รีวิวของ Holly หน้า 5/8

ครั้งนี้มาวัดโทจิก็เพื่อมางานตลาดโคโบที่จัดขึ้นทุกวันที่ 21 ของเดือนเป็นหลัก ตลาดใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ทอดยาวจากภายในวัดโทจิไปจนถึงบริเวณโดยรอบ มีทั้งของเก่า ของใช้เก่า กิโมโนมือสอง ของใช้ในชีวิตประจำวัน งานแฮนด์เมด และร้านอาหาร แค่เดินดูเรื่อย ๆ ก็ใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามชั่วโมง
เคยมาสองครั้ง ครั้งแรกมาถึงเกือบบ่ายสอง ร้านขายของเก่าหลายร้านก็เริ่มเตรียมเก็บร้านแล้ว ครั้งต่อมาเลยเปลี่ยนมาถึงช่วงหกโมงเช้ากว่า ๆ แต่ก็เช้าเกินไป ร้านค้าหลายร้านยังขนของลงอยู่ ส่วนร้านขายอาหารกว่าจะเริ่มมีก็หลังเจ็ดโมง หิวแทบตาย จากประสบการณ์ที่มาสองครั้ง คิดว่าช่วงประมาณ 8:00 ถึง 11:00 น. เดินเที่ยวดีที่สุด ร้านค้าส่วนใหญ่มากันครบแล้ว ร้านอาหารก็ทยอยเปิด และคนก็ยังไม่แน่นเต็มพื้นที่
สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดของตลาดโคโบคือสินค้ามีหลากหลายปะปนกันไป ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังตามหาสมบัติ ไม่ได้เน้นสินค้าประเภทใดประเภทหนึ่งเป็นพิเศษ คนที่ชอบของเก่า กิโมโน หรือข้าวของเก่า ๆ เดินจนปวดขาก็ยังไม่อยากกลับ ถ้าบังเอิญอยู่เกียวโตในวันที่ 21 คิดว่าคุ้มมากที่จะจัดวัดโทจิไว้ในแผนการเดินทางโดยเฉพาะ

ครั้งนี้ที่ตั้งใจไปศาลเจ้าโอยามะเป็นพิเศษ จริง ๆ แล้วก็เพื่อไปแก้บน วันก่อนหน้านั้นเคยทำกระเป๋าสตางค์หาย โดยบริเวณใกล้ ๆ มีสถานีตำรวจอยู่สองแห่ง และหนึ่งในนั้นอยู่ใกล้ศาลเจ้าโอยามะพอดี จึงคิดว่าไปแจ้งความที่นั่น แล้วค่อยแวะสักการะหลังแจ้งความเสร็จ ไม่นึกว่าสุดท้ายจะได้กระเป๋าสตางค์คืนที่สถานีตำรวจแห่งนี้จริง ๆ วันรุ่งขึ้นจึงอยากหาเวลากลับมาขอบคุณเทพเจ้าให้ได้
ตัวศาลเจ้าโอยามะเองก็น่าเดินชมกว่าที่คาดไว้ ที่มีชื่อเสียงที่สุดย่อมเป็นประตูศาลเจ้าตรงทางเข้า ซึ่งผสมผสานรูปแบบญี่ปุ่น จีน และตะวันตก ชั้นบนสุดยังประดับกระจกสี ส่วนบนหลังคายังมีสายล่อฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่นซึ่งยังหลงเหลืออยู่ เป็นแลนด์มาร์กที่โดดเด่นมากของคานาซาวะ ส่วน “ประตูฮิงาชิชินมง” ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของบริเวณศาลเจ้า เดิมเป็นประตูคารามงของพระราชวังนิโนะมารุในปราสาทคานาซาวะ ก่อนจะย้ายมาตั้งไว้ที่นี่ อีกทั้งจากด้านหลังศาลเจ้ายังสามารถเดินผ่านบริเวณสะพานเนซึมิตะมงเพื่อเชื่อมไปยังปราสาทคานาซาวะได้ จึงเหมาะมากที่จะจัดสองสถานที่นี้ไว้ในเส้นทางเดียวกัน
