รีวิวของ 雨妤魚 หน้า 1/4

พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณูนางาซากิ

พิพิธภัณฑ์ทรงโดมที่ตั้งอยู่บนเนินเตี้ยใกล้จุดศูนย์กลางการระเบิด เก็บรักษาและจัดแสดงเอกสารและสิ่งของของผู้ประสบเหตุประมาณ 1,500 ชิ้น เรียนรู้ได้อย่างเข้าใจง่ายผ่านรูปแบบนิทรรศการที่เล่าเรื่องความโหดร้ายของระเบิดปรมาณู ประวัติศาสตร์อาวุธนิวเคลียร์ และความปรารถนาสันติภาพ

• นางาซากิ
• พิพิธภัณฑ์ศิลป์ / พิพิธภัณฑ์ / สถานที่ทางวัฒนธรรม

เพราะเพื่อนอยากมาพิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณู ส่วนฉันพอดีไม่ได้จัดแผนไว้เลยตามมาด้วย ถือโอกาสเก็บจุดระเบิดปรมาณูแห่งที่สองด้วย แม้จะไม่ได้สนใจมากนัก แต่เห็นชาวต่างชาติหลายคนตั้งใจดูกันมาก ฉันเลยดูคำแปลตามไปอยู่นาน
ที่ประทับใจที่สุดคือวิดีโอเกี่ยวกับพลังทำลายของระเบิดปรมาณู ดูไป 2-3 รอบแล้วก็ยังรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

วัดเซ็นโซจิ

สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังที่เป็นตัวแทนของอาซากุสะ มีผู้มาสักการะต่อปีอย่างน้อย 30 ล้านคน เป็นวัดสำคัญที่เป็นตัวแทนของกรุงโตเกียว ซึ่งมีงานประเพณีตลอดปีหลากหลาย เช่น ฮัตสึโมเดะ (Hatsumode) และเซ็ตสึบุน (Setsubun) ประตูคามินาริมงซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของอาซากุสะ แขวนโคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ และมีเทพฟูจินกับเทพไรจินประดิษฐานอยู่ซ้าย-ขวา ที่ “ถนนช้อปปิ้งนากามิเสะ” ระยะประมาณ 250 เมตรจากคามินาริมงไปถึงวิหารหลัก มีร้านของฝากและร้านอาหารเรียงราย

• อาซะกุสะ / โตเกียวสกายทรี
• ศาลเจ้า / วัด

วัดเซ็นโซจิถือเป็นจุดเช็กอินที่ถ้ามาโตเกียวแล้วต้องไปจริง ๆ เหมือนถ้าไม่ได้ถ่ายรูปที่คามินาริมงก็เหมือนยังมาไม่ถึงโตเกียว วัดใหญ่และอลังการมาก นักท่องเที่ยวเยอะสุด ๆ และมีคนใส่กิโมโนกันเยอะมาก แน่นอนว่าฉันก็ไม่พลาดเหมือนกัน ได้ยินมาว่าเซียมซีที่นี่แม่นมาก

ครั้งแรกที่ไปวัดเซ็นโซจิ ฉันกับครอบครัวอยู่กันถึง 7 ชั่วโมงเต็ม เดินเล่น ช้อปปิ้ง ซื้อของฝาก กินไอศกรีมมัทฉะ Taisho ที่อร่อยมาก เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไป ตอนนี้คิดดูก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ได้นานขนาดนั้น

แน่นอนว่าฉันก็ลองเสี่ยงเซียมซีด้วย แต่ดันมีไม้หล่นออกมา 2 อัน ตอนนั้นฉันจำเลขทั้งสองอันไว้ พอเปิดใบแรกออกมาดู กลายเป็นโชคร้ายเฉยเลย ฉันเลยแอบดันกลับเข้าไปเงียบ ๆ ฮ่า ๆ พอเปิดลิ้นชักของเลขที่สอง ถึงจะไม่ใช่โชคร้าย แต่ในหัวตอนนั้นมีแต่ใบโชคร้ายเมื่อกี้เต็มไปหมด เพราะกลัวแม่ล้อ เลยทำเป็นไม่เห็นไปเลย

ครั้งที่สองที่ไปอีก ฉันคิดว่าเอาเถอะ ไม่ว่าจะได้ดีหรือไม่ดีก็ยอมรับได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แถมครั้งนี้มาคนเดียวด้วย!

