รีวิวของ 雨妤魚 หน้า 1/5

นัมบะ มารุอิ

ศูนย์การค้าในย่านนัมบะ ใจกลางย่านมินามิของโอซาก้า เชื่อมต่อกับประตูตรวจตั๋วผ่านชั้นใต้ดิน สามารถเข้าอาคารได้โดยไม่เปียกแม้ในวันที่ฝนตก โดยเฉพาะจากสถานีนัมบะของสาย Osaka Metro มิโดสุจิ นอกจากนี้ยังเดินทางสะดวกจากสถานีต่างๆ ของ JR และรถไฟเอกชนอีกด้วย ภายในอาคารตั้งแต่ชั้นใต้ดิน 1 ถึงชั้น 7 รวบรวมร้านค้าหลากหลายแนวและสไตล์ ทั้งแฟชั่นผู้หญิงและผู้ชาย ของใช้เบ็ดเตล็ด เครื่องประดับ อาหาร ตลอดจนร้านค้าเชิงประสบการณ์ที่ไม่ใช่ร้านจำหน่ายสินค้า

• ชินไซบาชิ / นัมบะ / นิปปงบาชิ (มินามิ)
• ห้างสรรพสินค้า / เอาท์เล็ต / ศูนย์การค้า

ที่มาเดินเล่นที่นี่เพราะคุณน้าคนรองอยากเดิน GU หรือ UQ นี่แหละ จำไม่ได้แล้ว ฮ่าๆๆ
ส่วนตัวเดินดูนิดหน่อย รู้สึกก็เฉยๆ〜

แต่คิดไม่ถึงว่าพอเข้าไปแล้วจะเจอ gelato pique ร้านโปรดที่สุด!

กะว่าจะมาลองเสี่ยงดวงดูว่ามีชุดฉลามไหม ปรากฏว่ามีจริงๆ! ถึงจะเป็นของผู้ชาย แต่ตอนนั้นตรงกับช่วงลดราคาฤดูร้อนพอดี เดิมทีคิดว่าสินค้าใหม่คงไม่ร่วมรายการ แต่พอเข้าไปดูในเว็บไซต์ทางการกลับยังมีอยู่
（ก่อนหน้านี้ตอนไปดูที่โอคายามะ ตัวสุดท้ายอยู่ในมือคุณป้าคนก่อนหน้าพอดี พนักงานบอกตรงๆ ว่าหมดแล้ว

แต่กลับมาเจอที่นี่จนได้〜〜〜

พนักงานตั้งใจช่วยค้นออกมาให้ บอกว่าเหลือเท่านี้แล้ว และรู้สึกเหมือนเขาจะคิดว่าคงไม่ซื้อ แต่เป็นคนประเภทที่จะทำให้คุณประหลาดใจอยู่แล้ว ไม่ได้ลองด้วยซ้ำ ซื้อทันทีเลย ฮิฮิ

ลดจากราคาเต็ม 30% ซื้อสองชิ้นลดเพิ่มอีก 10% แถมขอคืนภาษีได้อีก นี่มันจังหวะดี สถานที่ดี ทุกอย่างเป็นใจไม่ใช่เหรอ?
แถมยังเป็นฉลามที่ชอบที่สุดอีก หรือว่าจะเป็นเทพีแห่งโชคจริงๆ?

เลยพูดทันทีว่า:「これください！」

พนักงานสาวคนนั้นถึงกับเบิกตากว้าง แล้วรีบโทรไปที่เคาน์เตอร์ปลอดภาษีให้ พร้อมพาวิ่งไปตลอดทางในห้าง〜

พนักงานที่เคาน์เตอร์ปลอดภาษีเป็นนักเรียนจีนที่มาเรียนต่างประเทศ เขายังบอกว่าโชคดีมาก ถ้าเมื่อกี้ไม่มีโทรศัพท์เข้ามา พวกเขาก็กำลังจะปิดแล้ว และยังบอกด้วยว่าบัตรดูหรูมาก

แต่พริบตาต่อมากลับทำบัตรตกกระแทก?