ส่วนตัวก็ชอบสวนภายในศาลเจ้ามากเช่นกัน ที่นี่เป็นสวนแบบเดินชมรอบสระน้ำ มีจุดเด่นคือออกแบบเกาะต่าง ๆ ให้เป็นรูปทรงของเครื่องดนตรีกากากุ บริเวณใกล้เคียงยังมีของตกแต่งและรายละเอียดรูปกบให้เห็น ทำให้ศาลเจ้าอันเคร่งขรึมมีความน่ารักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เดิมทีตั้งใจมาแก้บนเพราะได้กระเป๋าสตางค์คืนเท่านั้น แต่พอได้เดินชมจริง ๆ จึงพบว่าศาลเจ้าโอยามะเองก็มีเอกลักษณ์มาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีเอกลักษณ์แบบคานาซาวะอย่างแท้จริง

ไทโช พาบูรอนเป็นหนึ่งในยาแก้หวัดที่มีติดบ้านอยู่เสมอ หลังสถานการณ์โควิด เมื่อเริ่มกลับไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกครั้ง ก็รีบซื้อมาเก็บไว้หนึ่งกล่อง เพราะเวลาจู่ ๆ เจ็บคอ มีน้ำมูก หรือไม่สบายจากหวัด การมีติดไว้ก็ทำให้อุ่นใจกว่า และยานี้ก็แพร่หลายมากในไต้หวันจริง ๆ เมื่อก่อนเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศประมาณครึ่งหนึ่งมีติดตัวไว้ บางครั้งถ้ารู้สึกไม่สบายระหว่างเดินทางไปทำงาน แค่ลองถามก็มักจะขอยืมได้ เกินจริงมาก
แต่ถึงจะหาซื้อในญี่ปุ่นได้สะดวก เวลาเดินทางก็ยังพกติดตัวไว้สองสามซอง เผื่อจู่ ๆ รู้สึกไม่สบายตอนกลางคืนหรือระหว่างเดินทาง และตอนนี้เวลาซื้อต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะกฎหมายญี่ปุ่นกำหนดว่า โดยหลักแล้วร้านขายยาและเครื่องสำอางมักขายให้เพียงหนึ่งแพ็ก ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่อยากหยิบกี่กล่องก็ได้ เรื่องนี้ต่างจากช่วงก่อนโควิดพอสมควร
ดังนั้น หากปกติใช้อยู่แล้ว ตอนนี้เวลาไปซื้อที่ญี่ปุ่นก็อย่าคิดว่าจะตุนทีเดียวหลายกล่อง แต่สำหรับตัวเอง หนึ่งกล่องมี 40 ซองก็เพียงพอสำหรับเป็นยาสำรองประจำบ้านแล้ว อย่างไรก็ไปญี่ปุ่นบ่อยอยู่แล้ว ถึงไม่ได้ไปเอง คนรอบตัวก็มีคนไป จึงไม่จำเป็นต้องตุนจริง ๆ

ครั้งนี้ได้มาเที่ยววากุระออนเซ็น เพราะจัดไว้เป็นทางผ่านตอนไปเมืองนานาโอะ โชคดีมากที่บังเอิญได้นั่งรถไฟลายโปเกมอนซึ่งไม่ได้อยู่ในตารางเดินรถ ตื่นเต้นสุด ๆ ถ้าชอบโปเกมอน แนะนำให้เช็กเวลาเดินรถขบวนที่เกี่ยวข้องไว้ล่วงหน้า
เหตุแผ่นดินไหวคาบสมุทรโนโตะในปี 2024 ส่งผลกระทบอย่างมากต่อวากุระออนเซ็น ตอนที่ไปยังเห็นเรียวกังและสิ่งอำนวยความสะดวกหลายแห่งอยู่ระหว่างการซ่อมแซม และตามถนนก็ยังมีร่องรอยความเสียหายจากภัยพิบัติอย่างชัดเจน แต่ตลอดหลายปีมานี้ โนโตะได้รับการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง และโปเกมอนก็ให้การสนับสนุนคาบสมุทรโนโตะอย่างเต็มที่มาโดยตลอด ปีนี้ยังเพิ่มความร่วมมือมากขึ้น โดยติดตั้งฝาท่อโปเกมอนใน 6 เมืองและตำบลของโนโตะ รวมถึงปรับโฉมสนามบินโนโตะซาโตยามะเป็น “のと里山ポケモン・ウィズ・ユー空港” แบบจำกัดเวลา จากภาพประชาสัมพันธ์จะเห็นได้ว่า โดยรวมแล้วการฟื้นฟูคืบหน้าไปมากกว่าตอนที่ไปเห็นอย่างชัดเจน