ผลคือได้เลข 89 ตอนแรกยังคิดว่า 89? แอบด่าฉันอยู่หรือเปล่า พอเปิดดูแล้วกลับเป็นไดคิจิ โชคดีมากเลย! ในใบเซียมซียังเขียนว่าฉันเป็นเหมือนหยกดิบ และอนาคตจะได้เจอผู้มีพระคุณ ตอนนั้นดีใจมาก เพราะกำลังจะเริ่มเข้าสังคมทำงาน เลยค่อนข้างกังวล พอได้อ่านคำเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนได้กำลังใจเต็ม ๆ เลยเอาใบไดคิจิกลับบ้านไปเก็บไว้ด้วย และขออวดนิดนึง〜🤭

ถึงตอนนี้จะเพิ่งผ่านไป 3 เดือน และยังไม่ได้เจอผู้มีพระคุณอะไร แต่ได้ยินว่าโชคจากเซียมซีมีระยะเวลา 1 ปี หวังว่าอีก 1 ปีให้หลังพอกลับมามอง มันจะตรงจริง ๆ และหวังว่าตอนนั้นจะยังมีโอกาสได้มาโตเกียวอีก

สบู่คาวแบรนด์ กล่องแดง

สบู่ที่ให้ฟองเนียนนุ่ม มีส่วนผสมของน้ำนมและสควาเลนที่ช่วยรักษาความชุ่มชื้น สินค้าขายดีมาอย่างยาวนานตั้งแต่ปี 1928 ผ่านการผลิตอย่างพิถีพิถันโดยอาศัยฝีมือและประสบการณ์ของช่างในขั้นตอนสำคัญที่ไม่สามารถใช้เครื่องจักรแทนได้ พร้อมบ่มอย่างช้า ๆ ส่วนผสมคุณภาพดีจากน้ำมันธรรมชาติอยู่ในสบู่ในฐานะ “ส่วนผสมให้ความชุ่มชื้นจากธรรมชาติ” ที่อ่อนโยนต่อผิว

• เครื่องสำอาง

สบู่นี้มีกลิ่นคล้าย ๆ กลิ่นหมักหรือเปล่า? (นิด ๆ เหมือนกลิ่นตัวคนที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน)
แล้วก็มีกลิ่นกุหลาบผสมอยู่ด้วย เพื่อเช็กว่าฉันไม่ได้ซื้อชิ้นที่มีตำหนิ เลยตั้งใจซื้อก้อนที่สองมาลองอีกก้อน
ด้านบนมีลายแกะเป็นรูปวัวกับคำว่า COW ส่วนตัวค่อนข้างชอบรายละเอียดแบบนี้นะ และก็อยากรีบใช้ให้มันกลายเป็นผิวเรียบ ๆ ฮ่า ๆ
เรื่องฟองคิดว่าโอเค ใช้แล้วผิวก็ไม่ฝืดมาก น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าเพราะฉันชินกับกลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์มากไปหรือเปล่า เลยยังไม่ค่อยชินกับกลิ่นนี้ เป็นแบรนด์เก่าแก่เลย〜

ISHIYA “ชิโรอิ โคอิบิโตะ”

“ชิโรอิ โคอิบิโตะ” ขนมขึ้นชื่อของฮอกไกโดที่ใคร ๆ ในญี่ปุ่นก็รู้จัก สินค้านี้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อบริษัท อิชิยะ เซกะ จำกัด ซึ่งเดิมผลิตขนมพื้นบ้านแบบดั้งเดิม ตัดสินใจเริ่มผลิตขนมตะวันตกระดับพรีเมียมโดยใช้วัตถุดิบคุณภาพจากฮอกไกโด แม้เวลาจะผ่านมากว่า 40 ปีนับจากวันวางจำหน่าย ก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างมั่นคงในฐานะของฝากยอดคลาสสิกจากฮอกไกโด

• ฮอกไกโด
• ขนม

ชิโรอิ โคอิบิโตะ เป็นหนึ่งในของฝากที่ฉันชอบมากตั้งแต่เด็ก ๆ เลย!
เป็นคุกกี้สอดไส้ไวท์ช็อกโกแลตที่อร่อยมาก〜
เป็นตัวเลือกคลาสสิกที่ไม่มีวันพลาดจริง ๆ!

