รีวิวของ Holly หน้า 2/8

เดิมทีวัดสึคิจิฮงกันจิเป็นเพียงสถานที่ที่วางแผนจะแวะระหว่างทางไปตลาดสึคิจิ แต่พอได้มาเห็นจริง ๆ กลับรู้สึกประทับใจกับสถาปัตยกรรมของที่นี่มาก วิหารหลักในปัจจุบันออกแบบโดยอิโต ชูตะ นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม รูปลักษณ์ภายนอกมีกลิ่นอายสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดียและเอเชียใต้อย่างเข้มข้น ทั้งโดม วัสดุหิน และรูปทรงโดยรวมล้วนแตกต่างจากภาพจำของวัดญี่ปุ่นทั่วไปโดยสิ้นเชิง
แต่สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ คือเมื่อเดินเข้าไปใกล้จะพบว่า ภายในยังคงรักษาความประณีตอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานแกะสลักรูปสัตว์ รายละเอียดการตกแต่ง กระจกสี และการจัดวางภายใน ไม่ใช่แค่ยกสไตล์อินเดียมาใช้ตรง ๆ แต่ผสมผสานสุนทรียะและงานฝีมือแบบญี่ปุ่นเข้าไปมากมาย ทำให้โดยรวมดูแปลกตาเหมือนอยู่ต่างประเทศ แต่เมื่อมองอย่างละเอียดกลับให้ความรู้สึกเป็นญี่ปุ่นมาก การผสมผสานแบบนี้ถือว่าไม่ค่อยพบในวัดญี่ปุ่นจริง ๆ
ภายในวิหารหลักยังมีออร์แกนท่อขนาดใหญ่ ซึ่งดูพิเศษมากเมื่ออยู่ในพื้นที่ของวัดพุทธ น่าเสียดายที่บริเวณสักการะห้ามถ่ายภาพ ไม่อย่างนั้นความแตกต่างระหว่างภายนอกกับภายในคงจะยิ่งชัดเจน เพราะภายในวิหารหลักก็ดูคล้ายกับวัดฮงกันจิหลาย ๆ แห่ง
นอกจากนี้ คาเฟ่ Tsumugi ข้างวัดสึคิจิฮงกันจิก็มีชื่อเสียงเช่นกัน เมนูเด่นคือ “อาหารเช้า 18 อย่าง” ซึ่งสามารถลิ้มลองอาหารญี่ปุ่นหลากหลายชนิดในปริมาณเล็ก ๆ ได้ในคราวเดียว ครั้งนี้ไม่ได้สังเกตเวลาให้บริการอาหารเช้าเป็นพิเศษ จึงรู้สึกเสียดายนิดหน่อย หากตั้งใจจะไปหาอะไรกินต่อที่ตลาดสึคิจิ แนะนำให้กะปริมาณอาหารให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจอิ่มก่อนจะได้เดินตลาดเสียอีก

โอสุคันนนเป็นวัดที่ควรค่าแก่การสักการะอย่างละเอียด ตัววิหารหลักสีแดงชาดโดดเด่นสะดุดตามาก บรรยากาศภายในบริเวณวัดก็มีชีวิตชีวากว่าที่คิดไว้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมหรือห่างเหินจนเกินไป ที่นี่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม และยังเป็นวัดแห่งความศรัทธาในพระกวนอิมที่เป็นตัวแทนสำคัญแห่งหนึ่งของนาโกย่า สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดระหว่างสักการะกลับเป็นฝูงนกพิราบจำนวนมากในบริเวณวัด พวกมันมักแย่งอาหารกันอยู่หน้าวิหารหลัก พอบินขึ้นพร้อมกันเป็นฝูงใหญ่ก็น่ากลัวนิดหน่อย แม้จะไม่ได้ดุร้ายมาก แต่หากจะให้อาหารก็ควรระวังสักหน่อย
เช่นเดียวกับวัดเซ็นโซจิ ที่นี่มักถูกกล่าวว่าเป็นวัดที่จับได้เซียมซีใบไม่ดีค่อนข้างง่าย โชคดีที่มาเยือนหลายครั้งและได้ใบดีทุกครั้ง จึงรู้สึกขอบคุณที่พระกวนอิมคอยคุ้มครอง นอกจากวิหารหลักแล้ว ภายในบริเวณวัดยังมีหอระฆัง ประตูนิโอมง ศาลาชำระล้าง และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ เครื่องรางและของมงคลที่มอบให้ผู้ศรัทธาก็มีเอกลักษณ์มากเช่นกัน
