รีวิวของ Linda Liao หน้า 25/53

เดิมทีหอนาฬิกาเมืองซัปโปโรเป็นอาคารฝึกทหารของวิทยาลัยเกษตรซัปโปโร ปัจจุบันกลายเป็นหนึ่งในอาคารประวัติศาสตร์ที่เป็นตัวแทนของซัปโปโรมากที่สุด ภายในจัดแสดงข้อมูลมากมายเกี่ยวกับหอนาฬิกา วิทยาลัยเกษตรซัปโปโร และประวัติศาสตร์การบุกเบิกฮอกไกโด ทำให้เข้าใจพัฒนาการของเมืองนี้ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ภายนอกดูเหมือนไม่ใหญ่ แต่เมื่อเข้าไปชมจริง ๆ กลับมีเนื้อหามากกว่าที่คิด

เวลาเดินเที่ยวสวนอุเอโนะ หากเดินจนเหนื่อยและอยากหาที่พัก ลองมานั่งที่สตาร์บัคส์ สาขาสวนอุเอโนะ ตัวร้านออกแบบให้กลมกลืนกับความเขียวขจีรอบข้าง อาคารเรียบง่ายสอดรับกับธรรมชาติในสวน การได้นั่งดื่มกาแฟทั้งในและนอกร้านให้ความรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ สวนอุเอโนะมีพื้นที่กว้างมาก การเที่ยวให้ครบในครั้งเดียวจึงค่อนข้างยาก เมื่อเดินตั้งแต่ศาลเจ้าอุเอโนะโทโชกู สระชิโนบาสุ ไปจนถึงพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ก็เหนื่อยได้ง่าย การแวะร้านกาแฟแบบนี้ระหว่างทางเพื่อเติมพลังก่อนเดินเล่นต่อ ถือเป็นแผนที่สบายมาก

ถ้าอยากกินมงจายากิแบบต้นตำรับ มาที่สถานีสึกิชิมะได้เลย! ถนนการค้าสึกิชิมะนิชินากะมีร้านมงจายากิเก่าแก่รวมตัวกันอยู่หลายร้าน ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างมงจายากิกับโอโคโนมิยากิแบบโอซาก้าคือ แป้งของมงจายากิจะค่อนข้างเหลวหลังเติมน้ำซุป เมื่อนำเครื่องต่างๆ มาผสมกับน้ำซุปแล้วจะค่อยๆ ทอดบนกระทะเหล็ก สุดท้ายใช้พายเล็กๆ แซะกินทีละนิด เนื้อสัมผัสชุ่มฉ่ำพร้อมกลิ่นหอมเกรียม ส่วนโอโคโนมิยากิแบบโอซาก้าจะผสมแป้งกับวัตถุดิบให้เป็นแผ่นหนา กินแล้วอยู่ท้องกว่า

เมื่อถึงฤดูซากุระ สวนทั้งแห่งจะคึกคักกว่าปกติ โดยทั่วไปฤดูชมดอกไม้จะอยู่ในช่วงปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนเมษายน เมื่อซากุระในสวนบานสะพรั่ง ก็มักจะเห็นพนักงานออฟฟิศจำนวนมากรีบมาชมดอกไม้ทันทีหลังเลิกงาน ใกล้ทางเข้ามีต้นซากุระสองต้นที่ออกดอกเร็วกว่าต้นอื่น แม้มาเร็วไปหน่อยก็ยังสัมผัสบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิได้ การชมซากุระของชาวญี่ปุ่นคล้ายกับงานสังสรรค์ที่ครึกครื้นมากกว่า โดยมักให้รุ่นน้องมาถึงก่อนเพื่อปูผ้าใบกันน้ำจองที่ รอให้ทุกคนมารวมตัวกันหลังเลิกงาน แล้วดื่มเบียร์ กินกับแกล้ม และพูดคุยกันใต้ต้นซากุระ เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสาย ชมดอกไม้ในตอนกลางวันและชมซากุระยามค่ำคืน นี่ก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีเสน่ห์ที่สุดของฤดูซากุระแห่งอุเอโนะ

