ซากุระมาจิ คุมาโมโตะ
“ซากุระมาจิ คุมาโมโตะ” เปิดให้บริการในปี 2019 เป็นศูนย์คอมเพล็กซ์ขนาดใหญ่ที่รวมร้านค้าประมาณ 150 ร้าน ทั้งแฟชั่น เครื่องสำอาง และร้านอาหาร พร้อมด้วยฮอลล์จัดอีเวนต์ขนาดใหญ่ “คุมาโมโตะโจ ฮอลล์” โรงภาพยนตร์มัลติเพล็กซ์ 9 จอ “TOHO Cinemas” โรงแรม “KOKO HOTEL Premier คุมาโมโตะ” ตลอดจนสำนักงานและคอนโดมิเนียมสำหรับขาย
ที่นี่น่าจะเป็นสถานที่ที่ทิ้งความทรงจำลึกซึ้งที่สุดในการเที่ยวคนเดียวครั้งนี้ของฉัน
เพราะฉันเจอคนแปลกๆ
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันมาก ลูกกาชาปองของอีกฝ่ายกลิ้งมาอยู่ข้างเท้าฉัน ฉันแค่เก็บขึ้นมาคืนให้ แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายกลับโยนลูกกาชาปองกลับมา แถมยังคิดจะต่อยฉันด้วย ฉันจึงผลักเธอกลับไปโดยสัญชาตญาณ แล้วเธอยังคิดจะเอากระเป๋าฟาดฉันอีก
จากนั้นโศกนาฏกรรมก็เริ่มขึ้น
น้ำแร่ขนาด 2 ลิตรที่เพิ่งซื้อถูกตีจนหก สุดท้ายเหลือแค่ครึ่งเดียว แต่ฉันก็ยังเก็บขึ้นมาดื่ม
（ขอโทษนะพนักงาน⋯
พอนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกว่าตัวเองดูทุลักทุเลสุดๆ
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ หลังจากนั้นอีกฝ่ายหนีไปเฉยๆ สุดท้ายถึงกับเข้าไปหลบในห้องน้ำ
เจ้าหน้าที่อาคารกับรปภ.เดินตามอยู่ข้างๆ เธอตลอด ส่วนฉันยืนอยู่ในร้านเครื่องนอน ตัวสั่นไปทั้งตัวเพราะความโกรธ น้ำตาก็ไหลไม่หยุด
โชคดีที่ตอนนั้นมีชาวไต้หวันใจดีช่วยถ่ายวิดีโอไว้ให้ฉัน
พนักงานของร้านนั้นทำให้ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ เขาไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยุ่งยากเลย คอยใช้โปรแกรมแปลภาษาปลอบฉัน ช่วยให้ฉันค่อยๆ สงบลง สุดท้ายยังถามด้วยว่าฉันอยากซื้อเครื่องนอนไหม
แต่จริงๆ แล้วฉันยังไม่ค่อยเข้าใจมาตลอด
ทั้งที่ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว ทำไมเจ้าหน้าที่อาคารกับรปภ.ยังปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้?
เป็นเพราะไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตหรือเปล่า?
หรือตอนนั้นมีเหตุผลอื่นในการจัดการเรื่องนี้?
