รีวิวของ 雨妤魚 หน้า 2/7

มันฝรั่งทอดที่แพงสุด ๆ ทั้งหนาเต็มคำและอร่อยมาก แถมมีขายเฉพาะที่โอซาก้า ฮังคิวเท่านั้น
คนรักมันฝรั่งอย่างเรา จะพลาดได้ยังไง ต่อให้โดนคุณป้าสุดขี้เหนียวบ่นก็จะซื้อ แม้คุณป้าจะทำหน้าตกใจเมื่อเห็นราคา แต่เรากลับซื้ออย่างมีความสุข ขอโทษที่ยังไม่เข้าใจความลำบากของชีวิต⋯
แต่คุณป้าคนนั้นเห็นเราซื้อแล้วกลับซื้อตามด้วยนะ! แม้แต่ลูกชายของคุณป้ายังตกใจ ตลกมาก
เสียดายที่ลิ้นเราเป็นลิ้นคนจน แยกออกแค่ว่ามันหนาเท่านั้น ส่วนอย่างอื่นก็แบบ อืม⋯ ใช่⋯ ขอโทษ
แต่เราเอาไปให้คนอื่นด้วย เพื่อนบอกว่า อืม หนามาก แล้วก็ไม่มีอะไรต่อ ตลกมาก
ดูเหมือนว่าเรากับเพื่อน ๆ จะมีลิ้นคนจนกันหมด〜
แต่มีรสชาติให้เลือกค่อนข้างเยอะ ปริมาณก็น้อย ๆ
คิดว่าน่าลองชิมของใหม่ดู!
ไปเจอรูปในกองของที่ซื้อมาแล้ว อิอิ

ภูเขาอินาซะ หนึ่งในสามวิวกลางคืนที่สวยที่สุดในโลก

เพราะชื่อเสียงนี้ กว่าจะเดินทางข้ามเขาข้ามน้ำมาถึง แถมนั่งรถมาทั้งวัน พอตกกลางคืนก็ยังอยากมาอยู่ดี

ตอนนั้นประมาณ 2 ทุ่ม ทั้งที่พวกเรายังอยู่ในตัวเมืองแท้ ๆ จู่ ๆ ก็พูดกับเพื่อนว่าอยากไปภูเขาอินาซะมาก แล้วพวกเราก็ไปกันจริง ๆ บ้าสุด ๆ ชอบมากที่อยากไปก็ไป เป็นคนบ้าไปเลย

ถึงสุดท้ายขึ้นไปแล้วน่าจะอยู่ไม่ถึง 20 นาที แต่ก็ยังรู้สึกว่าโชคดีที่มา ไม่งั้นพอกลับไปคงต้องมานั่งร้องไห้เพราะไม่ได้มาอีกแน่ ๆ ฮ่า ๆ

แต่เมื่อเทียบกับการนั่งกระเช้าขึ้นเขา จริง ๆ แล้วที่ใฝ่ฝันมากกว่าคือการขี่มอเตอร์ไซค์ไปดูวิวกลางคืนด้วยกันเป็นกลุ่ม
(เสียดายที่ไม่มีเพื่อน 😢

ดูสิ ไกล ๆ มีรูปหัวใจด้วย เพื่อรูปไม่กี่รูปนี้ ความเหนื่อยยากตลอดทางเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นตั้งแต่ขึ้นกระเช้าแล้วหรือเปล่า?

สุดท้ายพวกเราก็ขึ้นกระเช้าเที่ยวสุดท้ายลงเขาได้แบบฉิวเฉียด ทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้น เพราะเกือบต้องค้างอยู่บนเขาแล้ว ฮ่า ๆๆ

แต่จริง ๆ บนเขามีคนขับแท็กซี่เยอะมาก รู้สึกว่าน่าจะทำเงินได้ดี

แต่ขอโทษนะ เงินมีพอแค่นั่งกระเช้า ฮ่า ๆ แถมเมารถง่ายด้วย

วิวกลางคืนเหรอ
จริง ๆ แล้วไม่เคยเข้าใจเลยว่าวิวกลางคืนมันมีอะไรน่าดู
ก็แค่สว่าง ๆ ดูดาวยังจะดีกว่าไหม?
แต่ก็ยังชอบความหุนหันพลันแล่นครั้งนี้มาก

แต่ไม่เป็นไร ทริปนี้เดิมทีก็มาเพื่อเช็กอิน เพื่อเป็นคนบ้าไม่ใช่เหรอ? เรื่องที่กลัวว่าจะเสียใจ ก็ทำไปก่อนแล้วค่อยมาเสียใจทีหลังเถอะ
คิดแบบนี้แหละ

มีความทรงจำเกี่ยวกับกินซะเยอะมาก

ตอนแรกได้รู้จักเพื่อนชาวจีนสองคน? น่าจะเรียกว่าพนักงานมากกว่า แล้วก็คุยกัน ตลกมาก ที่ได้รู้จักกันก็เพราะร้านขายยาฝั่งตรงข้ามบริการแย่สุดๆ เลยตรงมาร้านนี้ ราคาก็ไม่ได้ต่างกันมากอยู่แล้ว

แล้วก็ย้อมผมครั้งแรก〜
เรื่องนี้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่มาก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตมักถูกชมมาตลอดว่าผมดำจนเป็นประกาย
（ภูมิใจมากเลยนะ?
ที่ตัดสินใจก็เพราะไว้ใจดีไซเนอร์คนนี้มาก (เพื่อนที่ย้อมผมบ่อยๆ บอกว่าย้อมออกมาดีมาก) แต่พอกลับมาก็ถูกเพื่อนปากเสียบอกว่าดูเหมือนป้า⋯?
หลังจากสีหลุดไปหน่อยก็ดูดีขึ้นมาก

ร้านเนื้อย่างกับของหวานที่ดีไซเนอร์คนนั้นแนะนำก็ไปกินมาหมดแล้วด้วย คุยสนุกมาก พวกเราใช้ gpt คุยกันตั้งสองชั่วโมง เจ๋งสุดๆ〜 แล้วเขาก็กำลังจะมาเที่ยวไต้หวันพอดี!

แล้วก็ไปกินยาโยอิเคน วันนั้นเพิ่งถึงโตเกียว คิดว่ายังมีเวลาเดินซื้อของอีกเกือบสองชั่วโมง แต่หิวจนไม่ไหว เลยไปต่อคิว
โชคดีที่มาคนเดียวจึงได้ที่นั่งเร็วมาก แต่ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยเข้าใจ พนักงานยังต้องออกมาตามหา วุ่นวายสุดๆ ปรากฏว่าพนักงานหล่อมากกก จะร้องไห้แล้ว

แล้วยังมีตอนเลือดกำเดาพุ่งจนมีคนส่งทิชชูมาให้
ได้ยินบ่อยๆ ว่าคนญี่ปุ่นเย็นชา ตอนเลือดกำเดาพุ่งในห้องน้ำ แล้วยังนั่งยองๆ เช็ดเลือดอยู่บนพื้น จริงๆ ตอนนั้นกลัวมากว่าจะเป็นลม พอเช็ดเสร็จก็รีบออกจากห้องน้ำ แม้แต่กระดุมกางเกงยีนส์ก็ยังไม่ได้ติด ดึงขึ้นมาเฉยๆ ยังไงเสื้อคลุมกันแดดก็ยาวจนมองไม่เห็น แล้วก็นั่งยองๆ เลือดกำเดาไหลอยู่ในห้องน้ำ (คิดว่าตัวเองเก่งมาก ยังเช็ดพื้นด้วย ฮ่าๆๆ)
คิดว่าถ้าเป็นลมขึ้นมาจะได้มีคนช่วย ปรากฏว่ามีคนส่งทิชชูมาให้สามห่อ แล้วยังมีคนแจ้งพนักงาน พนักงานถือทิชชูห่อใหญ่วิ่งเข้ามา ส่วนชาวต่างชาติก็ถามว่า Are you ok?

ไปแค่สองครั้งสั้นๆ เอง แต่กลับมีความทรงจำเยอะมาก〜

พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอคายามะ ที่จริงแค่เดินผ่านมาเท่านั้น แต่เห็นนิทรรศการที่สนใจมากคือนิทรรศการอียิปต์
ตั้งแต่เด็กก็สนใจโบราณวัตถุอียิปต์กับพีระมิดอยู่แล้ว แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ไปญี่ปุ่นด้วยตัวเอง และสนใจญี่ปุ่นมากกว่า อีกทั้งค่าเข้าก็ไม่ค่อยถูก เลยแค่เดินผ่านแล้วถ่ายรูปไว้〜
แต่ตอนนี้กลับได้ใช้ประโยชน์เสียที น่ายินดีจริง ๆ

