รีวิวของ Holly หน้า 3/5

ครั้งนี้ที่ตั้งใจไปศาลเจ้าโอยามะเป็นพิเศษ จริง ๆ แล้วก็เพื่อไปแก้บน วันก่อนหน้านั้นเคยทำกระเป๋าสตางค์หาย โดยบริเวณใกล้ ๆ มีสถานีตำรวจอยู่สองแห่ง และหนึ่งในนั้นอยู่ใกล้ศาลเจ้าโอยามะพอดี จึงคิดว่าไปแจ้งความที่นั่น แล้วค่อยแวะสักการะหลังแจ้งความเสร็จ ไม่นึกว่าสุดท้ายจะได้กระเป๋าสตางค์คืนที่สถานีตำรวจแห่งนี้จริง ๆ วันรุ่งขึ้นจึงอยากหาเวลากลับมาขอบคุณเทพเจ้าให้ได้

ตัวศาลเจ้าโอยามะเองก็น่าเดินชมกว่าที่คาดไว้ ที่มีชื่อเสียงที่สุดย่อมเป็นประตูศาลเจ้าตรงทางเข้า ซึ่งผสมผสานรูปแบบญี่ปุ่น จีน และตะวันตก ชั้นบนสุดยังประดับกระจกสี ส่วนบนหลังคายังมีสายล่อฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่นซึ่งยังหลงเหลืออยู่ เป็นแลนด์มาร์กที่โดดเด่นมากของคานาซาวะ ส่วน “ประตูฮิงาชิชินมง” ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของบริเวณศาลเจ้า เดิมเป็นประตูคารามงของพระราชวังนิโนะมารุในปราสาทคานาซาวะ ก่อนจะย้ายมาตั้งไว้ที่นี่ อีกทั้งจากด้านหลังศาลเจ้ายังสามารถเดินผ่านบริเวณสะพานเนซึมิตะมงเพื่อเชื่อมไปยังปราสาทคานาซาวะได้ จึงเหมาะมากที่จะจัดสองสถานที่นี้ไว้ในเส้นทางเดียวกัน

ส่วนตัวก็ชอบสวนภายในศาลเจ้ามากเช่นกัน ที่นี่เป็นสวนแบบเดินชมรอบสระน้ำ มีจุดเด่นคือออกแบบเกาะต่าง ๆ ให้เป็นรูปทรงของเครื่องดนตรีกากากุ บริเวณใกล้เคียงยังมีของตกแต่งและรายละเอียดรูปกบให้เห็น ทำให้ศาลเจ้าอันเคร่งขรึมมีความน่ารักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีตั้งใจมาแก้บนเพราะได้กระเป๋าสตางค์คืนเท่านั้น แต่พอได้เดินชมจริง ๆ จึงพบว่าศาลเจ้าโอยามะเองก็มีเอกลักษณ์มาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีเอกลักษณ์แบบคานาซาวะอย่างแท้จริง

ไทโช พาบูรอนเป็นหนึ่งในยาแก้หวัดที่มีติดบ้านอยู่เสมอ หลังสถานการณ์โควิด เมื่อเริ่มกลับไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกครั้ง ก็รีบซื้อมาเก็บไว้หนึ่งกล่อง เพราะเวลาจู่ ๆ เจ็บคอ มีน้ำมูก หรือไม่สบายจากหวัด การมีติดไว้ก็ทำให้อุ่นใจกว่า และยานี้ก็แพร่หลายมากในไต้หวันจริง ๆ เมื่อก่อนเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศประมาณครึ่งหนึ่งมีติดตัวไว้ บางครั้งถ้ารู้สึกไม่สบายระหว่างเดินทางไปทำงาน แค่ลองถามก็มักจะขอยืมได้ เกินจริงมาก

แต่ถึงจะหาซื้อในญี่ปุ่นได้สะดวก เวลาเดินทางก็ยังพกติดตัวไว้สองสามซอง เผื่อจู่ ๆ รู้สึกไม่สบายตอนกลางคืนหรือระหว่างเดินทาง และตอนนี้เวลาซื้อต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะกฎหมายญี่ปุ่นกำหนดว่า โดยหลักแล้วร้านขายยาและเครื่องสำอางมักขายให้เพียงหนึ่งแพ็ก ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่อยากหยิบกี่กล่องก็ได้ เรื่องนี้ต่างจากช่วงก่อนโควิดพอสมควร