ถ้ามาวากุระออนเซ็น ขอแนะนำให้แวะร้านหลัก Noto Milk ระหว่างทาง ร้านอยู่ในตัวเมืองวากุระออนเซ็น เดินจากสถานีขนส่งรถบัสไปได้สะดวก จุดเด่นคือนมและเจลาโตที่ทำจากน้ำนมดิบท้องถิ่นของโนโตะ มีรสชาติให้เลือกมากมาย และหลายรสก็ใช้วัตถุดิบจากโนโตะ ทุกอย่างดูน่ากินไปหมด สิ่งที่ยากจริง ๆ กลับเป็นการเลือกรสชาติ ตอนนี้แหละที่เสียดายว่ามาคนเดียว เพราะกินอย่างไรก็ลองได้แค่สองรสเท่านั้น

สถานี JR คานาซาวะเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญสำหรับการเดินทางไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ในภูมิภาคโฮคุริคุ และยังเป็นจุดต่อรถหลักสำหรับเที่ยวชมตัวเมืองคานาซาวะ ฝั่งที่มีประตูสึซึมิมงคือทางออกตะวันออก/ทางออกเค็นโรคุเอ็น รถบัสที่ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวในเมือง เช่น สวนเค็นโรคุเอ็น ปราสาทคานาซาวะ และย่านโรงน้ำชาฮิงาชิ ส่วนใหญ่ออกจากฝั่งนี้
อีกฝั่งคือทางออกตะวันตก/ทางออกท่าเรือคานาซาวะ ซึ่งไม่มีประตูสึซึมิมง รถบัสด่วนหลายสายที่ไปชิราคาวาโกะ ทาคายามะ และนาโกย่า จะออกจากฝั่งนี้ ดังนั้นก่อนขึ้นรถต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าอยู่ทางออกตะวันออกหรือทางออกตะวันตก ไม่อย่างนั้นแม้ทางออกทั้งสองจะอยู่ในแนวตรงเดียวกัน แต่ทางเดินค่อนข้างยาวและใช้เวลาเดินพอสมควร
ศูนย์ข้อมูลการท่องเที่ยวสถานีคานาซาวะภายในสถานีก็มีประโยชน์มาก อยู่ใกล้ประตูตรวจตั๋วชินคันเซ็น สามารถหยิบข้อมูลท่องเที่ยวของคานาซาวะและพื้นที่ต่าง ๆ ในจังหวัดอิชิคาวะ รวมถึงซื้อบัตรโดยสารรถบัสภายในเมืองคานาซาวะแบบ 1 วันได้ นอกจากนี้ยังมีบริการจัดส่งสัมภาระไปยังที่พัก และให้ยืมร่ม รองเท้าบูตกันฝน รวมถึงรถเข็นฟรี
นอกจากนี้ ภายในสถานียังมีตู้กาชาปองรุ่นพิเศษเฉพาะสถานี และบนตู้ไปรษณีย์ฝั่งทางออกตะวันตกก็มีตุ๊กตาที่มีเอกลักษณ์ท้องถิ่นมากวางอยู่ ตอนเห็นครั้งแรกรู้สึกว่าดูแปลก ๆ แต่พอมองนาน ๆ กลับรู้สึกว่ามีเอกลักษณ์อย่างบอกไม่ถูก

ตลาดโอมิโจเป็นจุดหนึ่งในคานาซาวะที่ควรค่าแก่การจัดไว้ในแผนเที่ยว ตัวตลาดคึกคักที่สุดบริเวณชั้น 1 ซึ่งรวมร้านปลาสด ผักผลไม้ อาหารปรุงสำเร็จ และอาหารท้องถิ่นของคานาซาวะหลากหลายชนิดไว้ที่นี่ นอกจากนี้ อาคารโอมิโจอิจิบะยังมีชั้นใต้ดินและโซนร้านอาหารบนชั้น 2 สามารถซื้อของใช้ประจำวัน รับประทานอาหาร หรือแวะพักได้เล็กน้อย