แบบว่า？？？อึ้งมาก⋯

แต่ไม่ว่ายังไง ดีใจสุดๆ ที่ซื้อสองชิ้นนั้นมาได้!
ยังตั้งใจกลับไปขอบคุณพนักงานสาวคนนั้นด้วย〜〜

แต่ตอนที่กำลังมีความสุขอยู่นั้น คุณน้าคนรองกับลูกพี่ลูกน้องกลับทะเลาะกัน!
เพราะคุณน้าคนรองคิดว่าลูกพี่ลูกน้องเลือกไซซ์เล็กเกินไป แต่ดูเหมือนเขาจะชอบใส่เสื้อผ้าพอดีตัวไม่ใช่เหรอ?

คุณน้าคนรองเลยให้เขาเลือกเอง แต่พอเลือกเสร็จแล้ว คุณน้ากลับไปหยิบอีกตัวที่ตัวเองคิดว่าดีกว่ามา

ลูกพี่ลูกน้องเลยโกรธจัดทันที
（ถ้าเป็นตัวเองก็คงโกรธเหมือนกัน
「แล้วจะให้เลือกทำไม？」

จากนั้นทั้งสองคนก็โกรธกันไปตลอดทาง ทำให้ทั้งที่ซื้อชุดฉลามสุดโปรดมาได้ แต่กลับไม่กล้าแสดงออกว่าดีใจมากเกินไปเลย

แถมเรายังมาห้างนี้ถึงสองครั้ง วันสุดท้ายก็กลับมาอีกครั้ง เพราะคุณน้าคนรองคงรู้สึกว่าตัวเองผิดอยู่นิดหน่อย ฮ่าๆๆ

แต่ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนี้ ยังได้เห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สวยมากด้วย

ด้านหนึ่งคือได้ซื้อชุดฉลามที่เฝ้าคิดถึงมาอย่างคาดไม่ถึง อีกด้านคือครอบครัวทะเลาะกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สุดท้ายพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพระอาทิตย์ยามเย็นแสนสวย

แต่การเดินทางก็เป็นแบบนี้แหละ ยุ่งเหยิงไปหมด แต่ก็มีความทรงจำที่โชคดีมากๆ และควรค่าแก่การจดจำอยู่บ้างสินะ〜(˶‾᷄ ⁻̫ ‾᷅˵)

แบล็กธันเดอร์

ขนมช็อกโกแลตยอดนิยมที่ทั้งอร่อยและราคาเข้าถึงง่าย เพียงชิ้นละ 40 เยน เคลือบคุกกี้โกโก้และบิสกิตธรรมดาด้วยช็อกโกแลต ได้รสชาติที่ลงตัวระหว่างความขมอ่อน ๆ ของคุกกี้โกโก้กับความหวานของช็อกโกแลต เนื้อสัมผัสกรุบกรอบ เคี้ยวเพลิน และมีปริมาณกำลังดีช่วยรองท้องได้

• ขนม

ช็อกโกแลตหวานมาก + บิสกิตกรุบกรอบ = แบล็กธันเดอร์
ไม่ได้กินแบล็กธันเดอร์มานานมาก ๆ เคยฮิตอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนเรียนประถมคลั่งมาก ได้ยินว่าตอนนั้นไปญี่ปุ่นก็ยังซื้อไม่ได้!
แล้วตอนนั้นเหมือนมีเพื่อนร่วมชั้นเอามาหนึ่งถุงเพื่อแจกทุกคน ทุกคนมองเขาเหมือนมองไอดอล ตลกมาก😆
ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพราะอยากลองชิมเหมือนกันว่ามันคืออะไรถึงทำให้ทุกคนแย่งกันซื้อ〜
พอกินแล้วก็รู้สึกว่าอร่อยเป็นพิเศษจริง ๆ เมื่อก่อนก็ชอบของหวานมาก ว้าว อร่อยจริง ๆ〜อยากกินอีกชิ้นจัง
ตอนนั้นใครมีแบล็กธันเดอร์ก็คือไอดอล ชีวิตประถมก็เรียบง่ายธรรมดาแบบนี้แหละ ฮ่า ๆ
แต่สุดท้าย
ตอนนี้เห็นในร้านสะดวกซื้อก็ยังไม่อยากซื้อเลย ตลกมาก
สังเกตว่าที่ไต้หวันช็อกโกแลตมักถูกแย่งกันซื้อบ่อยมาก ทุกคนจำขนมปังช็อกโกแลตเลอะ ๆ ได้ไหม?

