รีวิวของ Holly หน้า 2/4

คานาซาวะ โฟรัส

ศูนย์การค้าที่บริหารโดย OPA ตั้งอยู่ทำเลเยี่ยม เดินเพียง 1 นาทีจากสถานี JR “คานาซาวะ” ภายในอาคาร 8 ชั้น มีร้านค้าประมาณ 190 ร้าน รวมตั้งแต่แฟชั่น ของแต่งบ้าน สินค้าไลฟ์สไตล์ เครื่องสำอาง ไปจนถึงเครื่องประดับอย่างหลากหลาย ช่วงปี 2021-2022 ชูแนวคิด “REBORN PROJECT2021-2022” และดำเนินการรีโนเวตครั้งใหญ่ 3 เฟส ปรับโฉมทั้งการรีโนเวตร้านเดิมและเปิดร้านใหม่ ทำให้ไลน์อัพทันสมัยยิ่งขึ้นจนสัมผัส “คานาซาวะในปัจจุบัน” ได้อย่างชัดเจน

• คานะซาวะ
• ห้างสรรพสินค้า / เอาท์เล็ต / ศูนย์การค้า

ตอนแรกจริง ๆ แค่มาที่คานาซาวะ FORUS เพื่อซื้อรองเท้า ระหว่างเดินทางพื้นรองเท้าเกิดหลุดกะทันหัน ถ้าไม่เปลี่ยนรองเท้า ก็คงเดินเที่ยวตามแผนที่เหลือต่อไม่ไหว เลยถามรุ่นพี่ ๆ ว่าแนะนำให้ไปซื้อรองเท้าที่ไหน ทุกคนแนะนำที่นี่เป็นหลักเพราะมีแบบให้เลือกเยอะและราคาไม่แพง จึงได้มาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าแค่แวะเข้ามาแก้ขัดชั่วคราว สุดท้ายกลับพบว่าที่นี่เดินช้อปสนุกเกินคาดมาก
อย่างแรกต้องขอชมพนักงาน ABC-MART ตัวเองเท้าค่อนข้างใหญ่ จึงหารองเท้าผู้หญิงที่มีไซซ์พอดีได้ยาก พนักงานบอกว่ารองเท้าผู้หญิงรุ่นที่มีสัญลักษณ์เฉพาะบนป้ายจะผลิตไซซ์ใหญ่กว่า จึงเลือกหาจากรุ่นเหล่านั้นก่อนได้ สุดท้ายก็ได้รองเท้าที่เหมาะมากมาคู่หนึ่งจริง ๆ ทริปที่เหลือทั้งหมดเดินด้วยรองเท้าคู่นี้ แถมไม่กัดเท้าเลย ช่วยทริปนี้ไว้ได้จริง ๆ
เดิมทีซื้อรองเท้าเสร็จก็แค่อยากหาอะไรกินง่าย ๆ แต่พอดูข้อมูลแต่ละชั้น กลับพบว่าแพนเค้กแห่งความสุขซึ่งตอนนั้นกำลังดังมากและจองยากมาตลอดก็มีสาขาที่นี่ด้วย แถมไปถึงหน้าร้านก็นั่งได้เลยโดยไม่ต้องจอง ตอนนั้นรู้สึกจริง ๆ ว่าโชคดีมาก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ร้านปิดไปแล้ว ทำให้เหลือที่ที่สามารถมากินแพนเค้กแห่งความสุขได้ง่าย ๆ น้อยลงไปอีกหนึ่งแห่ง
ที่น่ากลัวจริง ๆ คือหลังซื้อรองเท้าเสร็จถึงได้พบว่าตึกนี้จะเดินเล่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เลย ชั้น 5 นอกจาก Pokémon Center แล้ว ข้าง ๆ ยังมีโซนกาชาปองขนาดใหญ่และโซนอิจิบังคุจิ รวมถึงร้าน MUJI, LOFT, JINS, Sanrio และร้านอื่น ๆ ส่วนชั้นอื่น ๆ ก็ยังเจอแบรนด์คุ้นเคยอย่าง UNIQLO, KIDDY LAND และ L'OCCITANE
ตรงโซนกาชาปองข้าง Pokémon Center นี่เองที่เกือบออกมาไม่ได้ พอลงชั้นล่างก็เห็น LUSH เลยต้องเข้าไปซื้อแชมพูก้อนที่ชอบเพิ่มอีก แถม LUSH ยังมีบริการปลอดภาษีด้วย สุดท้ายชั้น 1 ยังมี Starbucks แต่ตอนนั้นไม่เห็นแฟรปปูชิโนรุ่นลิมิเต็ดที่อยากดื่ม เลยรักษาเงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋าไว้ได้สำเร็จ
คานาซาวะ FORUS อยู่ข้างสถานีคานาซาวะ เดินทางสะดวกมาก แบรนด์ต่าง ๆ ก็ถือว่าครบ ทำให้คนที่แค่อยากซื้อรองเท้าสักคู่มาแก้ขัดอย่างตัวเอง เดินช้อต่อมาตั้งแต่รองเท้า แพนเค้ก Pokémon กาชาปอง จนถึง LUSH เกือบถูกทั้งตึกสูบเงินจนกระเป๋าแห้ง เป็นสถานที่ที่น่ากลัวนิด ๆ

