รีวิวของ Linda Liao หน้า 15/64

หลังจากเที่ยวชมคฤหาสน์ชาวต่างชาติแห่งโกเบแล้ว ลองไปเดินเล่นที่ถนนช้อปปิ้งโมโตมาจิอันคึกคัก ถนนช้อปปิ้งแห่งนี้มีประวัติยาวนาน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้านานาชนิด ร้านอาหาร และร้านขนมหวาน ตั้งแต่ของใช้ในชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า ไปจนถึงของฝากก็หาได้ ระหว่างเดินเที่ยวก็สามารถซื้อของกินขึ้นชื่อของโกเบมาชิมไปพลาง เดินไปพลาง พร้อมสัมผัสชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น หากสนใจก็ลองมองหาฝาท่อระบายน้ำสวย ๆ ตามทางได้ด้วยนะ!

หลังจากลองทงคัตสึยาบะทงที่คุ้นเคยแล้ว ลองเปลี่ยนรสชาติมาที่ “มุคาชิ โนะ ยาบาตง” เพื่อสัมผัสอาหารนาโกย่าในสไตล์ที่แตกต่างกัน เมนูที่นี่ไม่เหมือนกับทงคัตสึจานเด่นทั่วไป โดยเน้นของทอดเสียบไม้และโอเด้ง ของทอดเสียบไม้ทอดจนด้านนอกกรอบหอม จับคู่กับวัตถุดิบต่างๆ และซอสสูตรพิเศษ กินแล้วทั้งกรอบอร่อยและเพลิน ส่วนโอเด้งจะค่อยๆ ตุ๋นในน้ำซุปจนวัตถุดิบดูดซับน้ำซุป รสชาตินุ่มนวล ปรุงไม่หนักเกินไป จึงสัมผัสได้ถึงรสชาติของวัตถุดิบเอง หากเคยไปยาบะทงมาแล้ว ขอแนะนำให้มาลองสาขานี้อีกแห่ง เพื่อสัมผัสบรรยากาศอาหารพื้นบ้านของนาโกย่าในอีกแบบ!

ยาบะทงเป็นหนึ่งในอาหารคลาสสิกที่ต้องเก็บให้ครบเมื่อมานาโกย่า ได้รับความนิยมมาก และในช่วงเวลายอดนิยมมักต้องต่อคิว ครั้งนี้ตั้งใจสั่งทงคัตสึจานเด่นมาหนึ่งที่ พอมาเสิร์ฟถึงพบว่าแตกต่างจากทงคัตสึในภาพจำทั่วไปมาก! ด้านนอกกรอบแต่ไม่แห้งแข็งเกินไป เมื่อราดซอสมิโซะสูตรพิเศษมาอย่างเต็มที่ก็มีรสเค็มหอมเข้มข้นและหวานเล็กน้อย ซอสซึมเข้าไปในแป้งทอดกรอบ กินคู่กับเนื้อหมูนุ่มชุ่มฉ่ำแล้วเข้ากับข้าวมาก เมนูที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของยาบะทงคือ “มิโซะคัตสึ” แบบนาโกย่า ซึ่งนำฮัตโจมิโซะของขึ้นชื่อจากจังหวัดไอจิมาผสมในซอส จนเกิดเป็นรสชาติเข้มข้นที่มีเอกลักษณ์ และยังเป็นอาหารท้องถิ่นที่ควรมาลองชิมด้วยตัวเองเมื่อมาเยือนนาโกย่า〜

ใช้เวลาระหว่างรอรถไปเดินเล่นที่ youme Tow เพราะมีเวลาจำกัดจึงเดินดูไปเรื่อย ๆ แบบไม่ได้เจาะจงอะไร แล้วเพื่อนที่มาด้วยกันเห็นว่าตู้คีบตุ๊กตาในโซนเกมมีหมอนอิงวินนี่ จึงอดใจไม่ไหวและตัดสินใจลองเสี่ยงดวงดู!
แต่ตู้คีบตุ๊กตาก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ สุดท้ายก็ยังเอาหมอนอิงวินนี่กลับบ้านไม่ได้ ได้แต่จากไปพร้อมความเสียดายนิดหน่อย (หัวเราะ

