เท็นจินชิกะไก | รีวิวของ 雨妤魚

เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่สวยม〜〜〜าก มาที่นี่โดยนั่งรถจากฟุกุโอกะตั้งแต่เช้าตรู่นานกว่า 4 ชั่วโมงไม่เสียเที่ยวจริงๆ!
แถมยังถ่ายรูปตอนโลมากระโดดได้พอดี〜
ฝูงปลาที่ว่ายวนเป็นเกลียวนั้นทำให้หยุดดูอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง สวยมากและอลังการสุดๆ จริงๆ แล้วเฝ้ารอดูภาพปลากระเบนกินปลาอยู่ตลอด (ฮ่าๆๆ นิสัยไม่ดีเลย
ทำให้อยากไปดำน้ำมาก และได้ไปแกะไข่มุกด้วย
แถมครั้งเดียวยังได้มาตั้ง 2 เม็ด⋯เอาไปทำเป็นสร้อยคอ แต่สุดท้ายก็ไม่เคยใส่เลย (เม็ดหนึ่งสีทอง อีกเม็ดสีขาว) จริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยถูกเท่าไร
คิดว่าจัดพื้นที่ได้ดีมาก มีหลายโซนให้ค่อยๆ เดินชม และยังเห็นเจ้าหน้าที่ที่ทำงานหนักกำลังขัดพื้นอยู่ด้วย
คิดว่า i13 ของตัวเองทำเต็มที่แล้ว
ชอบพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมาก!

ที่นี่น่าจะเป็นสถานที่ที่ทิ้งความทรงจำลึกซึ้งที่สุดในการเที่ยวคนเดียวครั้งนี้ของฉัน

เพราะฉันเจอคนแปลกๆ
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันมาก ลูกกาชาปองของอีกฝ่ายกลิ้งมาอยู่ข้างเท้าฉัน ฉันแค่เก็บขึ้นมาคืนให้ แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายกลับโยนลูกกาชาปองกลับมา แถมยังคิดจะต่อยฉันด้วย ฉันจึงผลักเธอกลับไปโดยสัญชาตญาณ แล้วเธอยังคิดจะเอากระเป๋าฟาดฉันอีก

จากนั้นโศกนาฏกรรมก็เริ่มขึ้น
น้ำแร่ขนาด 2 ลิตรที่เพิ่งซื้อถูกตีจนหก สุดท้ายเหลือแค่ครึ่งเดียว แต่ฉันก็ยังเก็บขึ้นมาดื่ม
（ขอโทษนะพนักงาน⋯

พอนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกว่าตัวเองดูทุลักทุเลสุดๆ

ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ หลังจากนั้นอีกฝ่ายหนีไปเฉยๆ สุดท้ายถึงกับเข้าไปหลบในห้องน้ำ
เจ้าหน้าที่อาคารกับรปภ.เดินตามอยู่ข้างๆ เธอตลอด ส่วนฉันยืนอยู่ในร้านเครื่องนอน ตัวสั่นไปทั้งตัวเพราะความโกรธ น้ำตาก็ไหลไม่หยุด
โชคดีที่ตอนนั้นมีชาวไต้หวันใจดีช่วยถ่ายวิดีโอไว้ให้ฉัน

พนักงานของร้านนั้นทำให้ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ เขาไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยุ่งยากเลย คอยใช้โปรแกรมแปลภาษาปลอบฉัน ช่วยให้ฉันค่อยๆ สงบลง สุดท้ายยังถามด้วยว่าฉันอยากซื้อเครื่องนอนไหม

แต่จริงๆ แล้วฉันยังไม่ค่อยเข้าใจมาตลอด

ทั้งที่ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว ทำไมเจ้าหน้าที่อาคารกับรปภ.ยังปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้?
เป็นเพราะไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตหรือเปล่า?
หรือตอนนั้นมีเหตุผลอื่นในการจัดการเรื่องนี้?
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ค่อยพอใจ และยังคิดไม่ตกอยู่บ้าง

สุดท้ายตำรวจก็มาถึงและช่วยบันทึกคำให้การให้ฉัน
ชาวไต้หวันใจดีก็มอบวิดีโอที่ถ่ายไว้ให้ตำรวจ และบังเอิญว่าคนที่ผ่านไปมาแถวนั้นก็ยินดีช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย

จริงๆ แล้วฉันซาบซึ้งใจมาก เพราะฉันกลัวว่าจะไม่มีใครช่วย แต่จู่ๆ กลับมีคนมากมายยินดีออกมาช่วยฉัน

ตำรวจยังบันทึกข้อมูลหนังสือเดินทางของฉันไว้ ปลอบฉัน และบอกว่าถ้าจับอีกฝ่ายได้จะลงโทษอย่างหนักโดยไม่ละเว้น พร้อมขอว่าอย่าเกลียดญี่ปุ่นเพราะเรื่องนี้
（ฉันตอบไปตรงๆ ว่า นิฮงไดสุกิ