เมื่อก่อนเวลานึกอยากกิน ก็จะไปซื้อ Oreo หรือแบบที่คล้าย ๆ กันใน 7-11 ที่มี 4 ชิ้น ราคา 25 เยนมากินแก้อยาก แต่สำหรับฉันตอนเด็ก ๆ นี่ถือว่าแพงมากเลย ฮ่า ๆ
สุดท้ายพอไปญี่ปุ่นเองแล้วซื้อกลับมา ดันปล่อยไว้จนหมดอายุ...? เสียดายมาก...

แต่ในรูปนี้เป็นชิ้นที่คุณป้าที่ทำงานพาร์ตไทม์เลี้ยงฉัน เพราะตอนนั้นฉันไม่มีรูปอยู่พอดี เลยหน้าด้านไปบอกคุณป้าว่า
คุณป้าคะ เอามาให้หนูกินสักชิ้นได้ไหม แล้วเขาก็ใจดีให้มาจริง ๆ ฮ่า ๆๆ
หวานจัง... ฉันว่าตัวเองแก่แล้ว ทนคุกกี้ที่หวานมาก ๆ ไม่ค่อยไหวแล้ว

แต่พอพูดถึงชิโรอิ โคอิบิโตะ ฉันมีความทรงจำเศร้า ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง ตอนประถมไปเล่นบ้านเพื่อน ฉันคิดว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดกับฉันกลับมาจากญี่ปุ่น แล้วให้เพื่อนอีกคนเป็นกล่องใหญ่ทั้งกล่อง พอฉันเห็นก็โวยวายว่าทำไมเขาได้ทั้งกล่อง แต่ฉันไม่มี ได้แค่คุกกี้ชิ้นเดียว... ตอนนี้นึกย้อนกลับไปแล้วอายมาก
จริง ๆ ไปเป็นแขกบ้านคนอื่นก็ควรมีมารยาท แล้วฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้คุกกี้เลยด้วย เฮ้อ
แต่มันเป็นความรู้สึกแบบคาใจน่ะ ฮ่า ๆ
รู้สึกว่าเราสนิทกับเขาที่สุดแท้ ๆ ทำไมฉันถึงไม่ได้ทั้งกล่อง แต่ไม่รู้ทำไมฉันจำเรื่องนี้ได้ตลอดเลยนะ?

ศาลเจ้าอิสึกุชิมะ

ศาลเจ้าอิสึกุชิมะที่สร้างขึ้นบนเกาะอิสึกุชิมะ ซึ่งได้รับสมญาว่าเป็น “เกาะแห่งเทพเจ้า” เชื่อกันว่าเริ่มก่อตั้งโดยไซกิ โนะ คุรามิโมโตะ ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดินีซุยโกะ (ค.ศ. 593) ประดิษฐานเทพสตรี 3 องค์ ได้แก่ อิจิกิชิมะฮิเมโนะมิโคโตะ, ทาโงริฮิเมโนะมิโคโตะ และทากิตสึฮิเมโนะมิโคโตะ มีชื่อเสียงว่าอำนวยพรและมอบสิริมงคลหลากหลาย โดยเทพสตรีทั้งสามได้รับการนับถือในฐานะเทพแห่งท้องทะเล เทพแห่งการคมนาคมและการขนส่ง เทพแห่งโชคลาภ และเทพแห่งศิลปวิทยาการ