อะลินามิน EX Plus

อะลินามิน EX Plus ช่วยบรรเทาอาการทรมานของคนยุคใหม่ที่แม้นอนแล้วก็ยังไม่หาย เช่น อาการล้าของดวงตา ปวดตึงไหล่ และปวดเอว แบรนด์อะลินามินถือกำเนิดมาแล้ว 65 ปี

• ยา / อาหารเสริม

อะลินามินเป็น
ผลิตภัณฑ์เสริมสุขภาพที่คุณย่า คุณลุง และคุณแม่มีติดบ้านไว้เสมอ
(รีวิวดีเต็มไปหมดจริง ๆ เหรอ? ไม่ได้สปอนเซอร์นะ ฮ่าๆ
พวกป้า ๆ ลุง ๆ ที่บริษัทซื้ออันนี้กันบ่อยมาก เห็นคนรับหิ้วกลับมาบ่อยสุด ๆ〜
ก็เลยคิดตลอดว่ามันวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ?
ด้วยความอยากรู้ เลยเปิดของแม่มากินไปสามเม็ด ต้องขอโทษด้วย บางทีอาจเพราะยังอายุน้อยเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร หรือไม่ก็ปกติเป็นคนไม่ค่อยคิดมากอยู่แล้ว แค่อารมณ์ดี เรี่ยวแรงกับความกระปรี้กระเปร่าก็เหมือนแบตเตอรี่เต็มตลอด ฮ่าๆ
แต่จริง ๆ ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้นหรอก ฮ่า
สิ่งเดียวที่รู้สึกได้คือตอนเข้าห้องน้ำจะมีกลิ่นยา แถมกลิ่นไม่อ่อนด้วย ชอบดื่มน้ำมาก เพราะการเดินไปเติมน้ำทำให้อู้งานได้นิดหน่อย เพราะงั้นคงไม่ใช่ปัญหาว่าดื่มน้ำน้อยเกินไปใช่ไหม? แต่ตอนยุ่งมากก็ทำไม่ได้⋯ มนุษย์เงินเดือนช่างน่าสงสาร 😭
ถ้าอายุมากกว่านี้จะลองอีกที〜

ยูฟุมาบุชิ ชิน สาขาหลักคินรินโกะ

ร้านที่นำเสนอ “ยูฟุมาบุชิ” 3 แบบ โดยตั้งใจค้นหาวิธีทานข้าวให้อร่อยในสไตล์ยูฟุอิน เมนูมาบุชิที่ใช้เนื้อบุนโกะวากิว ไก่ท้องถิ่นจากยูฟุ และปลาไหล เสิร์ฟมาในหม้อดิน โดยแต่ละชุดมาพร้อมของทานเล่น ผักดอง เครื่องเคียง และซุปมิโสะสีแดง ใน 3 แบบ เมนูที่ได้รับความนิยมที่สุดคือ “บุนโกะวากิวมาบุชิ” ที่วางเนื้อบุนโกะวากิวซึ่งย่างด้วยถ่านจนหอมแน่นเต็มหน้าข้าวที่หุงในหม้อดิน เป็นเมนูอิ่มจุใจ

