ซันเซ็นอินซึ่งซ่อนตัวห่างไกลจากโลกภายนอก เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพักใจที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเกียวโตอันวุ่นวาย เมื่อก้าวเข้าไปในบริเวณวัด ทิวทัศน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องต้นสนซีดาร์สูงเสียดฟ้าและผืนมอสเขียวขจีก็ปรากฏตรงหน้า บนพรมมอสสีเขียวมี “รูปสลักหินจิโซองค์น้อย” หลายองค์นอนตะแคงยิ้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา เป็นภาพที่ช่วยเยียวยาใจอย่างยิ่ง
ป่าเขาในเกียวโตช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของเดือนมีนาคมยังมีอากาศเย็นเล็กน้อย ช่วงเวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสั่งชุดน้ำชาที่เรือนรับรอง นั่งขัดสมาธิอย่างสงบบนเสื่อทาทามิปูพรมสีแดง ประคองมัทฉะอุ่นๆ รสขมเล็กน้อย กินคู่กับวากาชิ พร้อมทอดสายตามองสวนที่ยืมทิวทัศน์ธรรมชาติมาเป็นฉากราวกับภาพวาดอย่างเงียบๆ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง
หลังสักการะเสร็จ ก็เดินเล่นตามทางบนเขากลับไปยังป้ายรถบัส กลิ่นหอมของโชยุที่ย่างจนเกรียมนิดๆ ลอยมาจากร้านเล็กๆ ริมทาง อดใจไม่ไหวจึงซื้อดังโงะย่างสไตล์ญี่ปุ่นหนึ่งไม้จากคุณยายชาวญี่ปุ่น เพิ่งย่างเสร็จร้อนๆ กรอบนอกนุ่มใน เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำ รสหวานเค็มผสานกันก็ทำให้มือและท้องอุ่นขึ้นทันที เป็นบทส่งท้ายอันอบอุ่นให้แก่การเดินทางพักใจอันเงียบสงบครั้งนี้