หากตั้งใจมาเดินตลาดเป็นหลัก แนะนำให้มาในช่วงเช้า แม้ที่นี่จะไม่ใช่ตลาดเช้าแบบดั้งเดิมที่เปิดเฉพาะช่วงเช้าตรู่ แต่ร้านปลาสดหลายแห่งจะเริ่มเก็บร้านในช่วงบ่าย หากมาช้าเกินไปก็จะมีตัวเลือกน้อยลงมาก โดยเฉพาะวันอาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่ร้านค้าบางแห่งเปิดสั้นกว่าปกติ หากอยากเดินตลาดให้ทั่ว ควรหลีกเลี่ยงการมาช่วงสายเกินไป
ชั้น 1 ไม่ได้มีแค่อาหารทะเล แต่ยังมีร้านผลไม้จำนวนมาก เหมาะมากสำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่สะดวกซื้อผลไม้เป็นกล่องใหญ่ เพราะสามารถเลือกซื้อในปริมาณที่รับประทานได้ทันที ส่วนร้านอาหารทะเลยังคงบรรยากาศของตลาดแบบดั้งเดิมไว้ไม่น้อย สินค้าส่วนใหญ่มีไว้ซื้อกลับไปปรุงอาหาร แต่ร้านปลาสดขนาดใหญ่บางร้านก็มีอาหารทะเลย่างสด สามารถซื้อแล้วรับประทานตรงบริเวณที่ร้านจัดไว้ได้เลย
หากเดินทางมากับผู้สูงอายุ เด็ก หรือมาเป็นกลุ่มใหญ่ แนะนำให้ขึ้นไปหาร้านอาหารบนชั้น 2 มากกว่า ร้านข้าวหน้าอาหารทะเลยอดนิยมบางแห่งบนชั้น 1 มีที่นั่งค่อนข้างแออัด ส่วนร้านในโซนอาหารชั้น 2 มักมีพื้นที่กว้างกว่า และหาที่นั่งสำหรับหลายคนได้ง่ายกว่า เมนูก็มีให้เลือกมากกว่า เช่น ร้านที่ไปกินบนชั้น 2 มีชุดอาหารสำหรับเด็ก จึงเป็นตัวเลือกที่เป็นมิตรกับเด็กมากกว่า
โดยรวมแล้ว ตลาดโอมิโจยังคงให้ความรู้สึกของการเป็น “ครัวของชาวคานาซาวะ” อย่างชัดเจน แม้ที่นี่จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังของท้องถิ่นด้วย แต่ยังคงมีกลิ่นอายความเป็นท้องถิ่นสูง และไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็นแหล่งท่องเที่ยวมากเกินไป สินค้าที่ไม่ใช่อาหารทะเล เช่น ผักผลไม้ ปลาสด อาหาร และของใช้ในชีวิตประจำวัน กลับยิ่งทำให้ตลาดชั้น 1 มีเอกลักษณ์มากขึ้น

ตอนแรกจริง ๆ แค่มาที่คานาซาวะ FORUS เพื่อซื้อรองเท้า ระหว่างเดินทางพื้นรองเท้าเกิดหลุดกะทันหัน ถ้าไม่เปลี่ยนรองเท้า ก็คงเดินเที่ยวตามแผนที่เหลือต่อไม่ไหว เลยถามรุ่นพี่ ๆ ว่าแนะนำให้ไปซื้อรองเท้าที่ไหน ทุกคนแนะนำที่นี่เป็นหลักเพราะมีแบบให้เลือกเยอะและราคาไม่แพง จึงได้มาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าแค่แวะเข้ามาแก้ขัดชั่วคราว สุดท้ายกลับพบว่าที่นี่เดินช้อปสนุกเกินคาดมาก
อย่างแรกต้องขอชมพนักงาน ABC-MART ตัวเองเท้าค่อนข้างใหญ่ จึงหารองเท้าผู้หญิงที่มีไซซ์พอดีได้ยาก พนักงานบอกว่ารองเท้าผู้หญิงรุ่นที่มีสัญลักษณ์เฉพาะบนป้ายจะผลิตไซซ์ใหญ่กว่า จึงเลือกหาจากรุ่นเหล่านั้นก่อนได้ สุดท้ายก็ได้รองเท้าที่เหมาะมากมาคู่หนึ่งจริง ๆ ทริปที่เหลือทั้งหมดเดินด้วยรองเท้าคู่นี้ แถมไม่กัดเท้าเลย ช่วยทริปนี้ไว้ได้จริง ๆ