เมื่อออกจากสถานีโดโงะออนเซ็น สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ “รถไฟบตจัง” สุดน่ารักในสไตล์ย้อนยุค ราวกับได้ก้าวเข้าสู่ยุคเมจิในผลงานของนัตสึเมะ โซเซกิในทันที สถานีโดโงะออนเซ็นสร้างขึ้นในปี 1895 ตัวอาคารภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมไม้แบบคลาสสิก และเป็นทางเข้าสำคัญสู่ย่านโดโงะออนเซ็น บริเวณลานหน้าสถานียังมีสถานที่น่าสนใจอย่างรถไฟบตจังและนาฬิกาบตจัง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายชวนให้หวนรำลึกถึงอดีต ปัจจุบันรถไฟบตจังให้บริการเฉพาะบางช่วงเวลาในวันหยุดที่กำหนด แนะนำให้ตรวจสอบตารางเดินรถล่วงหน้าตอนวางแผนการเดินทาง〜

หลังจากจบทริปตลอดทั้งวัน ตอนกลางคืนก็ตั้งใจมาเดินเล่นที่ “โอเอซิส 21” โอเอซิส 21 เป็นอาคารอเนกประสงค์ที่เป็นตัวแทนของย่านซาคาเอะในนาโกย่า จุดเด่นที่สุดคือหลังคากระจก “ยานอวกาศแห่งสายน้ำ” ที่ดูล้ำสมัย และยิ่งดูชวนฝันเมื่อเปิดไฟในยามค่ำคืน วันนั้นบังเอิญเจอการแสดงดนตรีสด อากาศสบาย ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงเข้ากับเสียงดนตรีอันไพเราะ ได้นั่งฟังเพลงและรับลมยามค่ำคืน รู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ เมื่อเดินไปตามสวนเรื่อย ๆ จะไปถึงหอส่งสัญญาณโทรทัศน์นาโกย่า ระหว่างทางมีผู้คนไม่น้อยเดินเล่นอย่างสบาย ๆ บรรยากาศโดยรวมผ่อนคลายและสบาย เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการเดินเล่นยามค่ำคืน

เมื่อมาถึงคานาซาวะ สวนเค็นโรคุเอนถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่แทบจะพลาดไม่ได้ ที่นี่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามสวนชื่อดังของญี่ปุ่นร่วมกับสวนไคราคุเอนในมิโตะและสวนโคราคุเอนในโอคายามะ เดิมเป็นสวนที่ไดเมียวตระกูลมาเอดะแห่งแคว้นคางะสร้างต่อเนื่องกันมาหลายรุ่น และผ่านการขยายพื้นที่มาเป็นเวลานาน จนกลายเป็นสวนที่ผสมผสานทิวทัศน์ธรรมชาติเข้ากับศิลปะการจัดสวนอย่างที่เห็นในปัจจุบัน ภายในมีทั้งสระน้ำ ลำธารคดเคี้ยว ต้นสนเก่าแก่ และเรือนน้ำชากระจายอยู่ทั่ว แต่ละฤดูกาลมีทิวทัศน์แตกต่างกัน โดยเฉพาะ “ยูกิซึริ” ในฤดูหนาว ซึ่งเป็นภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของคานาซาวะ ครั้งก่อนที่มาคานาซาวะจัดทริปไว้เพียงวันเดียว พอมาถึงสวนเค็นโรคุเอนก็ใกล้เวลาปิดแล้ว จึงต้องรีบเดินชมให้ครบรอบในช่วงเวลาสุดท้าย รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ครั้งหน้าหากได้มาเยือนคานาซาวะอีก จะเผื่อเวลาเที่ยวชมให้มากกว่านี้