ดังนั้น หากปกติใช้อยู่แล้ว ตอนนี้เวลาไปซื้อที่ญี่ปุ่นก็อย่าคิดว่าจะตุนทีเดียวหลายกล่อง แต่สำหรับตัวเอง หนึ่งกล่องมี 40 ซองก็เพียงพอสำหรับเป็นยาสำรองประจำบ้านแล้ว อย่างไรก็ไปญี่ปุ่นบ่อยอยู่แล้ว ถึงไม่ได้ไปเอง คนรอบตัวก็มีคนไป จึงไม่จำเป็นต้องตุนจริง ๆ

ครั้งนี้ได้มาเที่ยววากุระออนเซ็น เพราะจัดไว้เป็นทางผ่านตอนไปเมืองนานาโอะ โชคดีมากที่บังเอิญได้นั่งรถไฟลายโปเกมอนซึ่งไม่ได้อยู่ในตารางเดินรถ ตื่นเต้นสุด ๆ ถ้าชอบโปเกมอน แนะนำให้เช็กเวลาเดินรถขบวนที่เกี่ยวข้องไว้ล่วงหน้า

เหตุแผ่นดินไหวคาบสมุทรโนโตะในปี 2024 ส่งผลกระทบอย่างมากต่อวากุระออนเซ็น ตอนที่ไปยังเห็นเรียวกังและสิ่งอำนวยความสะดวกหลายแห่งอยู่ระหว่างการซ่อมแซม และตามถนนก็ยังมีร่องรอยความเสียหายจากภัยพิบัติอย่างชัดเจน แต่ตลอดหลายปีมานี้ โนโตะได้รับการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง และโปเกมอนก็ให้การสนับสนุนคาบสมุทรโนโตะอย่างเต็มที่มาโดยตลอด ปีนี้ยังเพิ่มความร่วมมือมากขึ้น โดยติดตั้งฝาท่อโปเกมอนใน 6 เมืองและตำบลของโนโตะ รวมถึงปรับโฉมสนามบินโนโตะซาโตยามะเป็น “のと里山ポケモン・ウィズ・ユー空港” แบบจำกัดเวลา จากภาพประชาสัมพันธ์จะเห็นได้ว่า โดยรวมแล้วการฟื้นฟูคืบหน้าไปมากกว่าตอนที่ไปเห็นอย่างชัดเจน

ถ้ามาวากุระออนเซ็น ขอแนะนำให้แวะร้านหลัก Noto Milk ระหว่างทาง ร้านอยู่ในตัวเมืองวากุระออนเซ็น เดินจากสถานีขนส่งรถบัสไปได้สะดวก จุดเด่นคือนมและเจลาโตที่ทำจากน้ำนมดิบท้องถิ่นของโนโตะ มีรสชาติให้เลือกมากมาย และหลายรสก็ใช้วัตถุดิบจากโนโตะ ทุกอย่างดูน่ากินไปหมด สิ่งที่ยากจริง ๆ กลับเป็นการเลือกรสชาติ ตอนนี้แหละที่เสียดายว่ามาคนเดียว เพราะกินอย่างไรก็ลองได้แค่สองรสเท่านั้น

สถานี JR คานาซาวะเป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญสำหรับการเดินทางไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ในภูมิภาคโฮคุริคุ และยังเป็นจุดต่อรถหลักสำหรับเที่ยวชมตัวเมืองคานาซาวะ ฝั่งที่มีประตูสึซึมิมงคือทางออกตะวันออก/ทางออกเค็นโรคุเอ็น รถบัสที่ไปยังสถานที่ท่องเที่ยวในเมือง เช่น สวนเค็นโรคุเอ็น ปราสาทคานาซาวะ และย่านโรงน้ำชาฮิงาชิ ส่วนใหญ่ออกจากฝั่งนี้

