ภาพ: PIXTA
ข้อมูลอย่างเป็นทางการ ข้อมูลนี้ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการจากสถานประกอบการที่เกี่ยวข้องแล้ว
บรรยากาศสงบนิ่งที่สะท้อนความงดงามของวัฒนธรรมฮิงาชิยามะ
บรรยากาศเงียบสงบของที่นี่ชวนให้นึกถึงความงดงามแบบฮิงาชิยามะ วัดแห่งนี้เดิมดัดแปลงมาจากคฤหาสน์พักตากอากาศ “ฮิงาชิยามะโดโนะ” ที่สร้างโดยอาชิคางะ โยชิมาสะ (Ashikaga Yoshimasa) โชกุนลำดับที่ 8 แห่งรัฐบาลโชกุนมุโรมาจิ และเช่นเดียวกับวัดคินคะคุจิ ที่นี่เป็นวัดสาขานอกเขตของวัดโชโกคุจิ หลังจากโยชิมาสะถึงแก่อสัญกรรม จึงได้รับชื่อว่า จิโชจิ ตามนามทางธรรมของเขา
ต่างจากวัดคินคะคุจิที่อาคารตั้งแต่สมัยก่อตั้งแทบสูญหายไปทั้งหมด วัดกินคะคุจิยังคงมีคันนงเด็นและโทกูโดที่หลงเหลือในรูปแบบดั้งเดิม ทำให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสบรรยากาศของวัฒนธรรมฮิงาชิยามะจนถึงปัจจุบัน เมื่อผ่านประตูทางเข้าแล้วเลี้ยวขวา จะพบทางเดินสู่ศาลเจ้าที่ทอดยาวตรงไปท่ามกลางแนวรั้ววัด และนำไปสู่ประตูกลาง
ภายในอาคารหลัก “โฮโจ” ซึ่งสร้างขึ้นในช่วงกลางสมัยเอโดะ ยังมีภาพวาดบนบานเลื่อนฟุซุมะของโยสะ บุซง (Yosa Buson) และอิเคะ โนะ ไทกะ (Ike no Taiga) ให้ชมด้วย ส่วนโทกูโดเป็นอามิดะโดที่ประดิษฐานพระอมิตาภพุทธะ และตัวอักษรบนป้ายเหนืออาคารก็เป็นลายมือของโยชิมาสะเอง ขณะที่คันนงเด็นมีทิวทัศน์สวยงามเมื่อมองจากสวนคลื่นทราย “กินชะดัน”
อย่างไรก็ตาม แม้อาคารคันนงเด็นจะเป็นที่มาของชื่อ “กินคะคุ” แต่ในความเป็นจริงไม่เคยมีการปิดแผ่นเงินไว้บนอาคารนี้ ชื่อ “กินคะคุ” เริ่มใช้กันอย่างแพร่หลายตั้งแต่ช่วงกลางสมัยเอโดะ โดยตั้งให้คล้องกับวัดคินคะคุจิ
วัดกินคะคุจิ (ภาพ: PIXTA)
มีการแปลบางส่วนด้วย AI
เดินเล่นมาตามเส้นทางสายนักปราชญ์จนถึงวัดกินคะคุจิ แม้จะมีระยะทางอยู่พอสมควร แต่การค่อยๆ เดินชมทิวทัศน์ริมทางก็สบายมาก ที่บริเวณรอบนอกวัดกินคะคุจิมีถนนการค้าที่เต็มไปด้วยร้านค้าเล็กๆ และของกินเล่น สามารถเดินชมก่อนเข้าไปเที่ยวภายในได้ ค่าเข้าชม ¥500 พอก้าวเข้าไปในวัด ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจว่า “ว้าว สวยมาก” จริงๆ
ที่นี่ไม่มีความหรูหราเจิดจ้าแบบวัดคินคะคุจิ แต่กลับสงบ สุขุม และสง่างาม สวนอันประณีต สระน้ำ มอส และต้นไม้ที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย เมื่ออยู่คู่กับสถาปัตยกรรมดั้งเดิม ก็ทำให้เผลอเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ไม่ได้กว้างมาก เดินตามเส้นทางรอบหนึ่งใช้เวลาประมาณ 30 นาที〜1 ชั่วโมงก็ชมได้ทั่ว โดยเฉพาะด้านหลังยังมีทางเดินช่วงหนึ่งที่เดินขึ้นไปด้านบนได้ เมื่อยืนอยู่บนที่สูงแล้วหันกลับมามอง จะเห็นทั้งสวนและทิวทัศน์ของเกียวโตได้ในคราวเดียว เป็นอีกมุมที่มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
แม้นักท่องเที่ยวจะเยอะจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ลดทอนบรรยากาศที่เงียบสงบและสบายของที่นี่เลย และตลอดทางที่เดินมาในครั้งนี้ ได้ยินสำเนียงไต้หวันที่คุ้นเคยอยู่บ่อยมาก รู้สึกว่านักท่องเที่ยวชาวไต้หวันชอบเกียวโตกันจริงๆ!
เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์สีทองอร่ามตาของวัดทอง วัดเงินไม่ได้ปิดด้วยแผ่นเงินจริง ๆ แต่เป็นอาคารไม้ที่เรียบง่ายและสง่างาม ทำให้สัมผัสถึงความงามแบบ “วะบิซะบิ” ของญี่ปุ่นได้มากกว่า ลานทรายสีเงินและแท่นชมจันทร์ในสวนก็มีเอกลักษณ์มากเช่นกัน เมื่อประกอบกับทิวทัศน์ในแต่ละฤดูกาล จึงให้บรรยากาศที่เงียบสงบและสุขุม หากวัดทองเป็นตัวแทนของความหรูหรา วัดเงินก็แสดงให้เห็นสุนทรียภาพแห่งเกียวโตอีกรูปแบบหนึ่งที่เรียบง่ายและสงวนท่าที
เมื่อเดินเข้าไปในวัดกินคะคุจิ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและสบาย แตกต่างอย่างชัดเจนจากย่านอันคึกคักของเกียวโต สวนได้รับการดูแลอย่างประณีต สวนทรายขาวและความเขียวขจีช่วยขับเน้นซึ่งกันและกัน ดูงดงามในแบบสวนญี่ปุ่นเป็นพิเศษ เมื่อค่อย ๆ เดินไปตามทาง ยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของวัดได้ทั่วทั้งบริเวณ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมาก
บรรยากาศต่างจากวัดคินคะคุจิโดยสิ้นเชิง
เป็นสถานที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา
กินคะคุจิให้ความรู้สึกเหมือนมาเดินเล่นในสวนที่มีเสน่ห์และดูมีรสนิยมมากกว่า ไม่ใช่สถานที่แบบที่เห็นแวบแรกแล้วจะรู้สึกตื่นตาตื่นใจทันที
บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ เสียงผู้คนค่อนข้างเบา พอเดินเข้าไปแล้วจะเผลอเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว
