ย่านบ้านเรือนของพ่อค้าโอมิ (ถนนชินมาจิ) | รีวิวของ Holly

ในเกียวโตมีวัดฮงกันจิฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก แต่เดิมทีมีวัดฮงกันจิเพียงแห่งเดียว หลังจากพระเค็นเนียวถึงแก่มรณภาพ พระเคียวเนียว บุตรชายคนโต เคยสืบทอดตำแหน่งของวัดฮงกันจิ แต่ภายหลังถูกโทโยโทมิ ฮิเดโยชิสั่งให้วางมือ แล้วให้พระจุนเนียว บุตรชายคนที่สาม ขึ้นรับตำแหน่งแทน ซึ่งกลายเป็นรากฐานของสายวัดนิชิฮงกันจิในเวลาต่อมา หลังจากนั้นโทกุงาวะ อิเอยาซุได้มอบที่ดินบริเวณคาราสุมะ โรคุโจและชิจิโจในเกียวโตให้พระเคียวเนียว พระเคียวเนียวจึงสร้างวัดฮงกันจิขึ้นใหม่ที่นี่ จนกลายเป็นวัดฮิงาชิฮงกันจิและนิชิฮงกันจิในปัจจุบัน
วัดฮิงาชิฮงกันจิอยู่ใกล้สถานีเกียวโตกว่าวัดนิชิฮงกันจิ เดินจากสถานี JR เกียวโตประมาณ 7 นาทีก็ถึง ดังนั้นหากอยู่ใกล้สถานีเกียวโตพอดี ขอแนะนำให้แวะมาชม ครั้งแรกที่เดินเข้าไปในวัดฮิงาชิฮงกันจิ บอกตามตรงว่าตกใจมาก เพราะพื้นที่วัดกว้างใหญ่เกินกว่าที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะอาคารโกเอโดที่เป็นหนึ่งในอาคารไม้ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก และภายในยังมีเสื่อทาทามิถึง 927 ผืน เมื่อเทียบกับวัดอื่น ๆ ที่ไปมาในช่วงหลายวันนี้ วัดที่ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าใหญ่มาก พอมาถึงที่นี่ก็กลายเป็นว่าไม่ได้ใหญ่โตอะไรไปทันที
นอกจากนี้ วัดฮิงาชิฮงกันจิไม่ได้มีดีแค่ “ความใหญ่” เท่านั้น หากพิจารณาตัวอาคารอย่างละเอียดก็จะพบรายละเอียดที่น่าสนใจมากมาย แม้อาคารหลักที่เห็นในปัจจุบันจะสร้างขึ้นใหม่ แต่ก็ยังมีรายละเอียดให้ค่อย ๆ ชมอีกมาก อย่างครั้งนี้ได้เห็นงานแกะสลักไม้รูปสัตว์หลายชิ้น กระต่ายในภาพก็เป็นหนึ่งในนั้น และตามจุดอื่น ๆ ภายในวัดยังพบสัตว์ชนิดต่าง ๆ เช่น กวาง มังกร และสิงโตได้อีก การเที่ยวชมวัดขนาดใหญ่แบบนี้ หากเอาแต่มองวิหารหลักก็อาจพลาดรายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้ได้ง่าย ๆ แต่ถ้าค่อย ๆ เงยหน้ามองและก้มลงหา ก็จะพบจุดที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย
อีกอย่าง ครั้งนี้มาถึงตอนฝนตกพอดี และดูเหมือนว่าจะตรงกับกิจกรรมของทางวัดด้วย จึงได้เห็นทางวัดนำร่มจำนวนมากออกมาจัดเรียงและผึ่งให้แห้ง มองจากไกล ๆ ตอนที่ร่มถูกกางเรียงกันเป็นบริเวณกว้างก็ดูน่าตื่นตาทีเดียว ภาพแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่นักท่องเที่ยวทั่วไปจะตั้งใจคาดหวังว่าจะได้เห็น แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ชัดเจนมากเกี่ยวกับวัดฮิงาชิฮงกันจิ