เดิมทีซื้อรองเท้าเสร็จก็แค่อยากหาอะไรกินง่าย ๆ แต่พอดูข้อมูลแต่ละชั้น กลับพบว่าแพนเค้กแห่งความสุขซึ่งตอนนั้นกำลังดังมากและจองยากมาตลอดก็มีสาขาที่นี่ด้วย แถมไปถึงหน้าร้านก็นั่งได้เลยโดยไม่ต้องจอง ตอนนั้นรู้สึกจริง ๆ ว่าโชคดีมาก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ร้านปิดไปแล้ว ทำให้เหลือที่ที่สามารถมากินแพนเค้กแห่งความสุขได้ง่าย ๆ น้อยลงไปอีกหนึ่งแห่ง
ที่น่ากลัวจริง ๆ คือหลังซื้อรองเท้าเสร็จถึงได้พบว่าตึกนี้จะเดินเล่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เลย ชั้น 5 นอกจาก Pokémon Center แล้ว ข้าง ๆ ยังมีโซนกาชาปองขนาดใหญ่และโซนอิจิบังคุจิ รวมถึงร้าน MUJI, LOFT, JINS, Sanrio และร้านอื่น ๆ ส่วนชั้นอื่น ๆ ก็ยังเจอแบรนด์คุ้นเคยอย่าง UNIQLO, KIDDY LAND และ L'OCCITANE
ตรงโซนกาชาปองข้าง Pokémon Center นี่เองที่เกือบออกมาไม่ได้ พอลงชั้นล่างก็เห็น LUSH เลยต้องเข้าไปซื้อแชมพูก้อนที่ชอบเพิ่มอีก แถม LUSH ยังมีบริการปลอดภาษีด้วย สุดท้ายชั้น 1 ยังมี Starbucks แต่ตอนนั้นไม่เห็นแฟรปปูชิโนรุ่นลิมิเต็ดที่อยากดื่ม เลยรักษาเงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋าไว้ได้สำเร็จ
คานาซาวะ FORUS อยู่ข้างสถานีคานาซาวะ เดินทางสะดวกมาก แบรนด์ต่าง ๆ ก็ถือว่าครบ ทำให้คนที่แค่อยากซื้อรองเท้าสักคู่มาแก้ขัดอย่างตัวเอง เดินช้อต่อมาตั้งแต่รองเท้า แพนเค้ก Pokémon กาชาปอง จนถึง LUSH เกือบถูกทั้งตึกสูบเงินจนกระเป๋าแห้ง เป็นสถานที่ที่น่ากลัวนิด ๆ

ตอนมาเที่ยวเกียวโตก่อนช่วงโควิด เคยเดินหลงมาแถวร้าน SOU・SOU สาขาเกียวโตโดยบังเอิญ ตอนนั้นร้านยังไม่เปิด แต่เพียงลวดลายพิมพ์สีสันสดใสและมีเอกลักษณ์โดดเด่นในตู้โชว์ก็ทำให้หยุดดูกับเพื่อนอยู่นาน ภายหลังจึงรู้ว่า SOU・SOU เป็นแบรนด์ดีไซน์ที่เป็นตัวแทนของเกียวโตอย่างมาก
ครั้งนี้ที่กลับมา จุดประสงค์หลักคือมาซื้อ “ทาบิชิตะ” ของร้านเพิ่ม ซึ่งก็คือถุงเท้าแยกสองนิ้ว ต้องขอแนะนำเป็นพิเศษสำหรับผู้หญิงที่เท้าค่อนข้างใหญ่ ไม่ใช่เพราะถุงเท้าผู้หญิงมีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ แต่ถุงเท้าผู้ชายของร้านก็มีสีสันสดใสเหมือนถุงเท้าผู้หญิงและมีลวดลายให้เลือกมากมาย ดังนั้นถึงจะต้องซื้อขนาดสำหรับผู้ชาย ก็ไม่จำเป็นต้องเลือกอยู่แค่สีดำ เทา และน้ำเงิน อีกทั้งยังผลิตในญี่ปุ่น ราคาไม่สูงอย่างที่คิด และเป็นแบบแยกสองนิ้ว หลังจากเคยซื้อมาใช้ก็กลายเป็นลูกค้าประจำไปแล้ว
อีกจุดที่พิเศษมากของ SOU・SOU คือ ร้านแต่ละแห่งจะดูแลสินค้าคนละประเภท ตอนที่เคยไปสาขาโตเกียว หาเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่ในโซนเสื้อผ้าผู้ชายนานมากแต่ก็ไม่เจอ นึกว่าขายหมดแล้ว สุดท้ายพอถามพนักงานถึงได้รู้ว่าร้านเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้อยู่ในร้านที่กำลังยืนอยู่ ฝั่งเกียวโตก็ใช้แนวคิดคล้ายกัน ร้านต่างๆ กระจุกตัวอยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่เสื้อผ้า ทาบิ และสินค้าคนละคอลเลกชันจะแยกขายคนละร้าน ดังนั้นหากหาของที่ต้องการซื้อไม่เจอ การถามพนักงานก่อนเป็นวิธีที่เร็วที่สุด อาจไม่ได้หมดจริงๆ แต่อาจแค่เข้าผิดร้าน
ครั้งนี้ยังมีเหตุการณ์เล็กๆ ที่ตลกมากอีกเรื่อง วันรุ่งขึ้นขณะเดินผ่านบริเวณใกล้ๆ จู่ๆ ก็มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาหยุดถามทาง ตอนแรกยังกังวลอยู่ว่าภาษาอังกฤษไม่ดีจะทำอย่างไร แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายกำลังหา SOU・SOU จึงนึกขึ้นได้ทันทีว่าเรื่องนี้ตอบได้ ไม่ต้องใช้โปรแกรมแปลภาษาก็เปิดแผนที่ได้เลย แล้วพาพวกเธอไปยังทางแยกที่สังเกตง่ายกว่าเพื่อให้เดินต่อไปเอง นับเป็นเหตุการณ์น่ารักๆ ระหว่างการเดินทาง

ครั้งนี้ตั้งใจมาที่ถ้ำเกียวคุเซ็นโดโดยเฉพาะ เดิมคิดว่าพอชมถ้ำหินงอกหินย้อยเสร็จ แล้วเดินดูสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโอกินาวะอีกหน่อยก็น่าจะกลับได้ แต่พอเข้าไปจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าการออกแบบเส้นทางภายในโอกินาวะ เวิลด์ทำได้ยอดเยี่ยมมาก แทบเลือกเดินชมเฉพาะจุดที่อยากดูไม่ได้เลย
เส้นทางเข้าชมเริ่มจากถ้ำเกียวคุเซ็นโด พอออกจากถ้ำก็จะเชื่อมต่อไปยังสวนผลไม้เขตร้อน กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรมดั้งเดิม เมืองใต้ปราสาทอาณาจักรริวกิว ร้านค้า และพื้นที่การแสดงอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ละส่วนต่อเนื่องกันไปเรื่อย ๆ จนแทบจะเดินชมทั่วทั้งสวนตามเส้นทาง เดิมคิดว่าอยู่สัก 3 ชั่วโมงก็น่าจะพอ แต่เส้นทางลื่นไหลมากเลยชมการแสดงต่อด้วย มาถึงช่วงบ่ายโมงกว่า ๆ ตอนออกมาก็เกือบถึงเวลาปิดแล้ว
แต่ตัวถ้ำเกียวคุเซ็นโดเองก็คุ้มค่ากับการเดินทางมาโดยเฉพาะจริง ๆ ถ้ำมีความยาวทั้งหมดประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนที่เปิดให้เข้าชมในปัจจุบันยาวประมาณ 890 เมตร และมีหินย้อยมากกว่า 1 ล้านแท่ง เมื่อเข้าไปเดินชมจริง ๆ ยิ่งใหญ่มาก ระหว่างทางจะได้เห็นหินงอกหินย้อยหลากหลายรูปแบบ แม้แต่บริเวณใกล้ทางเดินที่มีน้ำหยดเป็นเวลานาน ก็ยังเห็นหินงอกเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวอย่างช้า ๆ