มันฝรั่งแท่งสามพี่น้อง มันฝรั่งก้อนสามพี่น้องสาว
ทั้งคู่เป็นขนมที่ชอบมาก ๆ จริง ๆ แล้วเป็นแฟนตัวยงของมันฝรั่งเลย!
มันฝรั่งแท่งเค็ม ๆ กรอบ ๆ ส่วนมันฝรั่งก้อนกินประมาณห้าคำก็หมดแล้ว ช่วงสองสามชิ้นสุดท้ายชอบอมมาก มันจะนิ่ม ๆ ฮ่า ๆ ๆ

เมื่อก่อนชอบไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อจากาบีมากิน จริง ๆ แล้วแยกไม่ค่อยออกว่าต่างกันตรงไหนเหรอ? (พูดเบา ๆ ว่าเพราะรู้สึกว่าจากาบีถูกกว่า แต่ทีหลังพบว่าไม่ใช่)

ต่อมาพอเริ่มพึ่งพาตัวเองด้านการเงินได้บ้าง ก็จะสั่งมันฝรั่งแท่งสามพี่น้องทางออนไลน์มากิน บอกได้แค่ว่าสะใจสุด ๆ 〜

แต่ก็ยังสงสัยว่าทำไมต้องทำซองเล็กขนาดนั้น? กล่องหนึ่งมีสิบซอง กินครั้งเดียวได้ครึ่งกล่องเลยนะ⋯ บางทีก็อดใจซ่อนไว้ แต่พอเจออีกทีก็หมดอายุแล้ว
(╯°Д°）╯︵ \/(.□ . \)

ขอแบ่งปันภาพสวย ๆ ให้ทุกคนแบบไม่หวงเลย! เพราะว่า
สวยมากจริง ๆ ถึงแม้พระอาทิตย์ตกจะถูกบัง แต่ก็ยังรู้สึกว่าสวยมาก และยังรอจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปจนหมด รู้สึกจริง ๆ ว่ารถบัสชมพระอาทิตย์ตกสร้างประโยชน์ให้มวลมนุษยชาติ?
ฮ่า ๆ ๆ ๆ

เคยมาสถานีขนส่งโคจิมะสองครั้ง
ครั้งแรกตั้งใจจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่ภูเขาโอจิกาทาเกะ ตอนนั้นเลือกอยู่ระหว่างภูเขาโอจิกาทาเกะกับภูเขาวาชูซัง สุดท้ายตอนหาข้อมูลวิธีลงจากเขา พบว่าภูเขาโอจิกาทาเกะเดินทางสะดวกกว่า แต่รถบัสหมดแล้ว⋯
ไม่รู้ว่าเตรียมข้อมูลมาไม่ดีเองหรือว่าตอนนั้นพลาดตรงไหนไป สรุปว่าครั้งนั้นก็ไม่ได้ไปภูเขาโอจิกาทาเกะ แถมยังกลัวว่าไปภูเขาวาชูซังแล้วจะกลับไม่ได้⋯
ทำให้อารมณ์เสียสุดๆ ถึงขั้นกินของอร่อยสามมื้อก็ยังช่วยไม่ได้ (ชอบดูพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกมากจริงๆ)

เพราะงั้นครั้งนี้เลยตั้งใจหาข้อมูลการเดินทางสุดๆ แล้วกลับพบว่าภูเขาวาชูซังมีรถบัสดูพระอาทิตย์ตกด้วย!
จึงตัดสินใจว่าจะรีบกลับมาจากทตโตริเพื่อดูพระอาทิตย์ตก ชดเชยความเสียดายจากครั้งก่อน
(ถ้าทตโตริมีจุดที่ดีกว่านี้ก็คงไปแน่นอน แต่ทตโตริอยู่ไกลและเดินทางไม่สะดวกจริงๆ⋯)

เอาล่ะ สุดท้ายก็ได้นั่งรถบัสดูพระอาทิตย์ตกสมใจจริงๆ!
โดยรวมถือว่าดีมาก คุณลุงคนขับก็น่ารักมาก ยังทำมือเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่ให้พวกเราด้วย!
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือถนนบนเขาสั่นสะเทือนมากจริงๆ และตลอดทางก็ไม่มีห้องน้ำ ก่อนออกเดินทางควรไปเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย แต่คุณลุงคนขับดูเหมือนไม่ค่อยอยากให้ไป อาจกลัวว่าจะทำให้ล่าช้ามั้ง? แต่ตอนนั้นยังเหลือเวลาอีกราวสิบนาที
เพราะงั้นก็ยังไปเข้าห้องน้ำ และโชคดีที่ไป!