และไม่นึกเลยว่าวัดฮิงาชิฮงกันจิที่ดูเคร่งขรึมสง่างามขนาดนี้ จะมีมาสคอตของตัวเองด้วย ครั้งนี้เห็นป้ายตั้งของ “รันองคุง (らんおんくん)” ภายในวัด เป็นสิงโตสวมจีวรและถือลูกประคำ ตอนเห็นครั้งแรกให้ความรู้สึกตัดกันอยู่พอสมควร ภายหลังลองค้นดูจึงรู้ว่านี่คือตัวละครทางการที่ถือกำเนิดขึ้นจากกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับวาระครบรอบ 750 ปีแห่งการมรณภาพของพระชินรัน ซึ่งจัดขึ้นที่วัดฮิงาชิฮงกันจิในปี 2011 รู้สึกว่าพุทธศาสนาในญี่ปุ่นทันสมัยจริง ๆ
และพูดตามตรง โดยส่วนตัวรู้สึกว่าวัดฮิงาชิฮงกันจิค่อนข้างหรูหรา ความรู้สึกแบบนี้แตกต่างจากรูปแบบวัดพุทธที่พบเห็นบ่อยในไต้หวันมาก โดยเฉพาะการตกแต่งภายในอาคารที่ใช้องค์ประกอบสีทองเป็นจำนวนมาก ทำให้ภาพรวมดูวิจิตรตระการตา ถึงขนาดรู้สึกว่ามีบรรยากาศทางสายตาอันโอ่อ่าเป็นประกายแบบปราสาทนิโจอยู่ด้วย,

การมาปราสาทฮิโกเนะครั้งนี้ จริง ๆ แล้วมีจุดประสงค์เพียงสองอย่างคือ ฮิโกเนียน และบันไดที่ว่ากันว่าเกือบ 90 องศา เพื่อให้เที่ยวได้ราบรื่นขึ้น เราจึงตั้งใจมาในตอนเช้า หวังว่าจะทันการแสดงของฮิโกเนียนตอน 11 โมง ตัวปราสาทฮิโกเนะเองเป็นสมบัติประจำชาติของญี่ปุ่น เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี 1604 และใช้เวลาราว 20 ปีจึงแล้วเสร็จ เป็นปราสาทที่ตระกูลอิอิใช้ปกครองแคว้น และยังคงรักษาบรรยากาศทางประวัติศาสตร์ไว้ได้ค่อนข้างสมบูรณ์จนถึงปัจจุบัน เดิมทีไม่ได้คาดหวังอะไรกับตัวปราสาทมากนัก แต่พอได้เข้าไปจริง ๆ แค่เดินจากทางเข้าไปด้านในก็สัมผัสได้แล้วว่าปราสาทแห่งนี้ไม่ได้เล็กเลย ระยะทางจากทางเข้าถึงหอปราสาทก็ไกลอยู่เหมือนกัน
ทางเดินเข้าไปในปราสาทค่อนข้างชัน แต่เมื่อปีนขึ้นไปแล้วมองลงมา ทิวทัศน์ทั้งหมดทำให้รู้สึกราวกับกาลเวลาสับสน เหมือนได้เดินเข้าไปในปราสาทสมัยก่อนจริง ๆ จากนั้นก็ถึงเวลารอเจ้าหน้าที่พาฮิโกเนียนออกมาพบผู้คน บอกได้เพียงว่า ทันทีที่ทุกคนในงานเห็นฮิโกเนียนปรากฏตัว ก็เข้าสู่ภาวะคลั่งกันทันที! ปกติก็น่ารักมากอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่ที่อยู่ในชุดมาสคอตยังเอาแต่ทำท่าน่ารักอีก กล้องแทบหยุดไม่ได้ เกือบตลอดงานเอาแต่ถ่ายรูปอย่างบ้าคลั่ง
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือ วันนั้นไม่สามารถถ่ายรูปคู่กับฮิโกเนียนได้โดยตรง ทำได้เพียงถ่ายรูปจากไกล ๆ ให้พอหายอยาก หรือถ่ายคู่กับป้ายที่อยู่ข้าง ๆ แต่แค่ได้เห็นตัวจริงด้วยตาตัวเองก็พอใจมากแล้ว
หลังจากดูฮิโกเนียนเสร็จ ก็ถึงเวลาไปท้าทายบันไดสุดชันที่นำไปสู่หอปราสาท หอปราสาทฮิโกเนะเป็นหอปราสาทแบบผสมสามชั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ บันไดภายในมีความชันประมาณ 60 ถึง 62 องศา ที่จริงก่อนจะไปถึงบันไดในตำนาน บันไดอื่น ๆ ภายในปราสาทก็ชันมากอยู่แล้ว พอได้เห็นบันไดช่วงสุดท้ายที่ขึ้นไปถึงชั้นบนสุดจริง ๆ ก็รู้สึกว่าหนักกว่าที่คิดไว้มาก ข้าง ๆ มีเชือกวางไว้ให้ใช้แทนราวจับ และมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวทั้งด้านบนและด้านล่าง รู้สึกว่าตัวเองแทบจะคลานสี่ขาขึ้นไปเลย
เมื่อขึ้นไปถึงหอปราสาทแล้ว ทิวทัศน์ที่มองออกไปสวยมาก ว่ากันว่าถ้าอากาศดีจะมองเห็นทะเลสาบบิวะได้ น่าเสียดายที่วันนั้นแม้อากาศจะดี แต่บนท้องฟ้ายังมีเมฆอยู่บ้าง จึงมองเห็นทะเลสาบบิวะได้ไม่ชัดนัก อย่างไรก็ตาม การได้มองทิวทัศน์โดยรอบจากความสูงระดับนี้ ก็ทำให้รู้สึกว่าความลำบากในการปีนบันไดช่วงนี้ไม่สูญเปล่า
แต่บททดสอบที่แท้จริงยังไม่จบ แค่ขึ้นบันไดก็ทรมานมากแล้ว ส่วนการลงบันไดยิ่งเป็นความทรมานอีกรูปแบบหนึ่ง รู้สึกตลอดเวลาว่าตัวเองอาจกลิ้งตกลงไปได้ทุกเมื่อ ถึงขั้นคิดอยู่ช่วงหนึ่งว่ากลิ้งลงไปอาจจะเร็วกว่าด้วยซ้ำ! แต่จะคิดอย่างไรก็ส่วนคิด สุดท้ายก็ยังต้องเกาะเชือกสุดชีวิต แล้วค่อย ๆ เดินลงไปทีละก้าว ส่วนตอนนั้นลงบันไดด้วยท่าไหน ตอนนี้จำไม่ได้เลย จำได้เพียงว่าพยายามอย่างมากที่จะลงมาให้ถึงข้างล่างแบบยังมีชีวิตอยู่
นอกจากหอปราสาทแล้ว ข้างปราสาทฮิโกเนะยังมีสวนเก็งคิวเอ็น ซึ่งเป็นสวนของไดเมียวด้วย น่าเสียดายที่เป็นฤดูหนาว ทิวทัศน์ในสวนจึงดูเรียบ ๆ แต่กลับบังเอิญเจอคู่บ่าวสาวชาวญี่ปุ่นมาถ่ายภาพแต่งงาน เจ้าสาวสวมชุดอิโระอุจิคาเกะ สวยมากจริง ๆ นับเป็นอีกหนึ่งความประหลาดใจที่เพิ่มสีสันให้กับการเดินทางครั้งนี้

ทุกครั้งที่มาศาลเจ้าคิตาโนะเท็นมังกู จุดประสงค์หลักคือมาเดิน “ตลาดเท็นจิน” ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 25 ของทุกเดือน หากชอบกิโมโน เสื้อผ้าวินเทจ หรือเครื่องประดับกิโมโน ส่วนตัวแนะนำให้มางานนี้จริง ๆ เกียวโตมีตลาดของเก่าอยู่ไม่น้อย แต่จากที่เคยมาเดินหลายครั้ง รู้สึกว่าแผงขายสินค้าที่เกี่ยวกับกิโมโนของที่นี่มีมากเป็นพิเศษ ตั้งแต่กิโมโน ฮาโอริ โอบิ ไปจนถึงโอบิจิเมะและเครื่องประดับกิโมโนหลากหลายชนิด ถือว่าครบครันมากและมีตัวเลือกเยอะ ของใช้ที่สัมผัสกับผิวหนังและของใช้สิ้นเปลืองบางอย่างยังมีสินค้าใหม่ขายด้วย แถมราคายังถูกกว่าตามร้านอยู่มาก สำหรับคนที่คลุกคลีกับกิโมโนจริง ๆ ที่นี่จึงเหมาะกับการมาค้นหาของดีมาก