ชอบการออกแบบแสงไฟภายในมาก เพราะส่องให้เห็นถ้ำได้ชัดเจนโดยไม่ให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวราคาถูกที่จัดไฟมากเกินไป กลับทำให้หินงอกหินย้อยรูปทรงต่าง ๆ ดูมีมิติอย่างสวยงาม แต่ในการเข้าชมจริงก็มีหลายจุดที่ต้องระวัง ภายในถ้ำมีทางขึ้นลงไม่น้อย พื้นก็เปียกชื้นได้ง่าย หินย้อยบางแท่งต่ำจนต้องติดอุปกรณ์กันกระแทกเหนือทางเดิน คนตัวสูงต้องระวังศีรษะให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าชนเข้า ทุกคนอาจจะห่วงหินย้อยแท่งนั้นมากกว่าหัวของคุณเสียอีก
นอกจากนี้ ถ้ำเกียวคุเซ็นโดไม่ใช่พื้นที่ท่องเที่ยวที่รองรับผู้มีข้อจำกัดด้านการเคลื่อนไหว และเส้นทางที่เปิดให้เข้าชมก็ยาวเกือบ 900 เมตร ดังนั้นหากเดินทางกับผู้สูงอายุ เด็ก หรือผู้ที่เดินขึ้นลงบันไดและพื้นลื่นได้ไม่สะดวก แนะนำให้ประเมินกำลังก่อน
โดยรวมแล้วราคาบัตรเข้าชมถือว่าไม่ถูก แต่ขนาดและทิวทัศน์ของถ้ำเกียวคุเซ็นโดนั้นน่าตื่นตาตื่นใจมาก อีกทั้งด้านหลังยังมีสถาปัตยกรรมริวกิวแบบดั้งเดิม กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรม พืชเขตร้อน และการแสดงสด หากมาโอกินาวะเป็นครั้งแรก ก็ยังแนะนำให้จัดเวลาครึ่งวันมาเที่ยว บรรยากาศโดยรวมให้ความรู้สึกไม่เหมือนญี่ปุ่นจริง ๆ

ครั้งนี้เพื่อนร่วมชั้นลากมาเดินดูคายาโนะยะด้วยกัน เพื่อนได้รับมอบหมายจากครอบครัวให้มาซื้อซองน้ำซุปดาชิและเครื่องปรุงสำหรับไข่ตุ๋นญี่ปุ่นให้ครบสำหรับใช้ในอีกครึ่งปีข้างหน้า ส่วนปกติทำอาหารเองไม่ค่อยสะดวก สินค้าส่วนใหญ่จึงได้แต่หยิบมาดูแล้ววางคืน จนบังเอิญไปเห็น「だしふりかけ」ตอนท้าย รู้สึกว่าไม่ต้องปรุงและราคาก็ไม่แพงนัก เลยซื้อรสปลาโอแห้งกับรสบ๊วยปลาโอแห้งสองแบบกลับไปลองที่ไต้หวัน
ไม่นึกเลยว่าพอได้กินจริงๆ แล้วจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อฟุริคาเกะ แบบนี้ค่อนข้างชุ่มชื้นและรสชาติเข้าเนื้อมากกว่า เมื่อเทียบกันสองรส แบบปลาโอแห้งจะรสนุ่มนวลกว่า โดยหลักเป็นรสอูมามิของน้ำซุปดาชิและปลาโอแห้ง ส่วนรสบ๊วยปลาโอแห้งจะเพิ่มกลิ่นหอมอมเปรี้ยวของบ๊วยกับชิโสะแดง รสชาติสดชื่นและช่วยเรียกน้ำย่อยมากกว่า โดยเฉพาะรสบ๊วยปลาโอแห้งที่ชอบมาก พออากาศร้อนในฤดูร้อนจนไม่ค่อยอยากกินอะไร อาหารที่มีรสเปรี้ยวนิดๆ ช่วยให้กินข้าวเพิ่มได้อีกชามจริงๆ
เดิมทีคิดว่าคายาโนะยะเหมาะกับคนที่ทำอาหารเป็นหลัก ไม่นึกว่าคนที่ไม่ค่อยทำอาหารอย่างเราก็ยังหาสินค้าที่เหมาะกับตัวเองได้ ถือว่าดีมากจริงๆ