พอถึงภูเขาวาชูซัง ทิวทัศน์ตรงหน้าก็ให้ความรู้สึกราวกับภาพวาดและบทกวีจริงๆ โพสต์นี้ขอลงวิวสวยๆ
(ส่วนภาพพระอาทิตย์ตกสวยๆ จะเอาไปลงในโพสต์สะพานเซโตะโอฮาชิ

พูดจริงๆ ว่ารู้สึกตื้นตันนิดหน่อย และความตื้นตันนั้นไม่ใช่แค่รู้สึกว่า ว้าว สวยจัง แต่เป็นเพราะเดินทางวุ่นวายมาตั้งนาน อ้อมมาตั้งไกล รีบกลับมาจากทตโตริ ฝากสัมภาระ หารถด่วนพิเศษ และกังวลจริงๆ ว่าจะมาสาย สุดท้ายก็ได้เห็นพระอาทิตย์ตกที่อยากเห็นมาตลอดเสียที!

โชคดีที่มา คราวนี้ไม่เสียดายแล้ว ٩(˃̶͈̀௰˂̶͈́)و

ตอนกลางคืนเวลาของนาฬิกาเรโทรเรือนนี้น่าจะตรงใช่ไหม? ค่อนข้างสงสัยว่ามันเสียบปลั๊กหรือเปล่า?
คงไม่ได้ใส่แบตเตอรี่ไว้ข้างในหรอกนะ หรือว่าใช้แผงโซลาร์เซลล์?
จะว่ายังไงดี ไม่เคยเข้าไปเดินข้างใน เป็นอาคารที่มีเอกลักษณ์มาก〜 (ต้องถ่ายรูปไว้ ความเห็นจากนักท่องเที่ยว)

เพื่อนของฉันทุกคน ทุกครั้งที่บินไปโอซาก้า รูปแรกจะเป็นป้ายกูลิโกะที่โดทงโบริ ชัดเจน เข้าใจง่าย ฉันว่ากูลิโกะคงดีใจไม่น้อย ทุกคนรู้จักตัวการ์ตูนนี้ แต่จริง ๆ บางคนอาจไม่ค่อยรู้จักแบรนด์นี้หรือเปล่า? (เพราะตอนแรกฉันก็ไม่รู้จัก แต่รู้จักกูลิโกะ...?)
แต่ที่นี่น่ากลัวจริง ๆ นักท่องเที่ยวเยอะล้นสุด ๆ!
แต่แม่น้ำสวยดี โดยเฉพาะตอนกลางคืน〜
เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แต่ฉันไปกินร้านราเมงแถวนั้นมา ธรรมดามากจนออกจะไม่อร่อยนิด ๆ...
จิ๊ ๆ
ฉันรู้สึกว่าใครบินมาโอซาก้าแล้วไม่ได้มาถ่ายรูปที่นี่ ก็เหมือนยังมาไม่ถึง〜แถมมีห้างค่อนข้างเยอะ ถึงจะเดินแล้วรู้สึกว่าคุณภาพไม่ค่อยดีเท่าไร
เพราะคนแน่นจริง ๆ
แต่ฉันก็ยังจะมาเช็กอินอยู่ดี นักท่องเที่ยวมาตรฐาน

ถือว่าเป็นห้างที่สวยทีเดียว ส่วนจะเดินสนุกไหมก็แล้วแต่คน สำหรับฉันแค่มี MUJI กับ UQ ก็ให้ 100 คะแนนแล้ว! ข้างในมี MUJI แต่จำไม่ได้ว่ามี UQ หรือเปล่า
แต่ฉันว่าก็เดินสนุกดี ฉันหมุนกาชาปองไปตั้งเยอะ ตอนนี้โปสเตอร์เจ้าหญิงเงือกไข่มุกแปะอยู่ในห้องของฉัน!
สิ่งที่คิดว่าดีมากคือร้านอาหารในห้างมีน้ำเย็นใส่น้ำแข็งให้ ให้ 100 คะแนนทันที!
ชินจังอันนั้น ฉันเอาไปให้เด็กที่ที่ทำงานพาร์ตไทม์ เขาชอบชินจังมาก
ไก่นัมบังทอดคิดว่าธรรมดาๆ ไม่มีอะไรน่าจดจำ