เมื่อมาเยือนสระชิโนบาสุในสวนอุเอโนะช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ภาพตรงหน้ายังคงแฝงความเงียบเหงาของฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว ต้นไม้ริมสระยังไม่แตกยอดอ่อน จึงไม่มีความคึกคักจากดอกไม้นานาชนิดในฤดูใบไม้ผลิ ค่อยๆ เดินเล่นไปตามริมสระ มองดูบางคนพายเรือหงส์อยู่บนผิวน้ำเป็นครั้งคราว ราวกับเสียงอึกทึกของเมืองถูกกั้นให้อยู่ไกลออกไป เหมาะอย่างยิ่งสำหรับหยุดฝีเท้าและเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสบายๆ เมื่อถึงต้นฤดูร้อน ที่นี่จะเปลี่ยนเป็นอีกบรรยากาศหนึ่งโดยสิ้นเชิง ใบบัวผืนใหญ่แผ่ปกคลุมผิวน้ำ ดอกบัวสีชมพูอ่อนทยอยเบ่งบาน ทิวทัศน์สดชื่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แต่ละฤดูกาลมีเสน่ห์แตกต่างกัน โดยเฉพาะฤดูดอกบัวที่คุ้มค่าแก่การตั้งใจมาเที่ยวชมอย่างยิ่ง

ขับรถเที่ยวฮอกไกโดผ่านที่นี่ ซึ่งอยู่ระหว่างอาซาฮิคาวะกับบิเอ ถนนที่ขึ้นลงเป็นเนิน พื้นที่เกษตรกว้างใหญ่ และบ้านไร่ที่กระจายอยู่ประปราย สายตาทอดยาวไปจนถึงแนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไป ขณะที่ถนนขึ้นลงตามเนิน ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย เหมาะเป็นพิเศษสำหรับขับรถชมอย่างช้าๆ ทำให้การขับรถเล่นเพลิดเพลินเป็นพิเศษ

ของฝากที่เพื่อนร่วมงานจากฟุกุโอกะนำมาให้ จำได้ว่าด้านในมันจูเป็นไส้ถั่วขาวเนื้อเนียนละเอียด กลิ่นหอมนมกับกลิ่นถั่วเข้ากันได้ดีมาก เปลือกด้านนอกนุ่มและไม่แห้ง รสค่อนข้างหวาน เป็นการผสมผสานระหว่างวากาชิแบบญี่ปุ่นกับความหอมนมแบบตะวันตก แต่แนะนำให้กินคู่กับชาหรือกาแฟ จะได้ไม่เลี่ยนเกินไป

“วัดไทชาคุเท็น ไดเคียวจิ” เป็นวัดที่เป็นตัวแทนของชิบามาตะมากที่สุด และยังเป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวศรัทธาที่สำคัญของชาวท้องถิ่น วัดแห่งนี้สร้างขึ้นในปี 1629 หนึ่งในจุดเด่นที่น่าสนใจที่สุดภายในบริเวณวัดคือเครื่องตกแต่งงานแกะสลักไม้ที่ประณีต เมื่อมองใกล้ ๆ จะพบผลงานแกะสลักที่ดูมีชีวิตชีวามากมาย เมื่อเดินผ่านทางเข้าวัดที่มีกลิ่นอายเก่าแก่มาถึงตัววัด จะสัมผัสได้ถึงความเงียบสงบที่ต่างจากความวุ่นวายในใจกลางโตเกียว และบรรยากาศสบาย ๆ แบบย่านชิตะมาจิดั้งเดิม นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่อง “Otoko wa Tsurai yo” ยังทำให้ชิบามาตะมีชื่อเสียงอย่างกว้างขวาง เมื่อมาที่นี่จึงสามารถไหว้พระ เดินเล่น และสัมผัสบรรยากาศแบบชิตะมาจิที่เข้มข้นได้

ร้านขนมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศย้อนยุคสมัยโชวะ พอเดินเข้าไปในร้านก็เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต บนชั้นวางเต็มไปด้วยขนมญี่ปุ่นแบบเก่านานาชนิด บรรจุภัณฑ์ย้อนยุคหลายอย่างทั้งน่ารักและน่าสนใจ บางอย่างยังเป็นรสชาติแบบเก่าที่ปัจจุบันหาได้ยาก แค่เดินชมรอบร้านก็รู้สึกเพลิดเพลินแล้ว แม้ร้านจะไม่ใหญ่ แต่ก็มีสิ่งน่าประหลาดใจเล็กๆ ซ่อนอยู่ไม่น้อย ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับไปยังยุคโชวะ

ดังโงะโยโมกิเป็นขนมญี่ปุ่นที่ค่อนข้างชอบ เนื้อดังโงะนุ่มและยืดหยุ่นเล็กน้อย ยิ่งเคี้ยวยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของข้าวและกลิ่นอ่อนๆ ของโยโมกิ เรียบง่ายแต่กินได้ไม่เบื่อ ตัวร้านดูเก่าแก่มีเสน่ห์แต่ยังคงความเรียบง่าย เมื่อเดินอยู่บนถนนซันโดะของวัดชิบามาตะไทชะคุเท็นแล้วได้เห็นร้านแบบดั้งเดิมเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกมีบรรยากาศเป็นพิเศษ ซื้อหนึ่งชุดแล้วเดินไปชิมไปได้~