• โออิตะ
• อาหารญี่ปุ่นแท้

ส่วนตัวคิดว่าร้านนี้ถูกอวยเกินไปนิดหน่อย

จำได้ว่าวันนั้นลากสังขารที่เหนื่อยมากไปถึงที่พัก อากาศก็ทั้งหนาวและฝนตก เจ้าของที่พักเหมือนจะลืมว่าเราจองไว้ เลยต้องยืนรอกลางฝนหนักกว่า 20 นาทีกว่าจะได้เช็กอิน หลังเก็บกระเป๋าแล้ว เรายังตั้งใจเดินไปกินที่สาขาใกล้สถานีด้วย ร้านนี้มี 2 สาขา

เพราะมีคนแนะนำเยอะเลยคาดหวังไว้สูงมาก ต้องยอมรับว่าหน้าตาอาหารดูดีจริง ๆ และ 2 คำแรกก็ถือว่าอร่อย

ปกติเวลาเดินมาไกล เหนื่อยและหิวมาก ไม่ว่ากินอะไรก็จะรู้สึกว่าอร่อยเป็นพิเศษ แต่ร้านนี้แม้อยู่ในสภาพนั้นก็ยังไม่ทำให้รู้สึกว่า ว้าว อร่อยมากจนเหมือนได้พลังกลับคืนมาเลย ดังนั้นสำหรับเราคือ Nono

มาลองสักครั้งได้ แต่คงไม่คิดกลับมาซ้ำ

สามารถทำเป็นข้าวราดน้ำซุปได้ มีผักดอง 1 จาน และมีซอสให้เลือกจิ้มหลายแบบ ราคาค่อนข้างสูง แต่เนื้อวัวให้มาแน่นเต็มหน้าข้าวจริง ๆ

แค่พอกินไปครึ่งหนึ่งก็เริ่มรู้สึกเลี่ยนขึ้นเรื่อย ๆ โดยรวมแล้วไม่ค่อยถูกปากเราค่ะ〜

ป๊อกกี้ช็อกโกแลต

ป๊อกกี้ถือกำเนิดขึ้นในปี 1966 ในฐานะขนมช็อกโกแลตแท่งชนิดแรกของโลก เป็นขนมที่เคลือบช็อกโกแลตบนเพรตเซลทรงแท่ง ให้สัมผัสกรุบกรอบน่ากิน ด้วยรสชาติอร่อยและกินง่ายโดยไม่ทำให้มือเลอะ จึงได้รับความนิยมอย่างมาก แม้ว่าจะวางจำหน่ายทั่วโลก แต่รสชาติอาจแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละประเทศ

• ขนม

Pocky ก็คือขนมแท่งช็อกโกแลตสุดคลาสสิก〜
เชื่อว่าหลายคนน่าจะเหมือนฉันที่ชอบกินเฉพาะส่วนที่มีช็อกโกแลต มีหลายรสชาติด้วย ทุกคนน่าจะเคยกินกันแล้วนะ〜
(แต่จริงๆ ฉันไม่ได้ชอบมาก เพราะกินไม่เคยหมด⋯กินแค่ไม่กี่แท่งเอง)

แต่พอพูดถึง POCKY ฉันก็มีเรื่องเล็กๆ อยากเล่า
วันหนึ่งฉันตั้งใจนั่งรถไปหยวนซานเพื่อไปดื่มเครื่องดื่มอร่อยๆ พอดีถึงเวลาอาหารเย็นเลยเปิด Google ดูรีวิวว่าร้านไหนดี ฉันโดนรีวิว 5 ดาวหลอกง่ายมาก⋯

สุดท้ายเลือกร้านพาสต้าอิตาเลียนที่อยู่ไม่ไกล แต่พอเข้าไปกลับเจอเพื่อนผู้ชายสมัยมัธยมต้นที่ฉันเคยแอบชอบ ฮ่าๆๆๆ ตอนที่พนักงานพาไปหาที่นั่ง เขาก็จำฉันได้ทันที⋯
ฉันนี่ค้างไปเลย วันนั้นแต่งตัวค่อนข้างโทรมแถมยังมาคนเดียวอีก⋯ เรื่องขำๆ คือเขากำลังไปรับอาหารพอดี ดูเป็นพนักงานพาร์ตไทม์ที่ตั้งใจทำงานมาก〜 หลังจากล้างมือเสร็จ ฉันก็สะบัดน้ำจากมือเปียกๆ ใส่เขา ขอชี้แจงก่อนว่าตอนมัธยมต้นพวกเราก็เล่นกันแบบนี้!
เขาคงชินกับนิสัยแบบนี้ของฉันแล้วมั้ง เลยไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มอย่างเอือมๆ⋯