เห็นรายการทีวีแนะนำของอร่อย จึงเลือกมาเยือนช่วงบ่ายของวันธรรมดา ร้านโอนิกิริแห่งนี้มีหน้าร้านเล็ก ๆ แต่หน้าร้านมีคนต่อคิวอยู่เสมอ ยิ่งวันหยุดยิ่งยาวมาก เคล็ดลับความอร่อยคือเจ้าของร้านยืนกรานใช้ข้าวนีงาตะเกรดพรีเมียม เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มและเมล็ดข้าวเต็มคำ มีไส้ให้เลือกมากกว่า 50 ชนิด จะจับคู่กันแบบไหนก็ได้ สร้างสรรค์ได้ไม่จำกัด! เนื่องจากเย็นวันนั้นมีนัดต่อจึงไม่กล้ากินมาก สั่งโอนิกิริหนึ่งลูกให้หายอยาก กินคู่กับซุปมิโซะร้อน ๆ ปริมาณจุใจและใส่ไส้มาให้อย่างเต็มที่

ตั้งใจจัดร้านชิรากาวะ สาขาใหญ่โจชินในนาโกย่าไว้ในแผนการเดินทางโดยเฉพาะ เพื่อมาลิ้มลองข้าวหน้าปลาไหลที่เฝ้ารอมานาน! มองดูเชฟทาซอสสูตรลับที่สืบทอดกันมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย่างปลาไหลจนด้านนอกเกรียมเล็กน้อยและกรอบหอม ส่งกลิ่นชวนกิน ขณะที่เนื้อปลาด้านในยังคงละเอียดนุ่ม แค่มองก็อดหิวขึ้นมาไม่ได้แล้ว~

เมื่อเสิร์ฟแล้วอย่าลืมลองวิธีกินแบบคลาสสิก “สามแบบ”: แบบแรกชิมรสดั้งเดิมของปลาไหลกับข้าวสวยก่อน แบบที่สองเติมเครื่องต่าง ๆ เช่น สาหร่าย ต้นหอมซอย และวาซาบิ เพื่อสัมผัสรสชาติที่หลากหลายขึ้น สุดท้ายเทน้ำซุปลงไป กลายเป็นข้าวราดน้ำซุปที่สดชื่นและกินคล่อง ทั้งสามวิธีมีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ กินมื้อนี้แล้วอิ่มเอมมาก และยังกลายเป็นหนึ่งในมื้อที่น่าประทับใจของการเดินทางครั้งนี้ด้วย

การไปเที่ยวอาโสะสักครั้ง ถือเป็นวิธีทำความรู้จักคุมาโมโตะที่ยอดเยี่ยมในความคิดของฉัน จากตัวเมืองใช้เวลาเดินทางไม่นาน ประมาณหนึ่งชั่วโมง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากภาพถนนในเมืองที่คุ้นเคยกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาและทิวเขา ราวกับได้เข้าสู่อีกโลกหนึ่ง วิวตลอดทางช่วยเยียวยาจิตใจและทำให้รู้สึกผ่อนคลาย จนอดไม่ได้ที่จะชะลอฝีเท้าลงเพื่อสัมผัสธรรมชาติของอาโสะอย่างเต็มที่ เมื่อมองจากถนนบนเส้นทางขึ้นเขาที่อยู่ด้านข้าง จะเห็นรถแต่ละคันขับอย่างเป็นระเบียบไปตามถนนที่คดเคี้ยว มองจากไกล ๆ แล้วน่ารักเหมือนรถของเล่น Tomica! ตอนนั้นบังเอิญเห็นเฮลิคอปเตอร์บินผ่านท้องฟ้าอยู่ไกล ๆ ด้วย ทำให้เกิดมุมมองต่างระดับกับกระแสรถบนพื้นดิน ลองจินตนาการว่าหากมองภูมิประเทศภูเขาไฟอันยิ่งใหญ่และทิวทัศน์ทุ่งหญ้าของอาโสะจากบนฟ้า ก็คงสวยมากเช่นกัน