อีกฝั่งคือทางออกตะวันตก/ทางออกท่าเรือคานาซาวะ ซึ่งไม่มีประตูสึซึมิมง รถบัสด่วนหลายสายที่ไปชิราคาวาโกะ ทาคายามะ และนาโกย่า จะออกจากฝั่งนี้ ดังนั้นก่อนขึ้นรถต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าอยู่ทางออกตะวันออกหรือทางออกตะวันตก ไม่อย่างนั้นแม้ทางออกทั้งสองจะอยู่ในแนวตรงเดียวกัน แต่ทางเดินค่อนข้างยาวและใช้เวลาเดินพอสมควร

ศูนย์ข้อมูลการท่องเที่ยวสถานีคานาซาวะภายในสถานีก็มีประโยชน์มาก อยู่ใกล้ประตูตรวจตั๋วชินคันเซ็น สามารถหยิบข้อมูลท่องเที่ยวของคานาซาวะและพื้นที่ต่าง ๆ ในจังหวัดอิชิคาวะ รวมถึงซื้อบัตรโดยสารรถบัสภายในเมืองคานาซาวะแบบ 1 วันได้ นอกจากนี้ยังมีบริการจัดส่งสัมภาระไปยังที่พัก และให้ยืมร่ม รองเท้าบูตกันฝน รวมถึงรถเข็นฟรี

นอกจากนี้ ภายในสถานียังมีตู้กาชาปองรุ่นพิเศษเฉพาะสถานี และบนตู้ไปรษณีย์ฝั่งทางออกตะวันตกก็มีตุ๊กตาที่มีเอกลักษณ์ท้องถิ่นมากวางอยู่ ตอนเห็นครั้งแรกรู้สึกว่าดูแปลก ๆ แต่พอมองนาน ๆ กลับรู้สึกว่ามีเอกลักษณ์อย่างบอกไม่ถูก

ตลาดโอมิโจเป็นจุดหนึ่งในคานาซาวะที่ควรค่าแก่การจัดไว้ในแผนเที่ยว ตัวตลาดคึกคักที่สุดบริเวณชั้น 1 ซึ่งรวมร้านปลาสด ผักผลไม้ อาหารปรุงสำเร็จ และอาหารท้องถิ่นของคานาซาวะหลากหลายชนิดไว้ที่นี่ นอกจากนี้ อาคารโอมิโจอิจิบะยังมีชั้นใต้ดินและโซนร้านอาหารบนชั้น 2 สามารถซื้อของใช้ประจำวัน รับประทานอาหาร หรือแวะพักได้เล็กน้อย

หากตั้งใจมาเดินตลาดเป็นหลัก แนะนำให้มาในช่วงเช้า แม้ที่นี่จะไม่ใช่ตลาดเช้าแบบดั้งเดิมที่เปิดเฉพาะช่วงเช้าตรู่ แต่ร้านปลาสดหลายแห่งจะเริ่มเก็บร้านในช่วงบ่าย หากมาช้าเกินไปก็จะมีตัวเลือกน้อยลงมาก โดยเฉพาะวันอาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่ร้านค้าบางแห่งเปิดสั้นกว่าปกติ หากอยากเดินตลาดให้ทั่ว ควรหลีกเลี่ยงการมาช่วงสายเกินไป

ชั้น 1 ไม่ได้มีแค่อาหารทะเล แต่ยังมีร้านผลไม้จำนวนมาก เหมาะมากสำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่สะดวกซื้อผลไม้เป็นกล่องใหญ่ เพราะสามารถเลือกซื้อในปริมาณที่รับประทานได้ทันที ส่วนร้านอาหารทะเลยังคงบรรยากาศของตลาดแบบดั้งเดิมไว้ไม่น้อย สินค้าส่วนใหญ่มีไว้ซื้อกลับไปปรุงอาหาร แต่ร้านปลาสดขนาดใหญ่บางร้านก็มีอาหารทะเลย่างสด สามารถซื้อแล้วรับประทานตรงบริเวณที่ร้านจัดไว้ได้เลย