จริงๆ แล้วฉันไม่ได้บาดเจ็บหนัก มีแค่เล็บนิ้วหนึ่งหักและมีเลือดซึมนิดหน่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกคับข้องใจมากจริงๆ น้ำตาไหลไม่หยุด แถมยังตัวสั่นตลอด⋯

ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ เพราะฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด⋯

แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ ก็ยังรู้สึกขอบคุณชาวไต้หวันที่ช่วยถ่ายวิดีโอให้ คนที่ผ่านไปมาซึ่งยินดีช่วยเป็นพยาน พนักงานที่ใช้โปรแกรมแปลภาษาปลอบฉันอย่างอดทน รวมถึงตำรวจที่มาจัดการเรื่องนี้ในท้ายที่สุด

หลังจากนั้นฉันก็เริ่มคิดว่า เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ตั้งแต่แรกก็เพราะคิดว่า “อา ไหนๆ ก็มาถึงคุมาโมโตะแล้ว ถ่ายเนื้อหาเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า”
แถมยังรู้สึกคิดถึงย่านการค้าที่อยู่ใกล้ๆ นิดหน่อย เลยแวะมาดู

แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น⋯

และเพราะเหตุนี้เอง ฉันจึงเริ่มทบทวนเรื่องหนึ่ง
ถ้าฉันมาเพียงเพื่อเก็บเนื้อหา โดยไม่ได้สัมผัสช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่ แล้วฉันจะเขียนผลงานแบบไหนออกมาได้กันแน่?

ถ้าการเดินทางทุกครั้งมีไว้เพียงเพื่อบรรลุเป้าหมาย ถ่ายรูปสักไม่กี่ภาพ และรวบรวมรูปที่จะนำไปใส่ในบทความ สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขียนออกมาจะทิ้งอะไรไว้ในความทรงจำของคนอื่นจริงๆ หรือ?

แม้แต่ตัวฉันเอง เมื่อหลายปีผ่านไปแล้วนึกย้อนถึงการเดินทางครั้งนี้ ฉันจะยังจำอะไรได้บ้าง?

ฉันเคยดู 青春18*2 และมีประโยคหนึ่งในนั้นที่ฉันชอบมากว่า

“ผู้คนที่ได้พบระหว่างการเดินทาง มักจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในใจฉันเสมอ”

แล้วฉันล่ะ?

ฉันเคยทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในใจใครบ้างไหม?

สำหรับฉัน สิ่งที่การเดินทางทิ้งไว้จริงๆ ไม่ได้มีเพียงรูปถ่าย สถานที่ท่องเที่ยว หรือของที่เคยกิน（แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ก็ด้วย）แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือผู้คนและเรื่องราวที่ได้พบเจอ

และพูดตามตรง พอเห็นจำนวนผู้เข้าร่วมกิจกรรมนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ แล้วฉันก็รู้สึกกังวลอยู่บ้าง
เมื่อก่อนถึงกับเคยแอบดีใจว่า
“โชคดีที่กิจกรรมนี้ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ฉันจะได้แบ่งปันกับเพื่อนร่วมงานในบริษัทได้อย่างเต็มที่!”

แต่ตอนนี้มีครีเอเตอร์เข้าร่วมมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันกลับเริ่มคิดอีกครั้ง
เพราะนั่นหมายความว่า บางทีผลงานของฉันอาจมีโอกาสให้คนจำนวนมากขึ้นได้เห็นจริงๆ ฉันหวังว่างานเขียนของตัวเองจะไม่ใช่บทความประเภทที่อ่านจบแล้วก็ลืม

ฉันหวังว่าเมื่อมีคนอ่านจบแล้วจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ฉันไม่ชอบเขียนบทความที่เหมือนๆ กันไปหมด

และฉันก็ไม่อยากแค่เอาสถานที่ที่ไป ของที่กิน และสิ่งที่ถ่ายมาเรียงสลับกันเท่านั้น
เพราะถ้าการเดินทางเป็นเพียงการติ๊กสถานที่ท่องเที่ยวไปทีละแห่ง เมื่อการเดินทางจบลง สิ่งที่เหลืออยู่อาจมีเพียงตารางกำหนดการ

แต่ถ้าได้ใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่จริงๆ ต่อให้วันนั้นจะทุลักทุเลแทบตาย!
ฉันก็ยังสามารถเล่าเรื่องราวความทรงจำที่เป็นของฉันเพียงคนเดียวได้〜

มีของฝากเยอะมาก ละลานตาจนดูไม่หมดแน่นอน แต่ถ้าไปซื้อดังโงะช้าหน่อยจะลดครึ่งราคา
ไม่อย่างนั้นชิ้นเล็ก ๆ แค่นี้ก็ถือว่าไม่ค่อยถูก
วันนี้ยังได้กินขนมหนิงเงียวยากิรูปคุมะมงด้วย
แถมบังเอิญเป็นวันสุดท้ายพอดี!
ออกจากสถานีเดินไม่ถึงหนึ่งนาที
ก็ทำให้กระเป๋าสตางค์เสียเลือดหนักได้แล้ว