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ค่อยพอใจ และยังคิดไม่ตกอยู่บ้าง
สุดท้ายตำรวจก็มาถึงและช่วยบันทึกคำให้การให้ฉัน
ชาวไต้หวันใจดีก็มอบวิดีโอที่ถ่ายไว้ให้ตำรวจ และบังเอิญว่าคนที่ผ่านไปมาแถวนั้นก็ยินดีช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย
จริงๆ แล้วฉันซาบซึ้งใจมาก เพราะฉันกลัวว่าจะไม่มีใครช่วย แต่จู่ๆ กลับมีคนมากมายยินดีออกมาช่วยฉัน
ตำรวจยังบันทึกข้อมูลหนังสือเดินทางของฉันไว้ ปลอบฉัน และบอกว่าถ้าจับอีกฝ่ายได้จะลงโทษอย่างหนักโดยไม่ละเว้น พร้อมขอว่าอย่าเกลียดญี่ปุ่นเพราะเรื่องนี้
（ฉันตอบไปตรงๆ ว่า นิฮงไดสุกิ
จริงๆ แล้วฉันไม่ได้บาดเจ็บหนัก มีแค่เล็บนิ้วหนึ่งหักและมีเลือดซึมนิดหน่อย แต่ตอนนั้นรู้สึกคับข้องใจมากจริงๆ น้ำตาไหลไม่หยุด แถมยังตัวสั่นตลอด⋯
ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ เพราะฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด⋯
แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ ก็ยังรู้สึกขอบคุณชาวไต้หวันที่ช่วยถ่ายวิดีโอให้ คนที่ผ่านไปมาซึ่งยินดีช่วยเป็นพยาน พนักงานที่ใช้โปรแกรมแปลภาษาปลอบฉันอย่างอดทน รวมถึงตำรวจที่มาจัดการเรื่องนี้ในท้ายที่สุด
หลังจากนั้นฉันก็เริ่มคิดว่า เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ตั้งแต่แรกก็เพราะคิดว่า “อา ไหนๆ ก็มาถึงคุมาโมโตะแล้ว ถ่ายเนื้อหาเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า”
แถมยังรู้สึกคิดถึงย่านการค้าที่อยู่ใกล้ๆ นิดหน่อย เลยแวะมาดู
แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น⋯
และเพราะเหตุนี้เอง ฉันจึงเริ่มทบทวนเรื่องหนึ่ง
ถ้าฉันมาเพียงเพื่อเก็บเนื้อหา โดยไม่ได้สัมผัสช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่ แล้วฉันจะเขียนผลงานแบบไหนออกมาได้กันแน่?
ถ้าการเดินทางทุกครั้งมีไว้เพียงเพื่อบรรลุเป้าหมาย ถ่ายรูปสักไม่กี่ภาพ และรวบรวมรูปที่จะนำไปใส่ในบทความ สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขียนออกมาจะทิ้งอะไรไว้ในความทรงจำของคนอื่นจริงๆ หรือ?
แม้แต่ตัวฉันเอง เมื่อหลายปีผ่านไปแล้วนึกย้อนถึงการเดินทางครั้งนี้ ฉันจะยังจำอะไรได้บ้าง?
ฉันเคยดู 青春18*2 และมีประโยคหนึ่งในนั้นที่ฉันชอบมากว่า
“ผู้คนที่ได้พบระหว่างการเดินทาง มักจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในใจฉันเสมอ”
แล้วฉันล่ะ?
ฉันเคยทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในใจใครบ้างไหม?
สำหรับฉัน สิ่งที่การเดินทางทิ้งไว้จริงๆ ไม่ได้มีเพียงรูปถ่าย สถานที่ท่องเที่ยว หรือของที่เคยกิน（แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ก็ด้วย）แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือผู้คนและเรื่องราวที่ได้พบเจอ
และพูดตามตรง พอเห็นจำนวนผู้เข้าร่วมกิจกรรมนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ แล้วฉันก็รู้สึกกังวลอยู่บ้าง
เมื่อก่อนถึงกับเคยแอบดีใจว่า
“โชคดีที่กิจกรรมนี้ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ฉันจะได้แบ่งปันกับเพื่อนร่วมงานในบริษัทได้อย่างเต็มที่!”
แต่ตอนนี้มีครีเอเตอร์เข้าร่วมมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันกลับเริ่มคิดอีกครั้ง
เพราะนั่นหมายความว่า บางทีผลงานของฉันอาจมีโอกาสให้คนจำนวนมากขึ้นได้เห็นจริงๆ ฉันหวังว่างานเขียนของตัวเองจะไม่ใช่บทความประเภทที่อ่านจบแล้วก็ลืม
ฉันหวังว่าเมื่อมีคนอ่านจบแล้วจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ฉันไม่ชอบเขียนบทความที่เหมือนๆ กันไปหมด
และฉันก็ไม่อยากแค่เอาสถานที่ที่ไป ของที่กิน และสิ่งที่ถ่ายมาเรียงสลับกันเท่านั้น
เพราะถ้าการเดินทางเป็นเพียงการติ๊กสถานที่ท่องเที่ยวไปทีละแห่ง เมื่อการเดินทางจบลง สิ่งที่เหลืออยู่อาจมีเพียงตารางกำหนดการ
แต่ถ้าได้ใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่จริงๆ ต่อให้วันนั้นจะทุลักทุเลแทบตาย!
ฉันก็ยังสามารถเล่าเรื่องราวความทรงจำที่เป็นของฉันเพียงคนเดียวได้〜