โอกินาวะ เวิลด์

ธีมพาร์กยอดนิยมที่รวบรวมเสน่ห์ของโอกินาวะไว้ในที่เดียว และได้รับความนิยมอย่างมากจากนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ ถ้ำหินงอกหินย้อยที่ใหญ่ที่สุดในโอกินาวะ “เกียวคุเซ็นโด” ใช้เวลาก่อตัวนานประมาณ 300,000 ปี และมีหินย้อยมากกว่า 1 ล้านแท่ง ให้คุณได้สัมผัสความอัศจรรย์และความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ นอกจากนี้ยังมี “เมืองใต้ปราสาทอาณาจักรริวกิว” ที่จำลองบรรยากาศริวกิวในอดีต โดยมีบ้านโบราณที่ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมประเภทจับต้องได้ของประเทศเรียงรายอยู่ รวมถึง “สวนผลไม้เขตร้อน” ที่ปลูกผลไม้เมืองร้อนหายาก เช่น ชีกวาซาและลิ้นจี่ จึงมีจุดน่าสนใจให้เที่ยวชมมากมาย

• นะฮะ / ชูริ / อิโตมัง / นังโจ
• สวนสนุก / ธีมพาร์ก

ครั้งนี้ตั้งใจมาที่ถ้ำเกียวคุเซ็นโดโดยเฉพาะ เดิมคิดว่าพอชมถ้ำหินงอกหินย้อยเสร็จ แล้วเดินดูสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโอกินาวะอีกหน่อยก็น่าจะกลับได้ แต่พอเข้าไปจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าการออกแบบเส้นทางภายในโอกินาวะ เวิลด์ทำได้ยอดเยี่ยมมาก แทบเลือกเดินชมเฉพาะจุดที่อยากดูไม่ได้เลย
เส้นทางเข้าชมเริ่มจากถ้ำเกียวคุเซ็นโด พอออกจากถ้ำก็จะเชื่อมต่อไปยังสวนผลไม้เขตร้อน กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรมดั้งเดิม เมืองใต้ปราสาทอาณาจักรริวกิว ร้านค้า และพื้นที่การแสดงอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ละส่วนต่อเนื่องกันไปเรื่อย ๆ จนแทบจะเดินชมทั่วทั้งสวนตามเส้นทาง เดิมคิดว่าอยู่สัก 3 ชั่วโมงก็น่าจะพอ แต่เส้นทางลื่นไหลมากเลยชมการแสดงต่อด้วย มาถึงช่วงบ่ายโมงกว่า ๆ ตอนออกมาก็เกือบถึงเวลาปิดแล้ว
แต่ตัวถ้ำเกียวคุเซ็นโดเองก็คุ้มค่ากับการเดินทางมาโดยเฉพาะจริง ๆ ถ้ำมีความยาวทั้งหมดประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนที่เปิดให้เข้าชมในปัจจุบันยาวประมาณ 890 เมตร และมีหินย้อยมากกว่า 1 ล้านแท่ง เมื่อเข้าไปเดินชมจริง ๆ ยิ่งใหญ่มาก ระหว่างทางจะได้เห็นหินงอกหินย้อยหลากหลายรูปแบบ แม้แต่บริเวณใกล้ทางเดินที่มีน้ำหยดเป็นเวลานาน ก็ยังเห็นหินงอกเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวอย่างช้า ๆ
ชอบการออกแบบแสงไฟภายในมาก เพราะส่องให้เห็นถ้ำได้ชัดเจนโดยไม่ให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวราคาถูกที่จัดไฟมากเกินไป กลับทำให้หินงอกหินย้อยรูปทรงต่าง ๆ ดูมีมิติอย่างสวยงาม แต่ในการเข้าชมจริงก็มีหลายจุดที่ต้องระวัง ภายในถ้ำมีทางขึ้นลงไม่น้อย พื้นก็เปียกชื้นได้ง่าย หินย้อยบางแท่งต่ำจนต้องติดอุปกรณ์กันกระแทกเหนือทางเดิน คนตัวสูงต้องระวังศีรษะให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าชนเข้า ทุกคนอาจจะห่วงหินย้อยแท่งนั้นมากกว่าหัวของคุณเสียอีก
นอกจากนี้ ถ้ำเกียวคุเซ็นโดไม่ใช่พื้นที่ท่องเที่ยวที่รองรับผู้มีข้อจำกัดด้านการเคลื่อนไหว และเส้นทางที่เปิดให้เข้าชมก็ยาวเกือบ 900 เมตร ดังนั้นหากเดินทางกับผู้สูงอายุ เด็ก หรือผู้ที่เดินขึ้นลงบันไดและพื้นลื่นได้ไม่สะดวก แนะนำให้ประเมินกำลังก่อน
โดยรวมแล้วราคาบัตรเข้าชมถือว่าไม่ถูก แต่ขนาดและทิวทัศน์ของถ้ำเกียวคุเซ็นโดนั้นน่าตื่นตาตื่นใจมาก อีกทั้งด้านหลังยังมีสถาปัตยกรรมริวกิวแบบดั้งเดิม กิจกรรมสัมผัสงานหัตถกรรม พืชเขตร้อน และการแสดงสด หากมาโอกินาวะเป็นครั้งแรก ก็ยังแนะนำให้จัดเวลาครึ่งวันมาเที่ยว บรรยากาศโดยรวมให้ความรู้สึกไม่เหมือนญี่ปุ่นจริง ๆ