หากเดินทางมากับผู้สูงอายุ เด็ก หรือมาเป็นกลุ่มใหญ่ แนะนำให้ขึ้นไปหาร้านอาหารบนชั้น 2 มากกว่า ร้านข้าวหน้าอาหารทะเลยอดนิยมบางแห่งบนชั้น 1 มีที่นั่งค่อนข้างแออัด ส่วนร้านในโซนอาหารชั้น 2 มักมีพื้นที่กว้างกว่า และหาที่นั่งสำหรับหลายคนได้ง่ายกว่า เมนูก็มีให้เลือกมากกว่า เช่น ร้านที่ไปกินบนชั้น 2 มีชุดอาหารสำหรับเด็ก จึงเป็นตัวเลือกที่เป็นมิตรกับเด็กมากกว่า

โดยรวมแล้ว ตลาดโอมิโจยังคงให้ความรู้สึกของการเป็น “ครัวของชาวคานาซาวะ” อย่างชัดเจน แม้ที่นี่จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังของท้องถิ่นด้วย แต่ยังคงมีกลิ่นอายความเป็นท้องถิ่นสูง และไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็นแหล่งท่องเที่ยวมากเกินไป สินค้าที่ไม่ใช่อาหารทะเล เช่น ผักผลไม้ ปลาสด อาหาร และของใช้ในชีวิตประจำวัน กลับยิ่งทำให้ตลาดชั้น 1 มีเอกลักษณ์มากขึ้น

ตอนแรกจริง ๆ แค่มาที่คานาซาวะ FORUS เพื่อซื้อรองเท้า ระหว่างเดินทางพื้นรองเท้าเกิดหลุดกะทันหัน ถ้าไม่เปลี่ยนรองเท้า ก็คงเดินเที่ยวตามแผนที่เหลือต่อไม่ไหว เลยถามรุ่นพี่ ๆ ว่าแนะนำให้ไปซื้อรองเท้าที่ไหน ทุกคนแนะนำที่นี่เป็นหลักเพราะมีแบบให้เลือกเยอะและราคาไม่แพง จึงได้มาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าแค่แวะเข้ามาแก้ขัดชั่วคราว สุดท้ายกลับพบว่าที่นี่เดินช้อปสนุกเกินคาดมาก

อย่างแรกต้องขอชมพนักงาน ABC-MART ตัวเองเท้าค่อนข้างใหญ่ จึงหารองเท้าผู้หญิงที่มีไซซ์พอดีได้ยาก พนักงานบอกว่ารองเท้าผู้หญิงรุ่นที่มีสัญลักษณ์เฉพาะบนป้ายจะผลิตไซซ์ใหญ่กว่า จึงเลือกหาจากรุ่นเหล่านั้นก่อนได้ สุดท้ายก็ได้รองเท้าที่เหมาะมากมาคู่หนึ่งจริง ๆ ทริปที่เหลือทั้งหมดเดินด้วยรองเท้าคู่นี้ แถมไม่กัดเท้าเลย ช่วยทริปนี้ไว้ได้จริง ๆ

เดิมทีซื้อรองเท้าเสร็จก็แค่อยากหาอะไรกินง่าย ๆ แต่พอดูข้อมูลแต่ละชั้น กลับพบว่าแพนเค้กแห่งความสุขซึ่งตอนนั้นกำลังดังมากและจองยากมาตลอดก็มีสาขาที่นี่ด้วย แถมไปถึงหน้าร้านก็นั่งได้เลยโดยไม่ต้องจอง ตอนนั้นรู้สึกจริง ๆ ว่าโชคดีมาก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ร้านปิดไปแล้ว ทำให้เหลือที่ที่สามารถมากินแพนเค้กแห่งความสุขได้ง่าย ๆ น้อยลงไปอีกหนึ่งแห่ง

ที่น่ากลัวจริง ๆ คือหลังซื้อรองเท้าเสร็จถึงได้พบว่าตึกนี้จะเดินเล่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เลย ชั้น 5 นอกจาก Pokémon Center แล้ว ข้าง ๆ ยังมีโซนกาชาปองขนาดใหญ่และโซนอิจิบังคุจิ รวมถึงร้าน MUJI, LOFT, JINS, Sanrio และร้านอื่น ๆ ส่วนชั้นอื่น ๆ ก็ยังเจอแบรนด์คุ้นเคยอย่าง UNIQLO, KIDDY LAND และ L'OCCITANE

ตรงโซนกาชาปองข้าง Pokémon Center นี่เองที่เกือบออกมาไม่ได้ พอลงชั้นล่างก็เห็น LUSH เลยต้องเข้าไปซื้อแชมพูก้อนที่ชอบเพิ่มอีก แถม LUSH ยังมีบริการปลอดภาษีด้วย สุดท้ายชั้น 1 ยังมี Starbucks แต่ตอนนั้นไม่เห็นแฟรปปูชิโนรุ่นลิมิเต็ดที่อยากดื่ม เลยรักษาเงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋าไว้ได้สำเร็จ

คานาซาวะ FORUS อยู่ข้างสถานีคานาซาวะ เดินทางสะดวกมาก แบรนด์ต่าง ๆ ก็ถือว่าครบ ทำให้คนที่แค่อยากซื้อรองเท้าสักคู่มาแก้ขัดอย่างตัวเอง เดินช้อต่อมาตั้งแต่รองเท้า แพนเค้ก Pokémon กาชาปอง จนถึง LUSH เกือบถูกทั้งตึกสูบเงินจนกระเป๋าแห้ง เป็นสถานที่ที่น่ากลัวนิด ๆ

ครั้งนี้ตั้งใจมาที่ถ้ำเกียวคุเซ็นโดโดยเฉพาะ เดิมคิดว่าพอชมถ้ำหินงอกหินย้อยเสร็จ แล้วเดินดูสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโอกินาวะอีกหน่อยก็น่าจะกลับได้ แต่พอเข้าไปจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าการออกแบบเส้นทางภายในโอกินาวะ เวิลด์ทำได้ยอดเยี่ยมมาก แทบเลือกเดินชมเฉพาะจุดที่อยากดูไม่ได้เลย

เส้นทางเข้าชมเริ่มจากถ้ำเกียวคุเซ็นโด พอออกจากถ้ำก็จะเชื่อมต่อไปยังสวนผลไม้เขตร้อน กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรมดั้งเดิม เมืองใต้ปราสาทอาณาจักรริวกิว ร้านค้า และพื้นที่การแสดงอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ละส่วนต่อเนื่องกันไปเรื่อย ๆ จนแทบจะเดินชมทั่วทั้งสวนตามเส้นทาง เดิมคิดว่าอยู่สัก 3 ชั่วโมงก็น่าจะพอ แต่เส้นทางลื่นไหลมากเลยชมการแสดงต่อด้วย มาถึงช่วงบ่ายโมงกว่า ๆ ตอนออกมาก็เกือบถึงเวลาปิดแล้ว

แต่ตัวถ้ำเกียวคุเซ็นโดเองก็คุ้มค่ากับการเดินทางมาโดยเฉพาะจริง ๆ ถ้ำมีความยาวทั้งหมดประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนที่เปิดให้เข้าชมในปัจจุบันยาวประมาณ 890 เมตร และมีหินย้อยมากกว่า 1 ล้านแท่ง เมื่อเข้าไปเดินชมจริง ๆ ยิ่งใหญ่มาก ระหว่างทางจะได้เห็นหินงอกหินย้อยหลากหลายรูปแบบ แม้แต่บริเวณใกล้ทางเดินที่มีน้ำหยดเป็นเวลานาน ก็ยังเห็นหินงอกเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวอย่างช้า ๆ

ชอบการออกแบบแสงไฟภายในมาก เพราะส่องให้เห็นถ้ำได้ชัดเจนโดยไม่ให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวราคาถูกที่จัดไฟมากเกินไป กลับทำให้หินงอกหินย้อยรูปทรงต่าง ๆ ดูมีมิติอย่างสวยงาม แต่ในการเข้าชมจริงก็มีหลายจุดที่ต้องระวัง ภายในถ้ำมีทางขึ้นลงไม่น้อย พื้นก็เปียกชื้นได้ง่าย หินย้อยบางแท่งต่ำจนต้องติดอุปกรณ์กันกระแทกเหนือทางเดิน คนตัวสูงต้องระวังศีรษะให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าชนเข้า ทุกคนอาจจะห่วงหินย้อยแท่งนั้นมากกว่าหัวของคุณเสียอีก