หลังจากนั้นเขายังลดราคาให้ฉัน 20 เยนด้วย แล้วบอกว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ แน่นอนว่าฉันต้องตอบแทนเขา แต่ฉันยืนลังเลอยู่ในร้านสะดวกซื้อนานมากๆ ก่อนจะตัดสินใจเลือก POCKY เพราะเขาชอบกินช็อกโกแลตมาก ฮ่าๆ
ฉันเอากลับไปฝากพนักงานที่เคาน์เตอร์ช่วยส่งให้เขา เลยกลายเป็นความทรงจำสนุกๆ แบบนี้〜
แต่จริงๆ ตอนคุยกับเขาฉันก็เกร็งมาก เพราะไม่ได้ติดต่อกันมานานจริงๆ ขอชิงพูดไว้ก่อนเลยนะ〜🤣

พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณูนางาซากิ

พิพิธภัณฑ์ทรงโดมที่ตั้งอยู่บนเนินเตี้ยใกล้จุดศูนย์กลางการระเบิด เก็บรักษาและจัดแสดงเอกสารและสิ่งของของผู้ประสบเหตุประมาณ 1,500 ชิ้น เรียนรู้ได้อย่างเข้าใจง่ายผ่านรูปแบบนิทรรศการที่เล่าเรื่องความโหดร้ายของระเบิดปรมาณู ประวัติศาสตร์อาวุธนิวเคลียร์ และความปรารถนาสันติภาพ

• นางาซากิ
• พิพิธภัณฑ์ศิลป์ / พิพิธภัณฑ์ / สถานที่ทางวัฒนธรรม

เพราะเพื่อนอยากมาพิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณู ส่วนฉันพอดีไม่ได้จัดแผนไว้เลยตามมาด้วย ถือโอกาสเก็บจุดระเบิดปรมาณูแห่งที่สองด้วย แม้จะไม่ได้สนใจมากนัก แต่เห็นชาวต่างชาติหลายคนตั้งใจดูกันมาก ฉันเลยดูคำแปลตามไปอยู่นาน
ที่ประทับใจที่สุดคือวิดีโอเกี่ยวกับพลังทำลายของระเบิดปรมาณู ดูไป 2-3 รอบแล้วก็ยังรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

วัดเซ็นโซจิ

สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังที่เป็นตัวแทนของอาซากุสะ มีผู้มาสักการะต่อปีอย่างน้อย 30 ล้านคน เป็นวัดสำคัญที่เป็นตัวแทนของกรุงโตเกียว ซึ่งมีงานประเพณีตลอดปีหลากหลาย เช่น ฮัตสึโมเดะ (Hatsumode) และเซ็ตสึบุน (Setsubun) ประตูคามินาริมงซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของอาซากุสะ แขวนโคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ และมีเทพฟูจินกับเทพไรจินประดิษฐานอยู่ซ้าย-ขวา ที่ “ถนนช้อปปิ้งนากามิเสะ” ระยะประมาณ 250 เมตรจากคามินาริมงไปถึงวิหารหลัก มีร้านของฝากและร้านอาหารเรียงราย