คายาโนะยะ

ร้านจำหน่ายเครื่องปรุงโดยเฉพาะที่เริ่มต้นจากโรงหมักซีอิ๊วเล็กๆ ตลอดระยะเวลากว่า 120 ปี ทางร้านได้สร้างสรรค์เครื่องปรุงที่ช่วยให้ทำ “อาหารญี่ปุ่น” ซึ่งเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของโลกได้ง่ายๆ

• สถานีโตเกียว / นิฮงบาชิ / มารุโนะอุจิ
• ของใช้ / ไลฟ์สไตล์

ครั้งนี้เพื่อนร่วมชั้นลากมาเดินดูคายาโนะยะด้วยกัน เพื่อนได้รับมอบหมายจากครอบครัวให้มาซื้อซองน้ำซุปดาชิและเครื่องปรุงสำหรับไข่ตุ๋นญี่ปุ่นให้ครบสำหรับใช้ในอีกครึ่งปีข้างหน้า ส่วนปกติทำอาหารเองไม่ค่อยสะดวก สินค้าส่วนใหญ่จึงได้แต่หยิบมาดูแล้ววางคืน จนบังเอิญไปเห็น「だしふりかけ」ตอนท้าย รู้สึกว่าไม่ต้องปรุงและราคาก็ไม่แพงนัก เลยซื้อรสปลาโอแห้งกับรสบ๊วยปลาโอแห้งสองแบบกลับไปลองที่ไต้หวัน
ไม่นึกเลยว่าพอได้กินจริงๆ แล้วจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อฟุริคาเกะ แบบนี้ค่อนข้างชุ่มชื้นและรสชาติเข้าเนื้อมากกว่า เมื่อเทียบกันสองรส แบบปลาโอแห้งจะรสนุ่มนวลกว่า โดยหลักเป็นรสอูมามิของน้ำซุปดาชิและปลาโอแห้ง ส่วนรสบ๊วยปลาโอแห้งจะเพิ่มกลิ่นหอมอมเปรี้ยวของบ๊วยกับชิโสะแดง รสชาติสดชื่นและช่วยเรียกน้ำย่อยมากกว่า โดยเฉพาะรสบ๊วยปลาโอแห้งที่ชอบมาก พออากาศร้อนในฤดูร้อนจนไม่ค่อยอยากกินอะไร อาหารที่มีรสเปรี้ยวนิดๆ ช่วยให้กินข้าวเพิ่มได้อีกชามจริงๆ
เดิมทีคิดว่าคายาโนะยะเหมาะกับคนที่ทำอาหารเป็นหลัก ไม่นึกว่าคนที่ไม่ค่อยทำอาหารอย่างเราก็ยังหาสินค้าที่เหมาะกับตัวเองได้ ถือว่าดีมากจริงๆ

ศาลเจ้าซามุฮาระ

ศาลเจ้าที่ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบในย่านธุรกิจของนครโอซาก้า โดยมีรากกำเนิดมาจากศาลเจ้าชั้นในซามุฮาระชะ โอคุโนะมิยะ ที่อยู่ในภูเขาแถบคาโมะ เมืองสึยามะ จังหวัดโอคายามะ ภายในประดิษฐานเทพผู้สร้างสรรพสิ่งทั้งปวงซึ่งเรียกรวมกันว่า เทพผู้สร้างทั้งสาม ได้แก่ อาเมะโนะมินากานูชิ โอโอคามิ, ทากามิมุสุบิ โอโอคามิ และคามิมุสุบิ โอโอคามิ