ใกล้หอระฆังยังมีหุ่นกลไกชื่อ “มูเนฮารุรันมัน” ซึ่งจะแสดงโดยอัตโนมัติทุกวันเวลา 11:00, 13:00, 15:00, 17:00 และ 18:30 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับโทกูงาวะ มูเนฮารุ เจ้าแคว้นโอวาริ หากสนใจก็สามารถกะเวลาแวะมาชมได้

ถนนคุราชิกิเดนิมตั้งอยู่ในย่านบิคังคุราชิกิ ก่อนหน้านี้เคยเห็นรายการญี่ปุ่นแนะนำที่นี่ สิ่งที่โด่งดังที่สุดคือ “ซาลาเปาเดนิม” และ “ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟเดนิม” สีฟ้า แต่พอได้เห็นสีจริง ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายเลยไม่ได้ลอง
แม้จะชื่อว่า “ถนนเดนิม” แต่จริง ๆ แล้วดูคล้ายพื้นที่การค้าในตรอกสั้น ๆ มากกว่า มีสินค้าจากแบรนด์เดนิมของโคจิมะ ทั่วทั้งบริเวณตั้งแต่ป้าย ของตกแต่ง ไปจนถึงสินค้า ล้วนใช้โทนสีน้ำเงินเป็นจำนวนมาก จึงยิ่งโดดเด่นมากท่ามกลางย่านบิคังคุราชิกิที่ส่วนใหญ่เป็นกำแพงสีขาวและหลังคากระเบื้องสีดำ
สิ่งที่น่าสนใจของที่นี่คือไม่ได้เป็นแค่ “จุดถ่ายรูปสีฟ้า” เท่านั้น แต่เบื้องหลังยังเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมท้องถิ่นของคุราชิกิจริง ๆ โดยเฉพาะโคจิมะที่พัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอและเดนิมมาอย่างยาวนาน และยังเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของกางเกงยีนส์ที่ผลิตในญี่ปุ่น ดังนั้นการเห็นองค์ประกอบเกี่ยวกับเดนิมจำนวนมากในคุราชิกิจึงไม่ใช่ธีมท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาแบบฝืน ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมท้องถิ่น
ตอนนั่งรถไฟยังบังเอิญเจอนักเรียนมัธยมปลายกำลังกลับจากโรงเรียน และเห็นว่าเสื้อนอกของเครื่องแบบนักเรียนให้ความรู้สึกเหมือนเดนิม ซึ่งเป็นสิ่งที่ตอนเป็นนักเรียนไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน อุตสาหกรรมท้องถิ่นผสานเข้ากับชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องที่พิเศษจริง ๆ
หากตารางเดินทางไม่เอื้อให้แวะไปโคจิมะอีกแห่ง ถนนคุราชิกิเดนิมก็เหมาะจะเป็นทางเลือกสำหรับสัมผัสวัฒนธรรมเดนิมแบบง่าย ๆ ผู้ที่สนใจกางเกงยีนส์ ผ้าแคนวาส และผลิตภัณฑ์จากผ้าจะยิ่งเดินดูได้เพลิน ส่วนถ้าเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป ก็ถือว่าเป็นจุดท่องเที่ยวเล็ก ๆ ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นในย่านบิคังได้เช่นกัน
อีกอย่าง ห้องน้ำสาธารณะบริเวณด้านหลังถนนเดนิมก็ออกแบบได้สวยมาก และเข้ากับทัศนียภาพโดยรอบอย่างกลมกลืน แม้แต่จุดเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกได้ว่าคุราชิกิใส่ใจรายละเอียดของพื้นที่ท่องเที่ยวจริง ๆ

