มุคาชิ โนะ ยาบาตง (โอสุ) | รีวิวของ Linda Liao

ยาบะทงเป็นหนึ่งในอาหารคลาสสิกที่ต้องเก็บให้ครบเมื่อมานาโกย่า ได้รับความนิยมมาก และในช่วงเวลายอดนิยมมักต้องต่อคิว ครั้งนี้ตั้งใจสั่งทงคัตสึจานเด่นมาหนึ่งที่ พอมาเสิร์ฟถึงพบว่าแตกต่างจากทงคัตสึในภาพจำทั่วไปมาก! ด้านนอกกรอบแต่ไม่แห้งแข็งเกินไป เมื่อราดซอสมิโซะสูตรพิเศษมาอย่างเต็มที่ก็มีรสเค็มหอมเข้มข้นและหวานเล็กน้อย ซอสซึมเข้าไปในแป้งทอดกรอบ กินคู่กับเนื้อหมูนุ่มชุ่มฉ่ำแล้วเข้ากับข้าวมาก เมนูที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของยาบะทงคือ “มิโซะคัตสึ” แบบนาโกย่า ซึ่งนำฮัตโจมิโซะของขึ้นชื่อจากจังหวัดไอจิมาผสมในซอส จนเกิดเป็นรสชาติเข้มข้นที่มีเอกลักษณ์ และยังเป็นอาหารท้องถิ่นที่ควรมาลองชิมด้วยตัวเองเมื่อมาเยือนนาโกย่า〜

ใช้เวลาระหว่างรอรถไปเดินเล่นที่ youme Tow เพราะมีเวลาจำกัดจึงเดินดูไปเรื่อย ๆ แบบไม่ได้เจาะจงอะไร แล้วเพื่อนที่มาด้วยกันเห็นว่าตู้คีบตุ๊กตาในโซนเกมมีหมอนอิงวินนี่ จึงอดใจไม่ไหวและตัดสินใจลองเสี่ยงดวงดู!

แต่ตู้คีบตุ๊กตาก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ สุดท้ายก็ยังเอาหมอนอิงวินนี่กลับบ้านไม่ได้ ได้แต่จากไปพร้อมความเสียดายนิดหน่อย (หัวเราะ

เมื่อออกจากสถานีโดโงะออนเซ็น สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ “รถไฟบตจัง” สุดน่ารักในสไตล์ย้อนยุค ราวกับได้ก้าวเข้าสู่ยุคเมจิในผลงานของนัตสึเมะ โซเซกิในทันที สถานีโดโงะออนเซ็นสร้างขึ้นในปี 1895 ตัวอาคารภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมไม้แบบคลาสสิก และเป็นทางเข้าสำคัญสู่ย่านโดโงะออนเซ็น บริเวณลานหน้าสถานียังมีสถานที่น่าสนใจอย่างรถไฟบตจังและนาฬิกาบตจัง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายชวนให้หวนรำลึกถึงอดีต ปัจจุบันรถไฟบตจังให้บริการเฉพาะบางช่วงเวลาในวันหยุดที่กำหนด แนะนำให้ตรวจสอบตารางเดินรถล่วงหน้าตอนวางแผนการเดินทาง〜