• อาซะกุสะ / โตเกียวสกายทรี
• ศาลเจ้า / วัด

วัดเซ็นโซจิถือเป็นจุดเช็กอินที่ถ้ามาโตเกียวแล้วต้องไปจริง ๆ เหมือนถ้าไม่ได้ถ่ายรูปที่คามินาริมงก็เหมือนยังมาไม่ถึงโตเกียว วัดใหญ่และอลังการมาก นักท่องเที่ยวเยอะสุด ๆ และมีคนใส่กิโมโนกันเยอะมาก แน่นอนว่าฉันก็ไม่พลาดเหมือนกัน ได้ยินมาว่าเซียมซีที่นี่แม่นมาก

ครั้งแรกที่ไปวัดเซ็นโซจิ ฉันกับครอบครัวอยู่กันถึง 7 ชั่วโมงเต็ม เดินเล่น ช้อปปิ้ง ซื้อของฝาก กินไอศกรีมมัทฉะ Taisho ที่อร่อยมาก เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไป ตอนนี้คิดดูก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ได้นานขนาดนั้น

แน่นอนว่าฉันก็ลองเสี่ยงเซียมซีด้วย แต่ดันมีไม้หล่นออกมา 2 อัน ตอนนั้นฉันจำเลขทั้งสองอันไว้ พอเปิดใบแรกออกมาดู กลายเป็นโชคร้ายเฉยเลย ฉันเลยแอบดันกลับเข้าไปเงียบ ๆ ฮ่า ๆ พอเปิดลิ้นชักของเลขที่สอง ถึงจะไม่ใช่โชคร้าย แต่ในหัวตอนนั้นมีแต่ใบโชคร้ายเมื่อกี้เต็มไปหมด เพราะกลัวแม่ล้อ เลยทำเป็นไม่เห็นไปเลย

ครั้งที่สองที่ไปอีก ฉันคิดว่าเอาเถอะ ไม่ว่าจะได้ดีหรือไม่ดีก็ยอมรับได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แถมครั้งนี้มาคนเดียวด้วย!

ผลคือได้เลข 89 ตอนแรกยังคิดว่า 89? แอบด่าฉันอยู่หรือเปล่า พอเปิดดูแล้วกลับเป็นไดคิจิ โชคดีมากเลย! ในใบเซียมซียังเขียนว่าฉันเป็นเหมือนหยกดิบ และอนาคตจะได้เจอผู้มีพระคุณ ตอนนั้นดีใจมาก เพราะกำลังจะเริ่มเข้าสังคมทำงาน เลยค่อนข้างกังวล พอได้อ่านคำเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนได้กำลังใจเต็ม ๆ เลยเอาใบไดคิจิกลับบ้านไปเก็บไว้ด้วย และขออวดนิดนึง〜🤭

ถึงตอนนี้จะเพิ่งผ่านไป 3 เดือน และยังไม่ได้เจอผู้มีพระคุณอะไร แต่ได้ยินว่าโชคจากเซียมซีมีระยะเวลา 1 ปี หวังว่าอีก 1 ปีให้หลังพอกลับมามอง มันจะตรงจริง ๆ และหวังว่าตอนนั้นจะยังมีโอกาสได้มาโตเกียวอีก

สบู่คาวแบรนด์ กล่องแดง

สบู่ที่ให้ฟองเนียนนุ่ม มีส่วนผสมของน้ำนมและสควาเลนที่ช่วยรักษาความชุ่มชื้น สินค้าขายดีมาอย่างยาวนานตั้งแต่ปี 1928 ผ่านการผลิตอย่างพิถีพิถันโดยอาศัยฝีมือและประสบการณ์ของช่างในขั้นตอนสำคัญที่ไม่สามารถใช้เครื่องจักรแทนได้ พร้อมบ่มอย่างช้า ๆ ส่วนผสมคุณภาพดีจากน้ำมันธรรมชาติอยู่ในสบู่ในฐานะ “ส่วนผสมให้ความชุ่มชื้นจากธรรมชาติ” ที่อ่อนโยนต่อผิว