หากต้องการสะสมโกะชูอินที่โชเร็นอิน มนเซกิ ส่วนตัวยังแนะนำให้มาในช่วงกลางวันมากกว่า ในช่วงเปิดให้เข้าชมเป็นกรณีพิเศษตอนกลางคืน โกะชูอินที่จุดให้บริการมักเป็นแบบที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นหลัก หากต้องการให้เขียนสดตรงนั้น โอกาสจะมีมากกว่าเมื่อมาในช่วงกลางวัน
การประดับไฟตอนกลางคืนสวยจริง ๆ สวนและอาคารภายใต้แสงสลัวให้บรรยากาศที่เงียบสงบและลึกลับมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน คือรายละเอียดของอาคารหลายส่วนมองเห็นได้ไม่ชัดนัก หากจุดประสงค์หลักคือชมตัวอาคาร ภาพวาดบนฉากกั้น และสวนของโชเร็นอิน กลับจะแนะนำช่วงกลางวันมากกว่า
ภายในบริเวณโชเร็นอิน นอกจากคาโจเด็น โคโกโช วิหารหลัก และชินเด็นแล้ว สวนหลักยังมีสวนแบบเดินชมรอบสระซึ่งมีสระริวชินเป็นศูนย์กลาง และเล่ากันว่าออกแบบโดยโซอามิ นอกจากนี้ยังมี “สวนคิริชิมะ” ซึ่งเชื่อกันว่ามีความเกี่ยวข้องกับโคโบริ เอ็นชู ที่จริงแล้วสถานที่เหล่านี้เหมาะกับการค่อย ๆ ชมในเวลากลางวันมากกว่า โดยเฉพาะรายละเอียดของสวน สัดส่วนของอาคาร และการยืมทิวทัศน์ ซึ่งในตอนกลางคืนจะถูกแสงไฟกลบไปไม่น้อย
อีกทั้งค่าเข้าชมรอบพิเศษตอนกลางคืนก็มักจะแพงกว่าการเข้าชมตามปกติในช่วงกลางวันเล็กน้อย ดังนั้นหากไม่ได้มาเพื่อชมแสงไฟโดยเฉพาะ ส่วนตัวรู้สึกว่าการมาในช่วงกลางวันคุ้มค่ากว่าโดยรวม แน่นอนว่าหากชอบบรรยากาศเงียบสงบและมีความลึกลับเล็กน้อยของวัดในยามค่ำคืน การประดับไฟของโชเร็นอินก็ยังคุ้มค่าที่จะมาสัมผัสสักครั้ง
ตอนนั้นยังมีประสบการณ์ถ่ายภาพไม่มากพอ พอย้อนกลับมาดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าเสียดายการประดับไฟในคืนนั้นเล็กน้อย แสงไฟยามค่ำคืนของโชเร็นอินค่อนข้างมืดอยู่แล้ว หลายบริเวณไม่ได้ใช้วิธี “ส่องให้อาคารทั้งหลังสว่าง” แต่ใช้แสงเฉพาะจุดเพื่อสร้างบรรยากาศ ดังนั้นหากต้องการถ่ายภาพ ควรเตรียมกล้องหรือโทรศัพท์ที่ถ่ายกลางคืนได้ดีไว้ล่วงหน้า หากวันนั้นแม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่สว่างมาก ก็จะยิ่งต้องพึ่งประสิทธิภาพของอุปกรณ์และความนิ่งขณะถือถ่ายมากขึ้น

ตอนแรกถนนช้อปปิ้งเซ็นนิจิมาเอะ โดกูยาสุจิทำให้คิดว่าน่าจะคล้ายกับคัปปะบาชิในโตเกียว แต่พอเดินดูจริง ๆ แล้ว ขนาดเล็กกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด คัปปะบาชิมีร้านค้ามากกว่า โดยเฉพาะอุปกรณ์ครัวเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่และอุปกรณ์สำหรับธุรกิจร้านอาหารที่มีตัวเลือกครบกว่ามาก ส่วนเซ็นนิจิมาเอะแม้จะเน้นอุปกรณ์ร้านอาหารเช่นกัน แต่โดยรวมร้านค้ารวมตัวกันหนาแน่นกว่า จึงกลับสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไปมากกว่า