• ฮมมาจิ / โยโดยาบาชิ / คิตะฮามะ
• ศาลเจ้า / วัด

หนึ่งในของมงคลที่มีชื่อเสียงที่สุดของศาลเจ้า SAMUHARA คือ “โกะชินคันมาโมริ” ที่มีลักษณะเป็นแหวน ก่อนเกิดโรคระบาดต้องไปลุ้นที่สำนักงานศาลเจ้าโดยตรง มีของจึงจะขอรับได้ จึงมักหมดอย่างรวดเร็ว หลังโรคระบาดเปลี่ยนเป็นระบบยื่นคำขอ โดยมีค่าถวายแรกเริ่มตั้งแต่ 10,000 เยนขึ้นไป และต้องมีที่อยู่ภายในญี่ปุ่น เนื่องจากไม่ได้เป็นสินค้าสำเร็จรูป หลังทำเสร็จจึงต้องรออีกระยะหนึ่ง ถึงอย่างนั้นก็ยังได้รับความนิยมอย่างมาก ดังนั้น ณ เดือนสิงหาคม 2026 จึงระงับการรับคำขอจัดทำใหม่ชั่วคราว
เคยมาศาลเจ้า SAMUHARA ก่อนเกิดโรคระบาดแล้ว เครื่องรางที่ขอรับในตอนนั้นก็เป็นชิ้นที่อยู่กับมานานที่สุด ช่วงโรคระบาด คนรอบตัวหลายคนทยอยติดเชื้อ ถึงขั้นเคยทำงานใกล้ชิดกับผู้ติดเชื้อเป็นเวลา 2-3 วัน ทุกคนผลัดกันลาหยุดยาว แต่ตัวเองกลับปลอดภัยมาโดยตลอด แม้จะมีช่วงหนึ่งที่ไอหนักมาก แต่ผลตรวจเร็วก็เป็นลบทุกครั้ง และยังมีหลายครั้งที่เจอจังหวะซึ่งดูเหมือนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุทางจราจรร้ายแรง แต่สุดท้ายก็หลบเลี่ยงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าความเร็วในการตอบสนองของตัวเองจะเทียบได้กับนักกีฬา พอมาคิดตอนนี้ก็ยังรู้สึกมหัศจรรย์
แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้อาจไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับการคุ้มครองของเทพเจ้า และอาจเป็นผลทางจิตใจอยู่บ้าง แต่สำหรับตัวเองแล้ว ทำให้รู้สึกว่า “เหมือนได้รับการปกป้องมาโดยตลอด” จริงๆ
ดังนั้นเมื่อได้กลับมาโอซาก้าอีกครั้งหลังโรคระบาด จึงตั้งใจกลับมาแก้บน คืนเครื่องรางเก่าที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี แล้วขอรับชิ้นใหม่อีกครั้ง หวังว่าต่อจากนี้จะยังคงไร้โรคภัยและภัยพิบัติ ปลอดภัยราบรื่นต่อไป

เมโอโตะอิวะ เมืองอิเสะ จังหวัดมิเอะ

มีชื่อเสียงจากทิวทัศน์ริมชายฝั่งฟุตามิงาอุระที่มีโขดหินสองก้อนตั้งเคียงกันอย่างกลมกลืน ได้แก่ โออิวะสูง 9 เมตร และเมะอิวะสูง 4 เมตร ถือเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตคู่ที่ราบรื่น และยังเป็นจุดพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้หญิงและคู่รักจำนวนมากเดินทางมาขอพรเรื่องคู่ครองที่ดี โขดหินนี้ถือเป็นเสมือนประตูโทริอิสำหรับสักการะหินศักดิ์สิทธิ์โอกิตามะชินเซกิซึ่งประดิษฐานอยู่ใต้ทะเลห่างจากฝั่ง 700 เมตร และสักการะพระอาทิตย์ขึ้น จึงเป็นสถานที่ศรัทธามาตั้งแต่สมัยโบราณ สามารถชมเมโอโตะอิวะได้จากทางเดินเข้าสู่ศาลเจ้าฟุตามิโอกิตามะ

• มิเอะ
• ทิวทัศน์ธรรมชาติ

เดิมทีสิ่งที่อยากเห็นที่สุดคือพระอาทิตย์ขึ้นระหว่างเมโอโตะอิวะ ที่จริงแล้วทิวทัศน์นี้ไม่ได้เห็นได้ตลอดทั้งปี แต่จะเห็นได้เพียงช่วงประมาณเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคมของทุกปี โดยเฉพาะช่วงใกล้วันครีษมายันจะเหมาะที่สุด หากโชคดีและวันนั้นอากาศกับทัศนวิสัยดีพอ ก็อาจได้เห็นภาพดวงอาทิตย์ยามเช้าซ้อนทับกับภูเขาไฟฟูจิที่อยู่ไกลออกไปด้วย
แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดของการมาชมพระอาทิตย์ขึ้นคือการเดินทาง เพราะพระอาทิตย์ขึ้นเช้ามาก แทบไม่มีทางเดินทางจากตัวเมืองอิเสะด้วยขนส่งสาธารณะได้ วิธีที่เป็นไปได้มากกว่าคือมาพักใกล้ฟุตามิอุระตั้งแต่คืนก่อน แต่ที่พักบริเวณใกล้เคียงมีค่อนข้างน้อย และเพราะตัดสินใจมาแบบกะทันหันจึงหาที่พักที่ถูกใจไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องยอมแพ้ไปก่อน เปลี่ยนมาไหว้สักการะในช่วงบ่ายแทน และแวะชมฮินจิตสึคังที่อยู่ใกล้กัน ที่นี่เดิมเป็นโรงแรมสำหรับราชวงศ์ญี่ปุ่นเมื่อมาไหว้ศาลเจ้าอิเสะ ต้องบอกเลยว่าโรงแรมสำหรับราชวงศ์มีความโอ่อ่าไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ

ศาลเจ้าอิเสะจิงงู

เป็นที่คุ้นเคยในชื่อ “โออิเสะซัง” และโดยทั่วไปเรียกว่า “ศาลเจ้าอิเสะจิงงู” แต่ชื่อทางการคือ “จิงงู” ภายในจิงงูมีศาลเจ้ารวมทั้งหมด 125 แห่ง รวมถึงไนกู หรือโคไทจิงงู ซึ่งประดิษฐานเทพีอามาเทราสุโอมิคามิ ผู้ถือเป็นบรรพเทพของราชวงศ์ และเกกู หรือโทโยอุเกะไดจิงงู ซึ่งประดิษฐานเทพผู้คุ้มครองอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และอุตสาหกรรม ตลอดจนศาลเจ้าย่อย ศาลเจ้าปลายทาง และศาลเจ้าภายใต้การดูแล

