วัดโคฟุกุจิ
เริ่มต้นจากการสร้างเป็นวัดยามาชินะเดระในยามาชิโระโนะคุนิ ยามาชินะซุเอะฮาระ ซึ่งเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวของฟุจิวาระ โนะ คามาทาริ ต่อมาในปี 710 ได้ย้ายมายังที่ตั้งปัจจุบันตามแผนของฟุจิวาระ โนะ ฟุฮิโตะ หลังการย้ายเมืองหลวงไปยังเฮโจเคียว และเปลี่ยนชื่อเป็นวัดโคฟุกุจิ
ในเมืองเก่านารา อาคารสีแดงชาดหลังหนึ่งสะดุดตามาก พอไปหาข้อมูลก็เพิ่งรู้ประวัติของห้องโถงหลักกลาง ยิ่งทำให้รู้สึกว่าที่นี่ยิ่งน่าทึ่ง
แม้จะมีค่าเข้าชม แต่ฉันคิดว่าคุ้มค่า
วัดโทจิ
วัดแห่งนี้สร้างขึ้นพร้อมกับวัดไซจิหลังจากการย้ายเมืองหลวงไปยังเฮอันเคียวในปี ค.ศ. 794 ได้ 2 ปี แม้ว่าวัดไซจิจะเสื่อมโทรมลงในช่วงปลายสมัยเฮอัน แต่อาคารของวัดโทจิได้รับการบูรณะซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังเกิดเพลิงไหม้หลายครั้ง ปัจจุบันยังคงมีอาคารสำคัญหลงเหลืออยู่ เช่น คอนโดที่สร้างโดยโทโยโทมิ ฮิเดโยริ และเจดีย์ห้าชั้นที่สร้างโดยโทะกุงะวะ อิเอะมิตสึ ซึ่งทั้งหมดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติ
วัดโทจิเป็นวัดในเกียวโตที่คุ้มค่าแก่การมาเยือนที่สุดแน่นอน! แม้ชื่อเสียงอาจไม่โด่งดังเท่าวัดคิโยมิสึเดระ และอาจไม่มีซุยโจดอกไม้ที่หวือหวา แต่พอมาถึงวัดโทจิ จะได้สัมผัสโลกแห่งพุทธศาสนาแบบ 3D และยังได้เห็นเจดีย์ห้าชั้นที่สูงที่สุดในญี่ปุ่นด้วย!
โชเอโด คุนจูคัง
ศูนย์เผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับ “กลิ่นหอม” ที่ดูแลโดย “โชเอโด” ร้านผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องหอมในเกียวโตซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 300 ปี บริเวณชั้น 1 มี “koh-labo ทางเดินเล่นแห่งกลิ่นหอม” พร้อมลูกเล่นหลากหลายให้สัมผัสกลิ่นต่างๆ ได้อย่างเพลิดเพลิน “กล่องกลิ่นหอม” 3 ใบที่แขวนลงมาจากเพดาน มอบประสบการณ์สุดแปลกเมื่อสอดช่วงบนของร่างกายเข้าไปในกล่อง แล้วจะได้โอบล้อมด้วยกลิ่นที่แตกต่างกัน
ร้านเครื่องหอมเก่าแก่ของเกียวโตอย่าง Shoyeido ได้ก่อตั้ง薰習館ขึ้นมาเพื่อเผยแพร่วัฒนธรรม “โค” ของญี่ปุ่น
แม้พื้นที่จะไม่ใหญ่มาก แต่ดีไซน์ทันสมัยทำให้วัฒนธรรมดั้งเดิมดูมีภาพลักษณ์ใหม่ โดยเฉพาะ kaori BOX ทั้ง 3 จุดที่ให้ความรู้สึกล้ำแบบคาดไม่ถึง