หลังจากลองเปรียบเทียบกันแล้ว คิดว่าข้อดีที่โดดเด่นที่สุดของเซ็นนิจิมาเอะ โดกูยาสุจิคือราคา แม้จำนวนสินค้าจะไม่ได้เยอะมหาศาลเหมือนคัปปะบาชิ แต่เครื่องครัว ภาชนะ และของใช้ชิ้นเล็ก ๆ ในครัวหลายอย่างมีราคาดีมาก อีกทั้งสินค้าพื้นฐานที่ควรมีก็มีเกือบครบ ตั้งแต่หม้อ ชาม กระบวย อ่าง มีด ภาชนะ ไปจนถึงสินค้าที่เกี่ยวกับอาหารจำลองก็หาได้ และที่นี่ยังมีกิจกรรมทำอาหารจำลองด้วย หากไม่ได้มาจัดซื้อแบบมืออาชีพ ตัวเลือกที่นี่ก็ถือว่าเพียงพอมากแล้ว
นอกจากนี้ทำเลยังดีมาก บริเวณรอบ ๆ คือย่านนัมบะ เซ็นนิจิมาเอะ นิปปงบาชิ และโดทงโบริ จึงจัดรวมไว้ในแผนเที่ยวกับย่านช้อปปิ้งยอดนิยมอื่น ๆ ได้ง่าย เดินเที่ยวชมไปเรื่อย ๆ แป๊บเดียวก็หมดเวลาไปกว่าครึ่งวัน โดยส่วนตัวคิดว่าที่นี่คล้ายกับ “คัปปะบาชิฉบับย่อส่วน” ขนาดเล็กกว่า แต่ร้านค้ารวมตัวกันมากกว่า และราคาก็มักมีอะไรให้ประหลาดใจ
อีกเรื่องหนึ่ง ตู้จำหน่ายเครื่องดื่มอัตโนมัติตามตรอกซอกซอยในบริเวณนี้ก็น่าสนใจมาก ราคามักถูกกว่าย่านท่องเที่ยวยอดนิยม และบางครั้งยังมีเครื่องดื่มแบบย้อนยุคหรือหายากอยู่ด้วย หากสังเกตระหว่างเดินเที่ยว ก็จะพบเรื่องน่าประหลาดใจเล็ก ๆ แบบนี้ได้ง่ายทีเดียว

ย่านประวัติศาสตร์คุราชิกิบิคังเป็นย่านเมืองเก่าของญี่ปุ่นที่เหมาะกับการค่อย ๆ ชื่นชมและซึมซับบรรยากาศ อีกทั้งยังปราศจากความจงใจปรุงแต่ง ไม่ว่าจะเป็นผนังสีขาว กระเบื้องหลังคาสีดำ แม่น้ำคุราชิกิ ต้นหลิว หรือบ้านเก่าที่ผสมผสานกัน ล้วนทำให้ทั้งย่านมีบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ในตอนกลางวันสามารถจัดแผนไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอฮาระ ศาลเจ้าอาจิ ร้านฮายาชิเก็นจูโร พิพิธภัณฑ์คุนิโยชิ และสถานที่อื่น ๆ รวมทั้งแวะชิมขนม เดินดูร้านเล็ก ๆ ซื้อของฝาก และร่วมกิจกรรมต่าง ๆ เมื่อเดินเที่ยวจริง ๆ ใช้เวลามากกว่าที่คิด
เคยมาที่นี่หลายครั้ง สิ่งที่รู้สึกได้ชัดเจนที่สุดคือ คุราชิกิไม่ใช่สถานที่ที่เที่ยวได้หมดในครั้งเดียว ครั้งแรกอาจสนใจทิวทัศน์ริมแม่น้ำอันเป็นเอกลักษณ์และบรรยากาศของย่านเมืองเก่ามากที่สุด แต่ภายหลังก็ได้พบว่าร้านเล็ก ๆ ในตรอก อาคารเก่า ศาลเจ้า และพิพิธภัณฑ์บางแห่งที่ไม่ค่อยสะดุดตา ผสมผสานกันเป็นความสบาย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ได้สัมผัสทิวทัศน์ที่เกิดจากการบรรจบกันของปัจจุบันกับอดีต โดยเฉพาะเมื่อมาในช่วงเวลาต่างกัน บรรยากาศที่เห็นก็แตกต่างกันไปด้วย