ตลาดเท็นจินมีขนาดใหญ่มาก นอกจากกิโมโนแล้ว ยังมีของเก่า เครื่องมือโบราณ ภาชนะ ของจิปาถะ ต้นไม้ และของกินหลากหลายชนิด ของกินส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่บริเวณประตูหลัก แผงไม่ได้มีมากและค่อนข้างธรรมดา แต่ก็แค่กินรองท้องเพื่อเติมพลัง รสชาติจึงไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เพราะที่นี่เดินไปเดินมาแล้วลืมเวลาได้ง่ายมาก โดยเฉพาะหากจุดประสงค์หลักคือมาซื้อกิโมโน แนะนำให้มาเช้าหน่อย เพราะของดี ๆ มักถูกเลือกไปก่อนง่ายมาก
แม้ตลาดจะซื้อขายด้วยเงินสดเป็นหลัก แต่จากการไปช่วงหลัง ๆ พบว่าบางแผงเริ่มรับบัตรเครดิตแล้ว อย่างไรก็ตาม ปกติถ้าเห็นว่าแผงไหนรับบัตรก็จะข้ามไปก่อน เพราะแผงเหล่านั้นส่วนใหญ่ขายของเก่าหรือของทำนองนั้น น่าจะรับบัตรเพราะยอดซื้อขายค่อนข้างสูง แต่หากเจอของที่ถูกใจจริง ๆ การใช้บัตรก็สะดวกมาก ไม่เช่นนั้นคงยากที่จะพกเงินสดจำนวนมากขนาดนั้นติดตัว
นอกจากนี้ ตัวศาลเจ้าคิตาโนะเท็นมังกูเองก็คุ้มค่าแก่การมาสักการะมาก เคยมาที่นี่หลายครั้ง และทุกครั้งก็ให้ความรู้สึกแตกต่างกันไป โดยเฉพาะหากมาในเดือนกุมภาพันธ์ นอกจากเดินตลาดเท็นจินแล้ว ยังสามารถชมดอกบ๊วยได้ด้วย หากมาตรงกับวันที่ 25 ก็จะได้พบกับ “เทศกาลดอกบ๊วย” นอกจากเทศกาลแล้ว ยังมีพิธีชงชากลางแจ้งครั้งใหญ่ในเทศกาลดอกบ๊วย ซึ่งเกอิโกะและไมโกะจากย่านคามิชิจิเค็นในเกียวโตเป็นผู้ให้บริการ โดยจัดพิธีชงชากลางแจ้งท่ามกลางดอกบ๊วยที่กำลังบานสะพรั่ง ส่วนเทศกาลเซ็ตสึบุนช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ที่ศาลาคางูระก็จะมีเกอิโกะและไมโกะจากสมาคมการแสดงคามิชิจิเค็นมารำญี่ปุ่นถวาย หากอยากสัมผัสศิลปะการแสดงแบบดั้งเดิมของเกียวโต กิจกรรมเหล่านี้ล้วนมีเอกลักษณ์มาก
ส่วนตัวเคยมาในเดือนเมษายนครั้งหนึ่ง ตอนนั้นฤดูซากุระใกล้จะสิ้นสุดแล้ว จึงไม่ได้คาดหวังมากนัก แต่โชคดีมากที่ได้เจอกับกลีบซากุระโปรยปรายราวกับหิมะพอดี โรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก และกลับกลายเป็นหนึ่งในความประทับใจที่ฝังลึกเกี่ยวกับศาลเจ้าคิตาโนะเท็นมังกู จากศาลเจ้าคิตาโนะเท็นมังกูสามารถเดินต่อไปยังศาลเจ้าฮิราโนะได้ ที่นั่นก็เป็นจุดชมซากุระชื่อดังของเกียวโตเช่นกัน จัดสองสถานที่นี้ไว้ในแผนเดียวกันได้อย่างลงตัว