สำหรับมือใหม่ แนะนำให้ลองกาชาปองเครื่องหอมดู สนุกดีว่าจะได้เจอกลิ่นแบบไหน และอาจจะตกหลุมรักเครื่องหอมขึ้นมาก็ได้
วัดเอ็นเรียคุจิ แห่งภูเขาฮิเอ ซัน สำนักงานใหญ่ของนิกายเท็นได
วัดขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่บริเวณภูเขาฮิเอซังซึ่งสูง 848 เมตรเป็นเขตวัดทั้งหมด สร้างขึ้นในปี 788 โดยไซโจ ผู้ก่อตั้งนิกายเท็นได แม้อาคารวัดและกลุ่มสถาปัตยกรรมบนภูเขา รวมถึงที่พักสงฆ์ในซากาโมโตะ จะเคยถูกโอดะ โนบุนางะที่เป็นปฏิปักษ์กับภูเขาฮิเอซังเผาทำลาย แต่ก็ได้รับการฟื้นฟูและสร้างขึ้นใหม่โดยคันนงจิ เซ็นชุง, เซยาคุอิน เซ็นโซ และพระเท็นไค ไดโซโจ วัดแห่งนี้ทำหน้าที่เสมือนมหาวิทยาลัยพุทธศาสนาแบบครบวงจร จนได้รับการขนานนามว่าเป็น “ภูเขาแม่แห่งพุทธศาสนาญี่ปุ่น” และมีอิทธิพลอย่างมากต่อประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น อีกทั้งยังเคยมีบทบาทในการปกปักคุ้มครองเกียวโตซึ่งเป็นเมืองหลวงมายาวนานกว่า 1,000 ปี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมในปี 1994
วัดเอ็นเรียคุจิบนภูเขาฮิเอแบ่งออกเป็น 3 พื้นที่ คือ โทโด ไซโตะ และโยกาวะ โดยโทโดเป็นศูนย์กลางหลัก แม้คอนปอนจูโดจะอยู่ระหว่างการบูรณะครั้งใหญ่ 10 ปี แต่ช่วงก่อสร้างก็ยังเปิดให้เข้าชมและดูงานบูรณะได้ด้วย
ส่วนไซโตะมีพื้นที่เล็กกว่า บรรยากาศโดยรวมเงียบสงบ และตัวอาคารก็สะท้อนให้เห็นประวัติศาสตร์
โยกาวะอยู่ไกลที่สุด ตัวจูโดออกแบบโดยจำลองจากเรือของคณะทูตไปถัง มองจากไกล ๆ เหมือนเรือลำหนึ่งลอยอยู่ท่ามกลางภูเขา
ศาลเจ้าคาสุงะไทฉะ
เชื่อกันว่าในช่วงต้นสมัยนาระ ทาเคมิคาซึจิโนะมิโกโตะได้ขี่กวางศักดิ์สิทธิ์ลงมาจากคาชิมะ จังหวัดอิบารากิ สู่ภูเขามิคาสะ เพื่อปกปักรักษาเฮโจเคียวและความรุ่งเรืองของประเทศ และในปี ค.ศ. 768 ได้มีการสร้างศาลเจ้าหลักที่เชิงภูเขามิคาสะ พร้อมอัญเชิญเทพ 4 องค์ ได้แก่ ทาเคมิคาซึจิโนะมิโกโตะ ฟุตสึนุชิโนะมิโกโตะ อาเมะโคยาเนะโนะมิโกโตะ และฮิเมะกามิ มาประดิษฐาน จึงถือเป็นจุดเริ่มต้นของศาลเจ้าแห่งนี้
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ทางเดินเข้าศาลเจ้าคาสุงะไทฉะ ก็ได้เจอกับป่าเขียวชอุ่มและโคมหินที่ดูเก่าอย่างมีเสน่ห์ ปลายทางเดินคือระเบียงสีแดงชาด ถ้าไม่ติดว่ารอบ ๆ มีนักท่องเที่ยวเยอะ ก็เหมือนหลุดข้ามเวลาไปเลย!