ขอแนะนำอย่างยิ่งให้อยู่จนถึงช่วงเย็นหรือแม้แต่กลางคืน คุราชิกิในตอนกลางวันค่อนข้างคึกคักและมีนักท่องเที่ยวมาก พอถึงช่วงเย็น ผู้คนจะค่อย ๆ แยกย้าย ร้านค้าทยอยปิด บริเวณริมแม่น้ำและถนนผนังสีขาวกลับเงียบสงบลง เมื่อแสงไฟยามค่ำคืนสะท้อนบนผิวน้ำและผนังสีขาว จะให้ความรู้สึกต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง หากมีเวลา แนะนำให้เผื่ออย่างน้อยครึ่งวันถึงหนึ่งวัน อย่ามองว่าเป็นเพียงสถานที่แวะเที่ยวระหว่างทางใกล้โอกายามะเท่านั้น

ซากุระของปราสาทนิโจมีชื่อเสียงมาก ภายในปราสาทมีซากุระหลายสายพันธุ์ ตั้งแต่พันธุ์ที่บานเร็วไปจนถึงบานช้า ทำให้ช่วงชมดอกไม้นานกว่าสถานที่ที่มีเพียงสายพันธุ์เดียว ทุกฤดูใบไม้ผลิยังมีการจัด “เทศกาลซากุระปราสาทนิโจ” และประดับไฟยามค่ำคืนด้วย ตอนที่มาแม้จะใกล้สิ้นสุดฤดูซากุระแล้ว แต่โชคดีที่ยังได้เห็นซากุระบานสะพรั่งอยู่ไม่น้อย
ปราสาทนิโจยังมีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นยุคใหม่ โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนรุ่นที่ 15 ได้สอบถามความคิดเห็นเรื่องการคืนอำนาจการปกครองที่พระราชวังนิโนมารุ ก่อนจะเสนอคืนอำนาจให้ราชสำนัก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะกำลังสิ้นสุดลง ปัจจุบันเมื่อเข้าชมพระราชวังนิโนมารุ ก็ยังเห็นหุ่นจำลองเหตุการณ์ในห้องโถงใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ช่วงนี้ได้
อีกจุดที่น่าสนใจมากของพระราชวังนิโนมารุคือระเบียงที่เรียกกันว่า “อูกูอิสึบาริ” ซึ่งจะส่งเสียงเมื่อเดิน ตอนนั้นพยายามทดสอบอย่างมากว่าจะเดินโดยไม่ให้เกิดเสียงเลยได้ไหม แต่ปรากฏว่าเป็นไปไม่ได้จริงๆ แค่ลงน้ำหนักก็มีเสียงแล้ว
ส่วนที่ชอบที่สุดยังคงเป็นประตูคารามงก่อนเข้าสู่พระราชวังนิโนมารุ หลังคามุงเปลือกไม้ฮิโนกิมีหน้าจั่วคาราฮาฟุทั้งด้านหน้าและด้านหลัง บนประตูเต็มไปด้วยงานแกะสลักสีสันสดใส ทั้งสน ไผ่ บ๊วย นกกระเรียน และสิงโตจีน งดงามหรูหรามากจริงๆ อาคารดั้งเดิมหลายแห่งในเกียวโตมักให้ความรู้สึกเรียบขรึม แต่ประตูคารามงของปราสาทนิโจและศาลเจ้าโฮโกกุกลับเป็นคนละแนวกันโดยสิ้นเชิง แค่มองก็สัมผัสได้จริงๆ ว่าการมีอำนาจกับไม่มีอำนาจนั้นต่างกัน
เดิมปราสาทนิโจก็มีหอปราการหลักห้าชั้น เชื่อกันว่าย้ายมาจากปราสาทฟูชิมิ แต่ถูกฟ้าผ่าและไฟไหม้ในปี 1750 หลังจากนั้นก็ไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ ปัจจุบันจึงทำได้เพียงขึ้นไปยังฐานหอปราการเพื่อชมซากและทิวทัศน์โดยรอบ รู้สึกน่าเสียดายเล็กน้อย แต่หากมองอีกมุม สิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ ของปราสาทนิโจกลับไม่ใช่หอปราการ แต่คือการที่พระราชวังนิโนมารุได้รับการอนุรักษ์ไว้ พระราชวังเดิมของปราสาทเอโดะ ปราสาทโอซาก้า และปราสาทนาโกย่าส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว ส่วนพระราชวังฮมมารุของปราสาทนาโกย่าก็เพิ่งสร้างจำลองขึ้นใหม่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้โดยอ้างอิงจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แม้ปราสาทคาวาโกเอะจะยังเก็บรักษาพระราชวังฮมมารุบางส่วนไว้ แต่ก็ไม่เหลือขนาดที่เป็นหมู่อาคารพระราชวังสมบูรณ์แล้ว ขณะที่พระราชวังนิโนมารุของปราสาทนิโจได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างครบถ้วน รวมถึงภาพวาดบนฉากกั้นของสำนักคาโน งานแกะสลักช่องเหนือประตู และเครื่องประดับโลหะ นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้ปราสาทแห่งนี้ไม่อาจมีสิ่งใดมาทดแทนได้อย่างแท้จริงในสถาปัตยกรรมปราสาทญี่ปุ่น

ศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสุดคลาสสิกของเกียวโต และคุ้มค่าที่จะมาอย่างน้อยสักครั้งจริงๆ คงเพราะมีชื่อเสียงมาก ทางเดินเข้าสู่ศาลเจ้าและย่านร้านค้าด้านล่างภูเขาจึงแทบจะคึกคักอยู่ตลอด หากอยากเที่ยวชมแบบสงบหน่อย แนะนำให้มาเช้าๆ เดินชมศาลเจ้าและเสาโทริอิพันต้นให้เสร็จก่อน ตอนลงจากเขาร้านค้าก็เริ่มเปิดพอดี จะได้หาอะไรกินเติมพลังก่อนเดินทางไปยังจุดต่อไป
สิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของศาลเจ้ามากที่สุดย่อมเป็นเสาโทริอิพันต้น เสาโทริอิสีแดงชาดเรียงต่อกันยาวเข้าไปในภูเขา พอได้เดินเข้าไปจริงๆ ก็ยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก ครั้งหนึ่งเคยเดินขึ้นเขาอินาริไปตลอดทางจนเกือบถึงบริเวณยอดเขาอิจิโนะมิเนะ ต้องบอกว่าทิวทัศน์บนเขาไม่ได้งดงามตระการตาเป็นพิเศษ แต่บรรยากาศแตกต่างจากด้านล่างอย่างสิ้นเชิง ด้านล่างยังเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว ร้านค้า และเสียงผู้คน แต่ยิ่งเดินสูงขึ้นก็ยิ่งเงียบ สุดท้ายเหลือเพียงป่าเขา เสาโทริอิ และศาลเจ้าเล็กๆ กลับยิ่งให้ความรู้สึกลึกลับอย่างมาก
นอกจากนี้ ข้างจุดสักการะโอคุฉะยังมี “หินโอโมคารุ” ที่มีชื่อเสียงมาก ให้ขอพรหน้าโคมไฟหินก่อน แล้วจึงยกหินทรงลูกแก้วด้านบน หากน้ำหนักจริงเบากว่าที่จินตนาการไว้ แปลว่าคำขอนั้นน่าจะเป็นจริงได้ง่ายกว่า แต่หากรู้สึกว่าหนักกว่าที่คาด ก็หมายความว่าอาจต้องพยายามมากขึ้น ตอนนั้นพอยกขึ้นก็รู้สึกว่าค่อนข้างหนัก ดูท่าจะไม่ใช่ปัญหาที่หิน แต่เป็นเพราะขอพรหนักเกินไปเอง
เอกลักษณ์ที่แท้จริงของศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะไม่ได้มีเพียงเสาโทริอิพันต้นเท่านั้น แต่ยังมีผู้ส่งสารจิ้งจอกที่พบเห็นได้ทั่วบริเวณ หากมีเวลาและแรง แนะนำว่าอย่าหยุดแค่ช่วงต้นของเสาโทริอิพันต้น อย่างน้อยลองเดินขึ้นไปอีกหน่อย แล้วจะได้เห็นศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะในอีกแบบที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ความรู้สึกที่มีต่อตลาดนิชิกิ คล้ายกับการนำย่านร้านค้าแบบญี่ปุ่นมาผสมกับตลาดดั้งเดิมอย่างตลาดคิซุและตลาดโอมิโจ ร้านค้าตลอดทั้งถนนตั้งเรียงรายกันอย่างหนาแน่นมาก ตั้งแต่ผักดองเกียวโต เต้าหู้ ไข่ม้วน อาหารทะเล ของแห้ง ไปจนถึงวากาชิและขนมมัทฉะ แต่ตอนนี้ทางตลาดนิชิกิก็มีประกาศเตือนเป็นพิเศษว่าอย่าเดินไปกินไป หลังจากซื้อแล้วควรกินที่หน้าร้านหรือพื้นที่ที่ร้านกำหนดภายในร้าน