• เครื่องสำอาง

สบู่นี้มีกลิ่นคล้าย ๆ กลิ่นหมักหรือเปล่า? (นิด ๆ เหมือนกลิ่นตัวคนที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน)
แล้วก็มีกลิ่นกุหลาบผสมอยู่ด้วย เพื่อเช็กว่าฉันไม่ได้ซื้อชิ้นที่มีตำหนิ เลยตั้งใจซื้อก้อนที่สองมาลองอีกก้อน
ด้านบนมีลายแกะเป็นรูปวัวกับคำว่า COW ส่วนตัวค่อนข้างชอบรายละเอียดแบบนี้นะ และก็อยากรีบใช้ให้มันกลายเป็นผิวเรียบ ๆ ฮ่า ๆ
เรื่องฟองคิดว่าโอเค ใช้แล้วผิวก็ไม่ฝืดมาก น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าเพราะฉันชินกับกลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์มากไปหรือเปล่า เลยยังไม่ค่อยชินกับกลิ่นนี้ เป็นแบรนด์เก่าแก่เลย〜

ISHIYA “ชิโรอิ โคอิบิโตะ”

“ชิโรอิ โคอิบิโตะ” ขนมขึ้นชื่อของฮอกไกโดที่ใคร ๆ ในญี่ปุ่นก็รู้จัก สินค้านี้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อบริษัท อิชิยะ เซกะ จำกัด ซึ่งเดิมผลิตขนมพื้นบ้านแบบดั้งเดิม ตัดสินใจเริ่มผลิตขนมตะวันตกระดับพรีเมียมโดยใช้วัตถุดิบคุณภาพจากฮอกไกโด แม้เวลาจะผ่านมากว่า 40 ปีนับจากวันวางจำหน่าย ก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างมั่นคงในฐานะของฝากยอดคลาสสิกจากฮอกไกโด

• ฮอกไกโด
• ขนม

ชิโรอิ โคอิบิโตะ เป็นหนึ่งในของฝากที่ฉันชอบมากตั้งแต่เด็ก ๆ เลย!
เป็นคุกกี้สอดไส้ไวท์ช็อกโกแลตที่อร่อยมาก〜
เป็นตัวเลือกคลาสสิกที่ไม่มีวันพลาดจริง ๆ!

เมื่อก่อนเวลานึกอยากกิน ก็จะไปซื้อ Oreo หรือแบบที่คล้าย ๆ กันใน 7-11 ที่มี 4 ชิ้น ราคา 25 เยนมากินแก้อยาก แต่สำหรับฉันตอนเด็ก ๆ นี่ถือว่าแพงมากเลย ฮ่า ๆ
สุดท้ายพอไปญี่ปุ่นเองแล้วซื้อกลับมา ดันปล่อยไว้จนหมดอายุ...? เสียดายมาก...

แต่ในรูปนี้เป็นชิ้นที่คุณป้าที่ทำงานพาร์ตไทม์เลี้ยงฉัน เพราะตอนนั้นฉันไม่มีรูปอยู่พอดี เลยหน้าด้านไปบอกคุณป้าว่า
คุณป้าคะ เอามาให้หนูกินสักชิ้นได้ไหม แล้วเขาก็ใจดีให้มาจริง ๆ ฮ่า ๆๆ
หวานจัง... ฉันว่าตัวเองแก่แล้ว ทนคุกกี้ที่หวานมาก ๆ ไม่ค่อยไหวแล้ว

แต่พอพูดถึงชิโรอิ โคอิบิโตะ ฉันมีความทรงจำเศร้า ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง ตอนประถมไปเล่นบ้านเพื่อน ฉันคิดว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดกับฉันกลับมาจากญี่ปุ่น แล้วให้เพื่อนอีกคนเป็นกล่องใหญ่ทั้งกล่อง พอฉันเห็นก็โวยวายว่าทำไมเขาได้ทั้งกล่อง แต่ฉันไม่มี ได้แค่คุกกี้ชิ้นเดียว... ตอนนี้นึกย้อนกลับไปแล้วอายมาก
จริง ๆ ไปเป็นแขกบ้านคนอื่นก็ควรมีมารยาท แล้วฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้คุกกี้เลยด้วย เฮ้อ
แต่มันเป็นความรู้สึกแบบคาใจน่ะ ฮ่า ๆ
รู้สึกว่าเราสนิทกับเขาที่สุดแท้ ๆ ทำไมฉันถึงไม่ได้ทั้งกล่อง แต่ไม่รู้ทำไมฉันจำเรื่องนี้ได้ตลอดเลยนะ?

