ร้านกาแฟฟรองซัวส์

บรรยากาศอันเงียบสงบเคล้าเสียงดนตรีคลาสสิกของร้านกาแฟฟรองซัวส์ (Salon de thé François) ชวนให้เอนกายผ่อนคลายพร้อมลิ้มรสกาแฟและอาหารว่าง คาเฟ่ดนตรีคลาสสิกแห่งนี้เปิดให้บริการในเดือนกันยายน 1934 โดดเด่นด้วยการตกแต่งสไตล์อิตาเลียนบาโรกที่ชวนให้นึกถึงโถงบนเรือสำราญสุดหรูและกระจกสี ที่นี่มีช่วงเวลาอันรื่นรมย์ซึ่งทำให้ลืมทั้งยุคสมัยและความวุ่นวายภายนอกไปได้ และยังเป็นหนึ่งในคาเฟ่ที่เป็นตัวแทนของเกียวโต (Kyoto) โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ของญี่ปุ่นในปี 2003

เมนูมีให้เลือกหลากหลาย ตั้งแต่กาแฟ ชา น้ำผลไม้อย่างลูกแพร์ลาฟรองซ์และองุ่นเคียวโฮ ไปจนถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ส่วนอาหารว่างมีทั้งแซนด์วิชและทาร์ตให้ลิ้มลอง

ร้านกาแฟฟรองซัวส์มุ่งมั่นที่จะเป็นคาเฟ่ดนตรีคลาสสิกอย่างแท้จริงมาตั้งแต่เปิดร้าน ในเวลานั้น เซกิ ทาดาสึเกะ (Seki Tadasuke) นักร้องคลาสสิกและนักประพันธ์เพลงผู้เป็นเพื่อนของทาเทโนะ โชอิจิ (Tateno Shoichi) ผู้ก่อตั้งร้าน เป็นผู้คัดเลือกบทเพลงคลาสสิก โดยกล่าวกันว่าแผ่นเสียงของเบโทเฟน (Beethoven) โมซาร์ท (Mozart) ชูเบิร์ต (Schubert) และบาค (Bach) มักถูกนำมาเปิดที่นี่

ภายในร้านเคยประดับภาพจำลองของผลงานชิ้นเอกมากมาย เช่น “ผู้หว่านเมล็ดพืช” และ “หญิงเก็บรวงข้าว” ของฌ็อง-ฟรองซัวส์ มีแล (Jean-François Millet) ผู้เป็นที่มาของชื่อร้าน รวมถึง “โมนาลิซา” ของเลโอนาร์โด ดา วินชี (Leonardo da Vinci) และ “หญิงสาวกับต่างหูมุก” ของโยฮันเนส เฟอร์เมร์ (Johannes Vermeer) แผนที่กรุงปารีสบนผนังด้านขวาสุดภายในร้านมีมาตั้งแต่ครั้งก่อตั้ง และทุกวันนี้ยังสามารถชมภาพวาดที่ทาเทโนะสะสมไว้ได้

ที่นี่เคยเป็นแหล่งรวมตัวของปัญญาชนและนักศึกษามากมาย ไม่ว่าจะเป็นนักเขียน จิตรกร ช่างเซรามิก ตลอดจนบุคลากรในวงการภาพยนตร์และละคร ทั้งยังปรากฏในผลงานวรรณกรรม เช่น “คาโซกุโมโนกาตาริ” (Kazoku Monogatari) ของเซโตอุจิ ฮารุมิ (Setouchi Harumi) และ “เคียวโนะอุระโรจิ” (Kyo no Ura Roji) ของโยชิมูระ โคซาบุโร (Yoshimura Kozaburo) คาเฟ่แห่งนี้มีส่วนช่วยหล่อหลอมวัฒนธรรมของเกียวโต และยังคงดึงดูดใจผู้คนมากมายมาจนถึงปัจจุบัน