แต่พอเดินเที่ยวจริง ๆ ร้านที่มีที่นั่งกินมีไม่มากนัก จึงควรรองท้องมาก่อนแล้วค่อยมาเดิน ที่นี่ค่อนข้างเหมาะกับการกินของว่าง ส่วนใหญ่ก็ซื้อกลับไปกินที่โรงแรม ครั้งนี้ซื้อไข่ม้วนจากร้านหนึ่งมาด้วย เดิมทีคาดหวังไว้มาก แต่พอกินหมดถึงรู้ว่าตัวเองน่าจะคุ้นกับรสชาติแบบคันโตมากกว่าจริง ๆ กลับมาค้นดูจึงพบว่าไข่ม้วนแบบคันไซเน้นรสชาติน้ำซุป รสค่อนข้างอ่อน สำหรับตัวเองแล้ว แบบคันโตที่ออกหวานและรสชาติชัดกว่ายังคงถูกปากกว่า อีกอย่างที่น่าสนใจมากคือปลาหมึกจิ๋วยัดไส้ไข่นกกระทาที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาด เป็นปลาหมึกจิ๋วทั้งตัวยัดไส้ไข่นกกระทา รูปร่างแปลกตาดี และได้ลองกินที่นี่เป็นครั้งแรก ถือเป็นของกินเล่นที่น่าจดจำมาก
เดินไปจนถึงสุดฝั่งตะวันออกของตลาดนิชิกิ ก็จะถึงศาลเจ้านิชิกิเท็นมังกู เทพประธานของศาลเจ้าแห่งนี้คือซูงาวาระ โนะ มิจิซาเนะ จึงมีชื่อเสียงด้านความเชื่อเกี่ยวกับการศึกษาและสติปัญญาเช่นเดียวกับศาลเจ้าเท็นมังกูแห่งอื่น ๆ และได้รับความนิยมมาก เพราะใครบ้างไม่อยากขอพรเรื่องการเรียนกับสติปัญญา ภายในบริเวณยังมี「สายน้ำนิชิกิ」ที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดินลึกราว 30 เมตร หลังเดินตลาดจนสุดแล้วแวะเข้าไปสักการะต่อได้สะดวกมาก
ข้างศาลเจ้านิชิกิเท็นมังกูยังมีร้าน Tamaru Inbo สาขาชินเคียวโกคุที่ทุกครั้งมาก็จะแวะไปเดินดูเป็นพิเศษ「京うふふスタンプ」ของร้านมีลวดลายประมาณหนึ่งพันแบบ ตั้งแต่ลายสไตล์ญี่ปุ่น ธีมเกียวโต ไปจนถึงตราประทับข้อความที่น่าสนใจ สำหรับคนที่ชอบสมุดแพลนเนอร์และตราประทับแล้ว ยั้งใจไม่อยู่จริง ๆ แม้ราคาจะไม่ถูกนัก แต่การออกแบบหน้าตราประทับและคุณภาพการผลิตดีมาก ส่วนตัวรู้สึกว่าราคาสมกับคุณภาพ

บังเอิญมาทัน “ตลาดงานฝีมือคามิงาโมะ” ที่จัดทุกวันอาทิตย์ที่สี่ของเดือน ณ ศาลเจ้าคามิงาโมะ ต้องบอกเลยว่าตลาดงานฝีมือของญี่ปุ่นน่าซื้อมากจริง ๆ เจ้าของแผงไม่ได้มีแค่คนญี่ปุ่นในท้องถิ่น แต่ยังเห็นครีเอเตอร์ต่างชาติมาร่วมด้วย มีตั้งแต่งานผ้า เครื่องหนัง เครื่องปั้นดินเผา งานไม้ ไปจนถึงของใช้ในชีวิตประจำวัน หลายชิ้นไม่เพียงสวย แต่ยังใช้งานได้ดีมากด้วย บางแผงยังนำวัสดุหรือชิ้นงานกึ่งสำเร็จรูปบางส่วนมาลดราคา ราคาก็ใจดีมาก