• มิเอะ
• ศาลเจ้า / วัด

ศาลเจ้าอิเสะจิงงูแบ่งหลัก ๆ เป็นเกกูและไนกู ลำดับการสักการะแบบดั้งเดิมคือ “เกกูก่อน แล้วจึงไนกู” แต่ถ้ามาแบบไปเช้าเย็นกลับ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักเลือกไปไนกูที่คึกคักกว่าก่อน เพราะหลังสักการะเสร็จสามารถเดินเที่ยวโอฮาไรมาจิและโอคาเงะโยโกโจต่อได้ทันที อย่างไรก็ตาม เกกูอยู่ใกล้สถานีอิเสะชิมากกว่าและเดินไปถึงได้ อีกทั้งมีนักท่องเที่ยวน้อยกว่า การเดินท่ามกลางหมู่ต้นไม้สูงใหญ่ในเขตศักดิ์สิทธิ์จึงผ่อนคลายมาก เมื่อเทียบกับความคึกคักของไนกู เกกูให้ความรู้สึกเงียบสงบและสุขุมกว่า ทำให้สัมผัสถึงความอ่อนโยนของเทพเจ้าได้มากกว่า
ขอแนะนำ “เซ็นกูคัง” ข้างเกกูอย่างยิ่งเช่นกัน ภายในจัดแสดงเรื่องพิธีชิกิเน็นเซ็นกูที่จัดขึ้นทุก 20 ปี จุดเด่นคือมีแบบจำลองขนาดเท่าจริงของวิหารหลักเกกู เนื่องจากตอนสักการะจริงเราไม่สามารถเข้าใกล้พื้นที่ส่วนกลางของวิหารหลักได้ หลังชมแบบจำลองในพิพิธภัณฑ์จึงเข้าใจขนาดและรายละเอียดทางสถาปัตยกรรมที่แท้จริงของที่ประทับเทพเจ้าได้มากขึ้น ภายในยังจัดแสดงเครื่องมือและกรรมวิธีการผลิตจำนวนมากที่ใช้ในพิธีย้ายศาลเจ้า หากไม่รีบก็มีวิดีโอให้ชมด้วย แนะนำจริง ๆ
ไนกูมีทั้งขนาดและจำนวนผู้มาสักการะมากกว่าเกกู หลังข้ามสะพานอุจิเข้าไปแล้ว จะเดินเลียบแม่น้ำอิซูซุไปยังวิหารหลัก ทำให้โดยรวมรู้สึกถึงความเป็นพิธีการมากกว่า เส้นทางขาไปและขากลับแยกออกจากกัน สาเหตุหลักคือเส้นทางสักการะของไนกูค่อนข้างยาว ขาไปยังไม่เป็นปัญหา แต่ขากลับรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ที่มีศาลาพักซันชูเด็นเพิ่มขึ้นมา เดินเหนื่อยแล้วสามารถนั่งพักได้ ข้างในมีน้ำดื่มฟรี หากอยากดื่มเครื่องดื่มอื่นก็มีตู้หยอดเหรียญ และยังซื้อของประทาน เช่น เครื่องราง ได้ที่นี่ด้วย
หากกำหนดการเอื้ออำนวย ยังแนะนำอย่างยิ่งให้ไปทั้งเกกูและไนกูตามลำดับดั้งเดิม ไนกูยิ่งใหญ่และคึกคักกว่า รอบ ๆ ยังมีโอคาเงะโยโกโจให้เดินเที่ยว ส่วนเกกูเงียบสงบกว่ามาก บรรยากาศแบบป่าและการสักการะกลับทำให้ชอบมากกว่า ทั้งสองแห่งมีบรรยากาศและเอกลักษณ์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หลังจากไปมาทั้งคู่แล้วจึงจะสัมผัสภาพรวมที่สมบูรณ์ของศาลเจ้าอิเสะจิงงูได้มากขึ้น
ขอเตือนไว้ว่าไนกูมีตู้ล็อกเกอร์ฝากสัมภาระแบบหยอดเหรียญ แต่เกกูไม่มี ผู้ที่มีสัมภาระจึงควรระวังไว้ ตอนที่ไปพบผู้เดินทางบางคนต้องฝากสัมภาระไม่ได้ จึงต้องลากไปด้วย แต่ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์เป็นพื้นหินทั้งหมด ลากไปค่อนข้างลำบาก

วะชู วัดชิเท็นโนจิ สำนักงานใหญ่แห่งนิกาย

สร้างขึ้นในปี 593 โดยเจ้าชายโชโตกุ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “บิดาแห่งพุทธศาสนาในญี่ปุ่น” เมื่อเข้าสู่สมัยเฮอัน ความเคารพของผู้คนได้พัฒนาเป็นศรัทธา และที่นี่ยังคงเป็นศูนย์กลางความศรัทธาต่อเจ้าชายโชโตกุมาจนถึงปัจจุบัน เนื่องจากเป็นวัดที่เจ้าชายโชโตกุเป็นผู้ก่อตั้ง จึงได้จัดตั้งเป็นนิกายใหม่ในชื่อ “วะชู” เมื่อปี 1949