• ฮิโรชิมะ
• ศาลเจ้า / วัด

สถานที่ที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุดและลืมไม่ลงที่สุดในการเที่ยวคนเดียวครั้งแรก ก็คือมิยาจิมะ
ปกติฉันเมาเรือง่ายมาก ก่อนออกเดินทางเลยแอบกังวลนิดหน่อย แต่ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า ตลอดการนั่งเรือครั้งนั้นกลับไม่เมาเรือเลย วิวทะเลระหว่างทางก็สวยมากอยู่แล้ว แต่พอได้ขึ้นไปบนมิยาจิมะจริง ๆ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว้าวมาก
พอลงจากเรือก็เห็นกวางเดินเล่นอยู่ทั่วเกาะแบบสบาย ๆ แถมไม่ค่อยกลัวคนเลย ทั้งเกาะทำให้เผลอเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว ฉันเดินเล่นไปตามถนนแล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบ แม้นักท่องเที่ยวจะมีไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเพลิดเพลินของฉันลดลงเลย
ระหว่างทางฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ในมิยาจิมะมาก รูปปั้นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในศาลเจ้าดูเหมือนจะมีสีหน้าน่ารักเกินไปหน่อย ยิ้มแบบซื่อ ๆ จนฉันเผลอหัวเราะออกมา ส่วนอีกฝั่งหนึ่งกลับทำหน้าจริงจังมาก เหมือนเป็นตัวที่คอยช่วยเสริมบรรยากาศ
บังเอิญว่าไปตรงกับช่วงน้ำลง เลยได้ชมโทริอิใหญ่ในระยะใกล้ ถึงได้สังเกตว่าเสามีตะไคร่ขึ้นเต็มไปหมด ทำเอาฉันอดขำไม่ได้เหมือนกัน เพราะมันมีอีกมุมที่ต่างออกไป
จนถึงตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ฉันก็ยังรู้สึกชื่นชมตัวเองในตอนนั้น ทั้งที่รู้ว่าเมาเรือง่าย แต่ก็ยังเลือกออกเดินทางครั้งนี้ ต่อให้ปลายกางเกงจะเลอะโคลนทรายก็ไม่เป็นไร เพราะทุกอย่างตรงหน้ามันคุ้มค่าจริง ๆ
และก็เพราะมิยาจิมะนี่เอง ที่ได้เขียนหน้าที่น่าจดจำที่สุดให้กับทริปญี่ปุ่นสุดโชคดีของฉัน

จาการิโกะ

ขนมมันฝรั่งยอดนิยมที่มีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ เป็นขนมแท่งในถ้วย พกพาสะดวก รสคลาสสิก ได้แก่ สลัด ชีส มันฝรั่งเนย และทาราโกะเนย รสสลัดซึ่งได้รับความนิยมที่สุดมีแครอทและพาร์สลีย์ผสมอยู่ นอกจากนี้ยังมีรสชาติแบบจำกัดช่วงเวลาและจำกัดเฉพาะภูมิภาคด้วย

• ขนม

กรอบ ๆ หวาน ๆ เค็ม ๆ อร่อยยย

ครั้งแรกที่ได้กินขนมนี้คือลุงกับป้าไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วซื้อกลับมาเป็นของฝากให้ กินครั้งแรกก็ชอบเลย หลังจากนั้นทุกครั้งก็จะรอคอยให้พวกเขากลับจากญี่ปุ่นแล้วเอาอันนี้มาฝาก แต่บางทีก็ไม่ได้เพราะมันกินที่ในกระเป๋า แล้วฉันก็จะทำหน้าบึ้ง ๆ ตอนนั้นยังเด็กอยู่แหละ
ตอนนี้ไปซื้อกินเองได้แล้ว ฮี่ ๆ
ทุกครั้งก่อนกลับโรงแรมจะแวะร้านสะดวกซื้อ ถ้าไม่รู้จะซื้ออะไรก็จะซื้ออันนี้มากิน

ริวคาคุซัง ไดเร็กต์

“ริวคาคุซัง” ยาอมและยาสำหรับคอที่ใช้ในญี่ปุ่นมานานกว่า 200 ปี สำหรับอาการไอ เสมหะ และระคายคอ จากแบรนด์ “ริวคาคุซัง” มีทั้งแบบผงแกรนูล “ริวคาคุซัง ไดเร็กต์ สติ๊ก” และแบบเม็ดอม “ริวคาคุซัง ไดเร็กต์ โทรช” แบบสติ๊กมีรสมินต์และรสพีช

• ยา / อาหารเสริม

ช่วงนี้คุยกับคุณป้าในบริษัทเรื่องกิจกรรมนี้ แล้วก็ถามพวกเขาว่ามีสินค้าอะไรแนะนำไหม จะได้มีความเห็นไว้เขียนรีวิว
คุณป้าเล่าให้ฟังอย่างกระตือรือร้นว่าสีฟ้าเป็นรสมินต์ เย็น ๆ ช่วยบรรเทาอาการเจ็บคอ ส่วนสีชมพูเป็นรสพีช รสชาติดีขึ้นและก็ช่วยให้คอที่ไม่สบายรู้สึกดีขึ้นเหมือนกัน
แต่ที่บ้านเราไม่ได้ใช้แบบนี้ เป็นแบบกระป๋องเหล็กดั้งเดิมมากกว่า เมื่อก่อนคุณย่าชอบให้ฉันกินมาก เพราะฉันเจ็บคอบ่อย ท่านจะใช้ช้อนเล็ก ๆ เทใส่ปากฉันเลย จริง ๆ แล้วฉันเลยมีปมกับ Ryukakusan นิดหน่อย ฮ่า ๆ