เดินตามเส้นทางชมมาถึง Fujinami no Ya ในพื้นที่เล็ก ๆ และมืดสนิท มีแสงจากโคมไฟแต่ละดวงส่องสว่างอยู่ ถ้าได้มาในช่วงเทศกาลมันโทโร คงยิ่งอลังการมากแน่ ๆ
รถไฟด่วนพิเศษเพื่อการท่องเที่ยว “อาโอะนิโยชิ”
รถไฟด่วนพิเศษเพื่อการท่องเที่ยวขบวนใหม่ที่เปิดให้บริการในเดือนเมษายน ปี 2022 โดยคินเท็ตสึ วิ่งเชื่อม 3 เมือง ได้แก่ โอซาก้า นารา และเกียวโต แบบไม่ต้องเปลี่ยนขบวน ชื่อขบวน “อาโอะนิโยชิ” เป็นคำขึ้นต้นที่ใช้ในบทกวีวากะเพื่อกล่าวถึงเมืองหลวงเก่าอย่างนารา สีภายนอกเลือกใช้สีม่วงซึ่งถือเป็นสีสูงศักดิ์ในสมัยเท็มเปียว และยังเป็นสีลำดับสูงสุดในระบบศักดินาสิบสองขั้น ภายในและภายนอกตกแต่งด้วยลวดลายเท็มเปียวที่ได้แรงบันดาลใจจากสมบัติแห่งโชโซอิน จึงเป็นพื้นที่ที่ให้ความรู้สึกถึงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนานที่นาราสั่งสมมา
โทนสีของ Aoniyoshi ใช้สีม่วงเป็นหลักและสีทองเป็นรอง ให้บรรยากาศเหมือนชนชั้นสูงในยุคโบราณ
การจัดที่นั่งในตู้โดยสารแม้จะเป็นพื้นที่แบบเปิด แต่ก็ยังมีความเป็นส่วนตัว เบาะโอบรับตัวดี นั่งสบายมาก รายละเอียดภายในก็ใส่ใจมาก ตั้งแต่โคมไฟไปจนถึงของตกแต่งบนชั้นวางสัมภาระ ทำให้รถไฟขบวนนี้ดูทั้งย้อนยุคและทันสมัย
นอกจากนี้ยังมีตู้ขายอาหาร สามารถซื้อขนม限定และ Daibutsu Pudding ได้ด้วย ส่วนใบที่ระลึกการโดยสารก็รับได้ที่นี่
โดยรวมแล้วทั้งตัวรถและการบริการใส่ใจมาก เป็นประสบการณ์นั่งรถไฟที่ดีมาก จากนาราไปเกียวโตใช้เวลาแค่ 30 นาทีเท่านั้น รู้สึกว่ายังไม่จุใจเลย
สถานีฮิตาจิ
สถานีฮิตาจิเป็นสถานีกลางของเมืองฮิตาจิบนสายโจบังของ JR East ซึ่งหันหน้าออกสู่มหาสมุทรแปซิฟิก อาคารสถานีปัจจุบันที่สร้างเสร็จในปี 2011 โดดเด่นด้วยความงดงามของอาคารกระจกทั้งหลัง ออกแบบภายใต้การดูแลของ คาซุโยะ เซจิมะ สถาปนิกชาวเมืองฮิตาจิผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นรางวัลโนเบลแห่งวงการสถาปัตยกรรม โดยในปี 2012 ยังได้รับรางวัล Good Design Award และในปี 2014 ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมจากรางวัล Brunel Award การประกวดออกแบบระดับนานาชาติด้านรถไฟโดยเฉพาะ
หน้าหนาวสามารถนั่งรถเที่ยวแรกจากมิโตะมาที่สถานีฮิตาจิเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นได้ พอมาถึงฮิตาจิภาพที่เห็นคือมีคนจับจองแถวหน้าจุดชมวิวกันแน่นเลย ไม่คิดว่าจะมีคนมาดูพระอาทิตย์ขึ้นเยอะขนาดนี้
ลองมองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว เห็นว่าก้อนเมฆหนามาก น่าจะถ่ายรูปสวย ๆ ไม่ได้ เลยย้ายออกไปถ่ายภาพมุมกว้างของตัวอาคารสถานีด้านนอกก่อน พอกลับเข้ามาในสถานี คนก็เริ่มซาแล้ว ตอนนั้นพระอาทิตย์โผล่ออกมาจากชั้นเมฆพอดี ในที่สุดก็ได้เห็นวิวทะเลกับท้องฟ้าที่กลืนเป็นสีเดียวกัน