• เท็นโนจิ / ชินเซไก
• ศาลเจ้า / วัด

หากชอบของเก่า กิโมโนมือสอง เครื่องใช้เก่าๆ หรือตลาดของเก่ามือสองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวัน ตลาดที่วัดชิเท็นโนจิในโอซาก้าก็คุ้มค่าแก่การจัดเวลาไปโดยเฉพาะ แต่ตอนค้นข้อมูลพบว่ามีตลาดทั้งวันที่ 21 และ 22 เดิมคิดว่าน่าจะไม่ต่างกันมาก แต่พอได้ไปเดินจริงจึงพบว่า ทั้งจำนวนผู้คน จำนวนแผงค้า และบรรยากาศโดยรวมของสองวันนี้แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
งานไดชิเอะวันที่ 21 มีขนาดใหญ่ที่สุด มีแทบทุกอย่างตั้งแต่ของเก่า เครื่องใช้เก่า กิโมโนมือสอง เสื้อผ้า ของใช้ในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงร้านอาหาร ภายในบริเวณวัดเต็มไปด้วยแผงค้าและผู้คน ให้ความรู้สึกเหมือนตลาดนัดขนาดใหญ่ผสมกับงานเทศกาลเอ็นนิจิ แม้บรรยากาศจะคึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แต่ก็ค่อนข้างแออัด เห็นของที่ชอบแล้วอาจหยุดเลือกดูอย่างละเอียดไม่ได้ หากอยากเดินให้ครบควรเผื่อเวลาอย่างน้อยครึ่งวัน หรืออาจจัดไว้ทั้งวันเลยก็ได้
ส่วนงานไทชิเอะวันที่ 22 เป็นอีกบรรยากาศหนึ่งโดยสิ้นเชิง ครั้งแรกที่ไปถึงกับสงสัยอยู่พักหนึ่งว่างานถูกยกเลิกหรือไม่ เพราะจำนวนคนต่างจากวันที่ 21 มาก ความแตกต่างนี้สัมผัสได้ตั้งแต่ระหว่างทางที่เดินไป หลังจากไปซื้อของมาแล้วสองครั้ง รู้สึกว่านี่คงเป็นบรรยากาศปกติของงานไทชิเอะ แม้ตัวเลือกจะไม่หลากหลายเท่าวันที่ 21 แต่ก็ยังมีของเก่า ของใช้เก่า และสินค้ามือสองไม่น้อย อีกทั้งไม่มีฝูงชนเบียดเสียด จึงกลับเดินดูช้าๆ และวนดูได้หลายรอบ เพียงแต่ร้านขายของกินน้อยกว่ามากๆ แนะนำให้พกขนมติดตัวไว้เผื่อจำเป็น
แม้วันที่ 22 จะมีคนน้อยกว่า แต่ของที่ซื้อได้ในวันที่ 22 กลับมากกว่าวันที่ 21 เสียอีก คิดว่าน่าจะเป็นเพราะสายตาไม่ถูกฝูงชนบังตลอดเวลา และยังนั่งยองๆ ค่อยๆ พลิกหาของเก่าที่วางอยู่บนผ้าได้ จึงพบของที่ชอบจริงๆ ได้ง่ายกว่า เคยเจอแก้วเจียระไนเอโดะคิริโกะราคาสมเหตุสมผล ภาชนะบนโต๊ะอาหารสไตล์วินเทจ และชุดกระโปรงยาวที่เหมาะกับตัวเองที่นี่ ความสนุกในการตามหาสมบัติมีมากกว่าวันที่ 21
หากอยากสัมผัสตลาดที่คึกคัก แผงค้าครบครัน และให้บรรยากาศเหมือนงานเทศกาล แนะนำให้มาวันที่ 21 แต่หากชอบค่อยๆ ค้นหาของอย่างสงบและไม่อยากเบียดเสียดกับผู้คน วันที่ 22 จะสบายกว่า ที่จริงแล้วตลาดทั้งสองวันต่างก็มีเสน่ห์เป็นของตัวเอง สำหรับคนที่ชอบของเก่า กิโมโน และเครื่องใช้เก่าๆ ไม่ว่าจะมาตรงกับวันไหน วัดชิเท็นโนจิก็คุ้มค่าแก่การตั้งใจมาเดินดูช้าๆ

สึคันนง (เอ็นนิจิซัง คันนงจิ ไดโฮอิน)

วัดเก่าแก่ที่เล่าขานว่าสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 709 โดยมีชื่อทางการว่า “เอ็นนิจิซัง (Enichizan) คันนงจิ ไดโฮอิน” ชาวท้องถิ่นเรียกกันอย่างคุ้นเคยว่า “คันนงซัง” องค์ประธาน “โชคันนงโบซัตสึ” ถูกเรียกว่า “สึคันนง (Tsukannon)” และนับเป็นหนึ่งใน “สามคันนงแห่งญี่ปุ่น” เคียงคู่กับ “อาซากุสะคันนง” แห่งโตเกียว และ “โอสุคันนง” แห่งไอจิ เชื่อกันว่าจะช่วยเสริมดวง โชคลาภ และความรุ่งเรืองด้านการค้า รวมถึงอานิสงส์อีกหลากหลายด้าน