นอกจากนี้ ถ้ำเกียวคุเซ็นโดไม่ใช่พื้นที่ท่องเที่ยวที่รองรับผู้มีข้อจำกัดด้านการเคลื่อนไหว และเส้นทางที่เปิดให้เข้าชมก็ยาวเกือบ 900 เมตร ดังนั้นหากเดินทางกับผู้สูงอายุ เด็ก หรือผู้ที่เดินขึ้นลงบันไดและพื้นลื่นได้ไม่สะดวก แนะนำให้ประเมินกำลังก่อน

โดยรวมแล้วราคาบัตรเข้าชมถือว่าไม่ถูก แต่ขนาดและทิวทัศน์ของถ้ำเกียวคุเซ็นโดนั้นน่าตื่นตาตื่นใจมาก อีกทั้งด้านหลังยังมีสถาปัตยกรรมริวกิวแบบดั้งเดิม กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรม พืชเขตร้อน และการแสดงสด หากมาโอกินาวะเป็นครั้งแรก ก็ยังแนะนำให้จัดเวลาครึ่งวันมาเที่ยว บรรยากาศโดยรวมให้ความรู้สึกไม่เหมือนญี่ปุ่นจริง ๆ

ครั้งนี้เพื่อนร่วมชั้นลากมาเดินดูคายาโนะยะด้วยกัน เพื่อนได้รับมอบหมายจากครอบครัวให้มาซื้อซองน้ำซุปดาชิและเครื่องปรุงสำหรับไข่ตุ๋นญี่ปุ่นให้ครบสำหรับใช้ในอีกครึ่งปีข้างหน้า ส่วนปกติทำอาหารเองไม่ค่อยสะดวก สินค้าส่วนใหญ่จึงได้แต่หยิบมาดูแล้ววางคืน จนบังเอิญไปเห็น「だしふりかけ」ตอนท้าย รู้สึกว่าไม่ต้องปรุงและราคาก็ไม่แพงนัก เลยซื้อรสปลาโอแห้งกับรสบ๊วยปลาโอแห้งสองแบบกลับไปลองที่ไต้หวัน

ไม่นึกเลยว่าพอได้กินจริงๆ แล้วจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อฟุริคาเกะ แบบนี้ค่อนข้างชุ่มชื้นและรสชาติเข้าเนื้อมากกว่า เมื่อเทียบกันสองรส แบบปลาโอแห้งจะรสนุ่มนวลกว่า โดยหลักเป็นรสอูมามิของน้ำซุปดาชิและปลาโอแห้ง ส่วนรสบ๊วยปลาโอแห้งจะเพิ่มกลิ่นหอมอมเปรี้ยวของบ๊วยกับชิโสะแดง รสชาติสดชื่นและช่วยเรียกน้ำย่อยมากกว่า โดยเฉพาะรสบ๊วยปลาโอแห้งที่ชอบมาก พออากาศร้อนในฤดูร้อนจนไม่ค่อยอยากกินอะไร อาหารที่มีรสเปรี้ยวนิดๆ ช่วยให้กินข้าวเพิ่มได้อีกชามจริงๆ

เดิมทีคิดว่าคายาโนะยะเหมาะกับคนที่ทำอาหารเป็นหลัก ไม่นึกว่าคนที่ไม่ค่อยทำอาหารอย่างเราก็ยังหาสินค้าที่เหมาะกับตัวเองได้ ถือว่าดีมากจริงๆ