ป่านอริตาเกะ
สถานที่ก่อตั้งของแบรนด์เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารตะวันตก “นริตาเกะ” ที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากทั่วโลก ปัจจุบันได้รับการจัดพื้นที่ให้เป็นสถานที่พักผ่อนท่ามกลางธรรมชาติสีเขียว โดยมีร้านค้า คาเฟ่ ร้านอาหาร และพิพิธภัณฑ์กระจายอยู่ภายในบริเวณ อาคารอิฐแดงที่สร้างขึ้นในปี 1904 เป็นโรงงานแห่งแรกของบริษัทนิฮงโทกิ โกเมอิไกฉะ (ปัจจุบันคือ บริษัท นอริตาเกะ คัมปะนี ลิมิเต็ด)
ตอนที่ไปเป็นช่วงต้นไม้ผลิใบเขียวพอดี สีเขียวสดตัดกับโกดังอิฐแดงได้อย่างลงตัว เดินเล่นสบายๆ อยู่ด้านในแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก ทั้งที่อยู่ในย่านเมืองที่เต็มไปด้วยตึกสูงแบบนี้ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากจริงๆ
คามิยะบาร์
คามิยะบาร์ เปิดกิจการในปี เมจิที่ 13 (ค.ศ. 1880) และเป็นที่รู้จักในฐานะบาร์แห่งแรกของญี่ปุ่น ร้านชื่อดังแห่งนี้เป็นที่รักของนักเขียนเอกจำนวนมาก เช่น โอซามุ ดะไซ และคะไต ทายามะ จนชื่อร้านปรากฏในผลงานวรรณกรรมอยู่บ่อยครั้ง อาคารร้านใกล้อาซากุสะและสะพานอาซุมะบาชิ สร้างขึ้นในปี ไทโชที่ 10 (ค.ศ. 1921) และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของประเทศ
ถ้าอยากสัมผัสบรรยากาศบาร์แบบชาวบ้านญี่ปุ่น แนะนำให้มาที่ Kamiya bar ในอาซากุสะเลย! แค่หน้าร้านก็มีกลิ่นอายวินเทจชัดเจน ที่นี่ยังเป็นบาร์แห่งแรกของญี่ปุ่นด้วย แม้จะเป็นบาร์ แต่ข้างในกลับให้ความรู้สึกเหมือนร้านอาหารสำหรับคนทั่วไป ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นคนญี่ปุ่น ถ้าอยากสัมผัสบรรยากาศการใช้ชีวิตแบบคนท้องถิ่นระหว่างทริป ที่นี่ก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี
ปราสาทอินุยามะ
หอคอยหลักที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติ ซึ่งมีอยู่เพียง 5 แห่งทั่วประเทศ มีชื่อเสียงในฐานะหอคอยที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และมีลักษณะเด่นของหอคอยแบบโบโรยุคต้น เชื่อกันว่าสร้างขึ้นในปี 1537 ในสมัยมุโรมาจิ โดยโอดะ โนบุยาสุ ลุงของโอดะ โนบุนางะ เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ โดยมีแม่น้ำคิโซะอยู่ด้านหลังคอยปกป้อง และพัฒนาควบคู่ไปกับย่านเมืองปราสาท จนกลายเป็นศูนย์กลางสำคัญด้านการค้า การเมือง และเศรษฐกิจ
ความงามของปราสาทอินุยามะอยู่ที่การมองจากระยะไกล
มองจากสะพาน Line Bridge จะเห็นปราสาทอินุยามะที่ตั้งเด่นอยู่สูงคู่กับแม่น้ำคิโซะที่ไหลเชี่ยว เป็นภาพที่น่าประทับใจมาก