• มิเอะ
• ศาลเจ้า / วัด

ฉันนั่งเรือความเร็วสูงลายนินจาจากท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์มาถึงเมืองสึ แล้วต่อแท็กซี่จากท่าเรือสึไปยังวัด บริเวณย่านร้านค้ารอบสึคันนงค่อนข้างเงียบเหงา ต่างจากความคึกคักของวัดเซ็นโซจิและโอสุคันนงอย่างชัดเจน แต่เมื่อเข้าไปในบริเวณวัด เจดีย์ห้าชั้นสีแดงชาด วิหารหลัก รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม และภาพวาดบนเพดานยังคงดูทรงพลัง ทำให้วัดยิ่งมีบรรยากาศสง่างามและน่าเลื่อมใส

การตกแต่งและภาพวาดบนเพดานภายในวิหารหลักก็ควรค่าแก่การชมอย่างละเอียด ภาพนางฟ้าสวรรค์สีสันสดใสบนเพดานช่วยเพิ่มบรรยากาศที่อ่อนโยนและศักดิ์สิทธิ์ ภายในบริเวณวัดยังมีรายละเอียดน่าสนใจ เช่น อ่างชำระล้างรูปมังกร ความศรัทธาที่มีต่อพระโคโบไดชิ และหินสำหรับลูบที่เกี่ยวข้องกับการแสวงบุญ หากมาไหว้แบบรีบ ๆ ก็อาจพลาดสิ่งเหล่านี้ได้ง่าย

สิ่งที่ทำให้ประทับใจที่สุดในครั้งนี้คือโกะชูอินแบบตัดกระดาษลายจิตรกรรมฝาผนังของเจดีย์ห้าชั้น ลวดลายนำมาจากภาพวาดและเครื่องตกแต่งภายในเจดีย์ที่ปกติหาชมได้ยาก ดูวิจิตรแต่ยังคงความสง่างาม ปกติฉันมักเก็บของกระดาษจากการเดินทางไว้ในสมุดบันทึก แต่โกะชูอินชิ้นนี้สวยจนไม่อยากเก็บแบบนั้น สุดท้ายจึงนำไปวางบูชาแยกบนโต๊ะ

สึคันนงอาจไม่ใช่วัดที่คึกคักที่สุด แต่เป็นสถานที่ที่ทำให้สัมผัสได้ถึงความสงบนิ่งของวัดอย่างชัดเจนที่สุด ในบรรดาวัดคันนงทั้งสามแห่ง ที่นี่เป็นจุดหมายที่ตรงกับความรู้สึกส่วนตัวของฉันมากที่สุดและน่าจดจำที่สุด

KANSAI WIDE AREA PASS

บัตรโดยสารสุดคุ้มสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้าญี่ปุ่นแบบพำนักระยะสั้น สามารถใช้เดินทางได้ไม่จำกัดภายใน 5 วัน เช่น รถบัส JR-West Japan, ชินคันเซ็นสายซันโยเขต Free travel area, รถไฟด่วน , รถไฟธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่คันไซยอดนิยม และยังสามารถเดินทางต่อไปยังจังหวัดโอกายามะ,คากาวะ,ทตโทะริ ให้คุณสัมผัสกับเสน่ห์ของญี่ปุ่นได้อย่างเต็มที่

• คันไซ
• โอคายามะ
• ตั๋ว / พาส

JR Kansai Wide Area Pass เหมาะมากสำหรับการเดินทางข้ามเมืองอย่างเกียวโต โอซาก้า ฮิเมจิ โอกายามะ และคุราชิกิ แต่จะคุ้มหรือไม่นั้นควรคำนวณตามแผนการเดินทางจริงก่อน ครั้งนี้เดินทางจากเกียวโตไปโอกายามะ และแวะฮิเมจิกับคุราชิกิด้วย โดยรวมแล้วช่วยประหยัดค่าเดินทางได้พอสมควร
จุดที่สับสนได้ง่ายที่สุดคือขอบเขตการใช้ชินคันเซ็น บัตรนี้ใช้ Sanyo Shinkansen ระหว่างชินโอซาก้าถึงโอกายามะได้ แต่ Tokaido Shinkansen ระหว่างเกียวโตถึงชินโอซาก้าดำเนินการโดย JR Central จึงไม่อยู่ในขอบเขตการใช้งาน ดังนั้นหากเดินทางจากเกียวโตไปโอกายามะ ต้องนั่งรถไฟด่วนพิเศษสาย JR Kyoto ไปชินโอซาก้าก่อน แล้วจึงต่อ Sanyo Shinkansen
การไปคุราชิกิก็ต้องระวังเช่นกัน เพราะสถานีชินคุราชิกิไม่ใช่สถานีที่ใกล้ย่านประวัติศาสตร์คุราชิกิบิคังที่สุด อีกทั้งขอบเขตชินคันเซ็นของบัตรนี้สิ้นสุดที่โอกายามะ หากต้องการไปสถานีชินคุราชิกิจะต้องจ่ายค่าโดยสารส่วนต่าง และยังต้องต่อรถย้อนกลับไปคุราชิกิ จึงไม่ได้สะดวกกว่า วิธีที่สะดวกที่สุดยังคงเป็นการนั่งชินคันเซ็นไปโอกายามะ แล้วต่อรถไฟสาย JR Sanyo Main Line ไปสถานีคุราชิกิ
โดยรวมแล้วข้อดีของบัตรนี้คือครอบคลุมพื้นที่กว้างและใช้ Sanyo Shinkansen ได้ ส่วนข้อเสียคือกฎของเส้นทางไม่ได้เข้าใจง่ายอย่างที่เห็นบนแผนที่ หากทำความเข้าใจล่วงหน้าว่าระหว่างเกียวโตถึงชินโอซาก้าใช้ชินคันเซ็นไม่ได้ และรู้ความแตกต่างระหว่างสถานีชินคุราชิกิกับสถานีคุราชิกิแล้ว ก็ใช้งานได้สะดวกมาก