สะพานแว่นตา

แม่น้ำนากาชิมะที่ไหลผ่านใจกลางเมืองนางาซากิมีสะพานหินบรรยากาศงดงามพาดผ่านอยู่มากกว่า 10 แห่ง และสะพานแว่นตาก็เป็นหนึ่งในนั้น โดยถือเป็นสะพานหินที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1634 โดยพระเซน โมกุสุ โจเทอิ แห่งวัดโคฟุกุจิ เป็นสะพานหินยาว 22 เมตร กว้าง 3.65 เมตร และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญของชาติ

• นางาซากิ
• สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม / แลนด์มาร์ก

นี่คือสะพานแว่นตา เรามาจากที่เห็นคนแนะนำใน YT นะ แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าค่อนข้างธรรมดานิดหน่อย เป็นสะพานที่ดูเหมือนแว่นตาเท่านั้นเอง〜
ฉันยังรู้สึกว่าดอกไม้ข้างทางสวยกว่าด้วย แล้ววันนั้นก็เห็นมีทีมกรีฑาคล้าย ๆ ของโรงเรียนหลายทีมมาฝึกตะโกนนับจังหวะกันตรงนั้น รู้สึกว่าเท่มาก ฮ่าๆ
พูดนอกเรื่องนิดนึงคือฉันค่อนข้างชอบการจัดภูมิทัศน์โดยรวมค่ะ

ไชน่าทาวน์ชินจิ นางาซากิ

ในสมัยเอโดะ เมืองนางาซากิมีการค้าขายกับจีนอย่างคึกคัก พื้นที่ที่ถมทะเลขึ้นมาเพื่อสร้างโกดังเก็บสินค้าจากเรือจีนถูกเรียกว่า “ชินจิโซโช” ปัจจุบันบริเวณใจกลางไชน่าทาวน์มีศิลาจารึกที่ระลึกถึงสถานที่เดิมแห่งนี้ตั้งอยู่

• นางาซากิ
• ถนนช้อปปิ้ง / ตลาด

ไชน่าทาวน์ ทั้งถนนเต็มไปด้วยร้านค้าที่แขวนป้ายภาษาจีนไว้ แต่เสียดายที่เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
เพราะค่อนข้างธรรมดา แล้วก็มีร้านที่เปิดไม่เยอะนัก แต่ฉันก็ไปเจอร้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยของเกี่ยวกับ Studio Ghibli!
ซื้อกล่องสุ่มอันหนึ่งไปให้ลุงของฉัน ฉันรู้สึกว่าลุงฉันหน้าคล้าย No-Face มาก เสียดายทีหลังดันสุ่มได้ลูกเจี๊ยบ ฮ่าๆ

ชูการ์บัตเตอร์แซนด์โนะคิ

ขนมซีเรียลที่ทำจากแป้งโฮลวีต ข้าวไรย์ และข้าวโอ๊ต แล้วสอดไส้ไวท์ช็อกโกแลตรสนมนุ่ม หน้าตาน่ารัก เหมาะทั้งซื้อเป็นของฝากหรือเสิร์ฟให้แขกก็ถูกใจมาก เนื้อสัมผัสกรอบอร่อย หวานไม่มาก รสชาติละมุน กินง่าย ไวท์ช็อกโกแลตด้านในให้ความหอมนมเข้มข้น เข้ากันได้ดีกับแป้งที่มีกลิ่นหอมอบอวล

• โตเกียว
• ขนม

ค่อนข้างชอบคุกกี้ตัวนี้เลย เป็นคุกกี้สอดไส้และมีหลายรสให้เลือก ส่วนอันนี้เป็นลาย Snoopy ที่เห็นในร้านปลอดภาษีที่สนามบินนาริตะ น่ารักมากกก!
คุกกี้ข้างในก็มีลายพิมพ์ด้วย แต่ซื้อมาแค่กล่องเดียว เสียดายที่เอากลับมาแล้วแบ่งให้ทุกคนกินไม่พอ ฮ่าๆ ส่วนตัวชอบรสออริจินัลที่สุด กินได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อ เหมาะมากกับชานมลาเต้