้วบินจากไป นับแต่นั้นจึงได้รับการบูชาในฐานะเทพผู้พิทักษ์วัด ภายในบริเวณวัดจึงมีสิ่งของที่ผู้คนนำมาถวายมากมาย ทั้งเกี๊ยะเหล็กขนาดยักษ์น้ำหนักถึง 3.8 ตัน เกี๊ยะเหล็กหลากหลายขนาด และพัดเท็งงุ
ภายในบริเวณวัดมีอาคารและเจดีย์มากกว่า 30 หลัง โดยมีวิหารหลักเป็นศูนย์กลาง ตลอดเส้นทางเข้าสู่วัดระยะทางประมาณ 3 กม. จากประตูนิโอมง (Niomon) มีแนวต้นสนซีดาร์อายุมากกว่า 500 ปีขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติของจังหวัด ธรรมชาติที่เปลี่ยนไปในแต่ละฤดูกาลก็น่าชมไม่แพ้กัน ทั้งซากุระกิ่งย้อยและดอกวิสทีเรียในฤดูใบไม้ผลิ ไฮเดรนเยียในฤดูร้อน ใบไม้เปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ร่วง และทิวทัศน์หิมะในฤดูหนาว จึงเพลิดเพลินได้ตลอดทั้งปี
จุดเด่น
-
วัดเก่าแก่ของนิกายโซโต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1394 และมีสำนักในสายธรรมมากกว่า 4,000 แห่งทั่วประเทศ
-
มีตำนานเท็งงุสืบต่อกันมา พร้อมรูปปั้นเท็งงุและเกี๊ยะทรงสูงมากมายที่ผู้คนนำมาถวาย
-
แนวต้นสนซีดาร์อายุมากกว่า 500 ปีแผ่กว้าง และยังชมดอกไม้นานาชนิดได้ตลอดทั้ง 4 ฤดู