ปราสาทนาโกย่า

ปราสาทขนาดใหญ่ระดับแนวหน้าของญี่ปุ่น สร้างขึ้นในช่วงต้นสมัยเอโดะตามคำสั่งของโทกูงาวะ อิเอยาสุ ผู้ก่อตั้งรัฐบาลโชกุนเอโดะ บนยอดหอคอยปราสาทที่มีหลังคา 5 ชั้นประดับด้วยคินชาจิสีทอง 2 ตัว เพศผู้และเพศเมีย ซึ่งเปล่งประกายและกลายเป็นสัญลักษณ์ของนาโกย่า

• นาโกยะ
• สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม / แลนด์มาร์ก

เมื่อก่อนฉันไม่ได้สนใจปราสาทนาโกย่ามากนัก จนกระทั่งทราบว่าเมืองนาโกย่าได้บูรณะพระราชวังฮมมารุ รวมถึงโจราคุเด็นและยุโดโนะโชอินอย่างซื่อตรง โดยอ้างอิงจากแบบแปลน ภาพถ่าย ข้อมูลการสำรวจ และภาพเขียนบนฉากกั้นที่หลงเหลือจากก่อนสงคราม กล่าวคือปราสาทนาโกย่าไม่ได้มีเพียงหอคอยปราสาท แต่ยังมีที่พำนักของโชกุนให้เข้าชมด้วย จึงตั้งใจว่าจะต้องไปให้ได้
พระราชวังฮมมารุที่ตั้งตารอสร้างความประทับใจได้สมคาด ตั้งแต่โถงทางเข้าและโอโมเตะโชอินไปจนถึงโจราคุเด็น มีทั้งภาพเขียนบนฉากกั้นปิดทอง งานแกะสลักช่องเหนือประตู เครื่องประดับโลหะ และเพดานหลากหลายรูปแบบ ความงดงามตระการตาทำให้ต้องเงยหน้าชมจนเมื่อยคอ และยังได้ยินเสียงนักท่องเที่ยวคนอื่นอุทานด้วยความประทับใจอยู่เป็นระยะ
ยุโดโนะโชอินก็น่าสนใจเช่นกัน ที่นี่เป็นพื้นที่อาบน้ำและพักผ่อนสำหรับโชกุนโดยเฉพาะ ไม่มีอ่างอาบน้ำแต่ใช้การอบไอน้ำ งานไม้ยังคงประณีตมาก แม้แต่บริเวณอาบน้ำก็ยังคงความสง่างามสมกับเป็นสถานที่สำหรับโชกุน
อย่างไรก็ตาม ภายในพระราชวังแทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือของใช้ในชีวิตประจำวัน ทำให้บางห้องดูคล้ายกันและจินตนาการถึงการใช้งานจริงในสมัยนั้นได้ยาก แต่หากสังเกตระดับพื้น หัวข้อภาพเขียนบนฉากกั้น เพดาน ช่องเหนือประตู และการจัดวางที่นั่งอย่างละเอียด ก็ยังมองเห็นความแตกต่างด้านสถานะและลำดับอำนาจของแต่ละพื้นที่ได้
หากมีเวลา ขอแนะนำให้จัดปราสาทนาโกย่ากับพิพิธภัณฑ์ศิลปะโทคุงาวะไว้ในทริปเดียวกัน พระราชวังฮมมารุแสดงให้เห็นพื้นที่สถาปัตยกรรมและระเบียบภายนอกของชนชั้นนักรบ ส่วนพิพิธภัณฑ์ศิลปะโทคุงาวะเก็บรักษาอาวุธ ชุดน้ำชา งานเขียน ภาพวาด และเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของตระกูลโทคุงาวะแห่งโอวาริ เมื่อชมทั้งสองแห่งประกอบกันจะช่วยให้เข้าใจวัฒนธรรมและวิถีชีวิตของไดเมียวในยุคนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เมื่อก่อนฉันไม่ได้คาดหวังกับปราสาทนาโกย่ามากนัก แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเพียงได้เดินเข้าไปชมพระราชวังฮมมารุที่บูรณะไว้อย่างสมบูรณ์ก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว แม้จะยังเข้าชมหอคอยปราสาทไม่ได้ก็ตาม