หนึ่งในของมงคลที่มีชื่อเสียงที่สุดของศาลเจ้า SAMUHARA คือ “โกะชินคันมาโมริ” ที่มีลักษณะเป็นแหวน ก่อนเกิดโรคระบาดต้องไปลุ้นที่สำนักงานศาลเจ้าโดยตรง มีของจึงจะขอรับได้ จึงมักหมดอย่างรวดเร็ว หลังโรคระบาดเปลี่ยนเป็นระบบยื่นคำขอ โดยมีค่าถวายแรกเริ่มตั้งแต่ 10,000 เยนขึ้นไป และต้องมีที่อยู่ภายในญี่ปุ่น เนื่องจากไม่ได้เป็นสินค้าสำเร็จรูป หลังทำเสร็จจึงต้องรออีกระยะหนึ่ง ถึงอย่างนั้นก็ยังได้รับความนิยมอย่างมาก ดังนั้น ณ เดือนสิงหาคม 2026 จึงระงับการรับคำขอจัดทำใหม่ชั่วคราว

เคยมาศาลเจ้า SAMUHARA ก่อนเกิดโรคระบาดแล้ว เครื่องรางที่ขอรับในตอนนั้นก็เป็นชิ้นที่อยู่กับมานานที่สุด ช่วงโรคระบาด คนรอบตัวหลายคนทยอยติดเชื้อ ถึงขั้นเคยทำงานใกล้ชิดกับผู้ติดเชื้อเป็นเวลา 2-3 วัน ทุกคนผลัดกันลาหยุดยาว แต่ตัวเองกลับปลอดภัยมาโดยตลอด แม้จะมีช่วงหนึ่งที่ไอหนักมาก แต่ผลตรวจเร็วก็เป็นลบทุกครั้ง และยังมีหลายครั้งที่เจอจังหวะซึ่งดูเหมือนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุทางจราจรร้ายแรง แต่สุดท้ายก็หลบเลี่ยงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าความเร็วในการตอบสนองของตัวเองจะเทียบได้กับนักกีฬา พอมาคิดตอนนี้ก็ยังรู้สึกมหัศจรรย์

แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้อาจไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับการคุ้มครองของเทพเจ้า และอาจเป็นผลทางจิตใจอยู่บ้าง แต่สำหรับตัวเองแล้ว ทำให้รู้สึกว่า “เหมือนได้รับการปกป้องมาโดยตลอด” จริงๆ

ดังนั้นเมื่อได้กลับมาโอซาก้าอีกครั้งหลังโรคระบาด จึงตั้งใจกลับมาแก้บน คืนเครื่องรางเก่าที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี แล้วขอรับชิ้นใหม่อีกครั้ง หวังว่าต่อจากนี้จะยังคงไร้โรคภัยและภัยพิบัติ ปลอดภัยราบรื่นต่อไป

เดิมทีสิ่งที่อยากเห็นที่สุดคือพระอาทิตย์ขึ้นระหว่างเมโอโตะอิวะ ที่จริงแล้วทิวทัศน์นี้ไม่ได้เห็นได้ตลอดทั้งปี แต่จะเห็นได้เพียงช่วงประมาณเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมของทุกปี โดยเฉพาะช่วงใกล้วันครีษมายันจะเหมาะที่สุด หากโชคดีและวันนั้นอากาศกับทัศนวิสัยดีพอ ก็อาจได้เห็นภาพดวงอาทิตย์ยามเช้าซ้อนทับกับภูเขาไฟฟูจิที่อยู่ไกลออกไปด้วย

แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดของการมาชมพระอาทิตย์ขึ้นคือการเดินทาง เพราะพระอาทิตย์ขึ้นเช้ามาก แทบไม่มีทางเดินทางจากตัวเมืองอิเสะด้วยขนส่งสาธารณะได้ วิธีที่เป็นไปได้มากกว่าคือมาพักใกล้ฟุตามิอุระตั้งแต่คืนก่อน แต่ที่พักบริเวณใกล้เคียงมีค่อนข้างน้อย และเพราะตัดสินใจมาแบบกะทันหันจึงหาที่พักที่ถูกใจไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องยอมแพ้ไปก่อน เปลี่ยนมาไหว้สักการะในช่วงบ่ายแทน และแวะชมฮินจิตสึคังที่อยู่ใกล้กัน ที่นี่เดิมเป็นโรงแรมสำหรับราชวงศ์ญี่ปุ่นเมื่อมาไหว้ศาลเจ้าอิเสะ ต้องบอกเลยว่าโรงแรมสำหรับราชวงศ์มีความโอ่อ่าไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