ศาลเจ้าอิสึกุชิมะ

ศาลเจ้าอิสึกุชิมะที่สร้างขึ้นบนเกาะอิสึกุชิมะ ซึ่งได้รับสมญาว่าเป็น “เกาะแห่งเทพเจ้า” เชื่อกันว่าเริ่มก่อตั้งโดยไซกิ โนะ คุรามิโมโตะ ในปีแรกของรัชสมัยจักรพรรดินีซุยโกะ (ค.ศ. 593) ประดิษฐานเทพสตรี 3 องค์ ได้แก่ อิจิกิชิมะฮิเมโนะมิโคโตะ, ทาโงริฮิเมโนะมิโคโตะ และทากิตสึฮิเมโนะมิโคโตะ มีชื่อเสียงว่าอำนวยพรและมอบสิริมงคลหลากหลาย โดยเทพสตรีทั้งสามได้รับการนับถือในฐานะเทพแห่งท้องทะเล เทพแห่งการคมนาคมและการขนส่ง เทพแห่งโชคลาภ และเทพแห่งศิลปวิทยาการ

• ฮิโรชิมะ
• ศาลเจ้า / วัด

สถานที่ที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุดและลืมไม่ลงที่สุดในการเที่ยวคนเดียวครั้งแรก ก็คือมิยาจิมะ
ปกติฉันเมาเรือง่ายมาก ก่อนออกเดินทางเลยแอบกังวลนิดหน่อย แต่ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า ตลอดการนั่งเรือครั้งนั้นกลับไม่เมาเรือเลย วิวทะเลระหว่างทางก็สวยมากอยู่แล้ว แต่พอได้ขึ้นไปบนมิยาจิมะจริง ๆ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว้าวมาก
พอลงจากเรือก็เห็นกวางเดินเล่นอยู่ทั่วเกาะแบบสบาย ๆ แถมไม่ค่อยกลัวคนเลย ทั้งเกาะทำให้เผลอเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว ฉันเดินเล่นไปตามถนนแล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบ แม้นักท่องเที่ยวจะมีไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเพลิดเพลินของฉันลดลงเลย
ระหว่างทางฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ในมิยาจิมะมาก รูปปั้นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในศาลเจ้าดูเหมือนจะมีสีหน้าน่ารักเกินไปหน่อย ยิ้มแบบซื่อ ๆ จนฉันเผลอหัวเราะออกมา ส่วนอีกฝั่งหนึ่งกลับทำหน้าจริงจังมาก เหมือนเป็นตัวที่คอยช่วยเสริมบรรยากาศ
บังเอิญว่าไปตรงกับช่วงน้ำลง เลยได้ชมโทริอิใหญ่ในระยะใกล้ ถึงได้สังเกตว่าเสามีตะไคร่ขึ้นเต็มไปหมด ทำเอาฉันอดขำไม่ได้เหมือนกัน เพราะมันมีอีกมุมที่ต่างออกไป
จนถึงตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ฉันก็ยังรู้สึกชื่นชมตัวเองในตอนนั้น ทั้งที่รู้ว่าเมาเรือง่าย แต่ก็ยังเลือกออกเดินทางครั้งนี้ ต่อให้ปลายกางเกงจะเลอะโคลนทรายก็ไม่เป็นไร เพราะทุกอย่างตรงหน้ามันคุ้มค่าจริง ๆ
และก็เพราะมิยาจิมะนี่เอง ที่ได้เขียนหน้าที่น่าจดจำที่สุดให้กับทริปญี่ปุ่นสุดโชคดีของฉัน