เพราะอย่างนั้น เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไรเป็นพิเศษ สุดท้ายกลับซื้อมาตลอดทาง สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือกระเป๋าผ้าใบสีส้มที่ใช้หูหิ้วหนังวัว จนถึงตอนนี้ก็ยังใช้อยู่ ทนทานมากจริง ๆ ในตลาดมีแผงขายอาหารอยู่บ้าง แต่โดยรวมจะเป็นขนมอบขนาดเล็ก กาแฟ หรือขนมทำมือมากกว่า ไม่ได้เน้นอาหารมื้อหลัก ดังนั้นถ้าตั้งใจจะเดินนานหน่อย แนะนำให้กินให้อิ่มก่อนมา ปัจจุบันตลาดจัดเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ที่สี่ของเดือน เวลา 9:00〜15:00 ถ้าอยากมาให้ตรงวันก็ควรเช็กวันที่ไว้ก่อน
อีกอย่างที่ชอบมากหากมาในฤดูร้อนคือ ภายในบริเวณที่จัดตลาดมีลำธารไหลผ่าน พอเดินตลาดจนร้อนก็ไปเดินเล่นริมน้ำได้ เด็ก ๆ หลายคนลงไปเล่นน้ำกัน หากอยากมาเดินช่วงฤดูร้อน แนะนำให้พกผ้าขนหนูหรือรองเท้าแตะมาเพิ่มอีกคู่ จะได้ลงเล่นในลำธารได้สะดวก เพราะบรรยากาศแบบนี้หาได้ยากในไต้หวัน
กลับมาที่ตัวศาลเจ้า ศาลเจ้าคามิงาโมะเป็นศาลเจ้าสำคัญของเทศกาลคาโมะ หรือก็คือเทศกาลอาโออิ เช่นเดียวกับศาลเจ้าชิโมกาโมะ ทั้งสองแห่งมีประตูหอคอยสีแดงชาดที่โดดเด่นมาก แต่ให้ความรู้สึกต่างกัน สำหรับศาลเจ้าชิโมกาโมะ ประตูหอคอยดูโอ่อ่ากว่า ส่วนศาลเจ้าคามิงาโมะจะดูประณีตสง่างามขึ้นมาอีกนิด อาจเกี่ยวข้องกับสนามหญ้ากว้าง ลำธาร และสภาพแวดล้อมที่เปิดโล่งโดยรอบด้วย
ตอนที่ไปใกล้จะหมดฤดูซากุระแล้ว เดิมทีไม่ได้คาดหวังมาก แต่คิดไม่ถึงว่าต้นซากุระกิ่งย้อยขนาดใหญ่ภายในบริเวณศาลเจ้าจะยังมีดอกอยู่ ถือว่าโชคดีมาก อีกทั้งตอนนั้นใกล้จะถึงเดือนพฤษภาคม ซึ่งตรงกับช่วงก่อนงาน “คาโมะคุราเบอุมะ” พอดี จึงได้เห็นภาพนักขี่ม้าและม้าเคลื่อนไหวอยู่ในงานด้วย คาโมะคุราเบอุมะของศาลเจ้าคามิงาโมะจัดขึ้นทุกวันที่ 5 พฤษภาคมของทุกปี เป็นพิธีแข่งม้าแบบโบราณที่สืบทอดมานานกว่าเก้าร้อยปี แค่ได้เห็นม้าที่กำลังเตรียมตัวก็รู้สึกว่าเท่มากแล้ว เสียดายที่ครั้งนี้ไม่มีโอกาสได้ชมงานจริง
ภายในบริเวณยังมี “คอกม้าศักดิ์สิทธิ์” ด้วย ครั้งนี้โชคดีที่ได้เห็นม้าขาว ศาลเจ้าคามิงาโมะมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับความเชื่อและพิธีกรรมเกี่ยวกับม้ามาแต่เดิม ดังนั้นตั้งแต่ม้าศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงคาโมะคุราเบอุมะ ล้วนทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้มีเอกลักษณ์ที่ไม่ค่อยพบในศาลเจ้าอื่น ๆ ของเกียวโต ส่วนของมงคล สิ่งที่ชอบที่สุดยังคงเป็นเซียมซีรูปกระต่าย ตัวเล็ก ๆ น่ารักมากจริง ๆ และเป็นหนึ่งในของมงคลขึ้นชื่อของที่นี่ด้วย
โดยรวมแล้ว ชอบศาลเจ้าคามิงาโมะมาก หากบังเอิญมาตรงกับตลาดงานฝีมือในวันอาทิตย์ที่สี่ของเดือน แนะนำมากให้จัดเวลาครึ่งวันมาเดินชมช้า ๆ แล้วเผื่อเวลาอีกราวหนึ่งชั่วโมงเพื่อสักการะและชมภายในบริเวณศาลเจ้าให้เต็มที่ โดยพื้นฐานแล้วทั้งวันก็น่าจะพอดี หากโชคดีกว่านั้นก็อาจมีโอกาสพบพิธีแต่งงานต่อหน้าเทพเจ้า ที่นี่เองก็ได้เห็นเจ้าสาวสวมชุดชิโรมุกุ ซึ่งเข้ากับบรรยากาศของศาลเจ้ามาก