รีวิวของ Holly หน้า 7/8

สิ่งที่แนะนำที่สุดของสึรุยะ โยชิโนบุคือ “คายูชายะ” ภายในร้าน ที่นี่ลูกค้าสามารถนั่งหน้าเคาน์เตอร์และชมช่างทำวากาชิปั้นเนริคิริเป็นโจนามากาชิอันประณีตตามธีมประจำฤดูกาลได้อย่างใกล้ชิด ช่างทำงานคล่องแคล่ว ตั้งแต่การเลือกใช้สี การขึ้นรูป ไปจนถึงการตกแต่งรายละเอียดล้วนพิถีพิถัน เรียกได้ว่าเป็นการแสดงฝีมือช่างขนาดย่อมเลยทีเดียว
แม้ไม่คุ้นเคยกับวากาชิ ก็สามารถเข้าใจความใส่ใจเบื้องหลังรูปทรงและรายละเอียดแต่ละจุดผ่านขั้นตอนการทำสดตรงหน้าได้ โจนามากาชิที่ทำเสร็จสดๆ มีเนื้อสัมผัสละเอียดนุ่ม ความหวานสมดุลเมื่อทานคู่กับมัทฉะ ไม่เพียงแต่ดูสวยงาม รสชาติจริงก็ได้มาตรฐานสมกับเป็นร้านเก่าแก่
หากตั้งใจเดินทางไป ขอแนะนำให้เลือกคายูชายะเป็นอันดับแรก เมื่อเทียบกับการซื้อสินค้ากลับบ้านเพียงอย่างเดียว การได้เห็นโจนามากาชิทำเสร็จต่อหน้าต่อตานี่แหละคือสิ่งที่มีคุณค่าและน่าประทับใจที่สุดของร้านนี้

ฉันเคยไปศาลเจ้ายาซุอิ คมปิรากุมาแล้ว 3 ครั้ง ต้องบอกว่าอย่างน้อยจากประสบการณ์ของฉันเอง ที่นี่ค่อนข้างศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ แต่เพราะแบบนั้น เวลามาขอพรที่นี่ควรคิดให้ดี ควรเขียนให้ชัดเจนหน่อยว่าอยากตัดความสัมพันธ์ไม่ดีแบบไหน และหลังจากตัดแล้วอยากให้ผลลัพธ์เป็นอย่างไร
สองครั้งแรกที่ไปสักการะ เป็นช่วงที่ฉันอยากลาออกแต่ยังออกไม่ได้สักที พอกลับมาจากไหว้แล้วประมาณ 2 สัปดาห์ก็ลาออกได้สำเร็จ แน่นอนว่าอาจเป็นแค่จังหวะเวลาที่บังเอิญก็ได้ แต่พอเจอประสบการณ์คล้ายกันติดกัน 2 ครั้ง ก็ทำให้ฉันประทับใจมากกับความศักดิ์สิทธิ์ของที่นี่
อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิซูโตกุที่ศาลเจ้าแห่งนี้บูชา ในประวัติศาสตร์และตำนานญี่ปุ่นมีภาพลักษณ์ของวิญญาณอาฆาตค่อนข้างแรง บรรยากาศของศาลเจ้าทั้งแห่งจึงค่อนข้างพิเศษจริง ๆ หากเป็นคนที่ไวต่อพลังหรือบรรยากาศของศาลเจ้า ก่อนจะไปอาจลองประเมินสภาพตัวเองดูก่อน
สำหรับฉัน ศาลเจ้ายาซุอิ คมปิรากุไม่ได้เป็นแค่ “ศาลเจ้าตัดสัมพันธ์” ชื่อดังของเกียวโต แต่ยังเป็นศาลเจ้าที่เหมาะแก่การมาสักการะเมื่ออยากจบความสัมพันธ์บางอย่าง งาน หรือสภาพชีวิตบางช่วง เพื่อเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ ๆ ดังนั้นถ้าทริปเกียวโตยังมีเวลา ฉันก็มักจะตั้งใจแวะไปไหว้เสมอ

จุดที่พิเศษที่สุดของพิพิธภัณฑ์เท็ดดี้แบร์ อิซุ คือโซนธีม My Neighbor Totoro บนชั้น 2 ที่ได้รับอนุญาตจาก Studio Ghibli มีการจำลองฉากคลาสสิกหลายฉากจากภาพยนตร์ ตอนแรกฉันตั้งใจมาที่นี่เพราะรถบัสแมวโทโทโร่เลย แม้ที่พิพิธภัณฑ์ Ghibli ก็มีรถบัสแมวเหมือนกัน แต่ให้เฉพาะเด็กเข้าไปได้ ส่วนที่นี่ผู้ใหญ่ก็นั่งเข้าไปถ่ายรูปได้ด้วย ดีมากจริงๆ!
ใกล้ทางออกยังมี “ศาลเจ้าเท็ดดี้แบร์” เรียงยาว ตั้งแต่เสาโทริอิ อาคารสักการะ ไปจนถึงมิโกะเท็ดดี้แบร์ ทำออกมาได้ครบถ้วนมาก เป็นการผสมวัฒนธรรมเท็ดดี้แบร์จากต่างประเทศเข้ากับองค์ประกอบศาลเจ้าญี่ปุ่นได้อย่างลงตัว น่าสนใจมาก
ชั้น 1 หลักๆ เป็นการแนะนำประวัติของเท็ดดี้แบร์ และจัดแสดงคอลเลกชันเท็ดดี้แบร์จากทั่วโลก ที่คลาสสิกที่สุดคือ “รถไฟเท็ดดี้แบร์” ฉากในตู้โดยสารให้ความรู้สึกคล้ายงานเลี้ยงใน Titanic แค่ย้ายมาอยู่บนรถไฟ และเมื่อถึงเวลาที่กำหนด เหล่าน้องหมีก็จะเต้นด้วยกัน ตอนที่ฉันไปตรงกับเทศกาลวันเด็กผู้หญิงพอดี ภายในพิพิธภัณฑ์ก็มีการจัดแสดงแท่นตุ๊กตาฮินะเวอร์ชันเท็ดดี้แบร์ด้วย
พิพิธภัณฑ์ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ตั้งแต่นิทรรศการในอาคารไปจนถึงการตกแต่งด้านนอก เห็นได้ว่าทำอย่างตั้งใจมาก แม้ราคาตั๋วจะค่อนข้างสูงนิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็คุ้มค่าที่จะแวะชม

เดิมทีวางแผนมาพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอฮาระที่คุราชิกิเพียงเพื่อชมภาพ «ดอกบัว» ของโมเนต์ แต่เมื่อได้เข้าไปจริง ๆ จึงพบว่าสิ่งที่น่าหลงใหลอย่างแท้จริงไม่ได้มีแค่ผลงานชื่อดังในคอลเลกชัน แต่ยังเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันซึ่งผลงานแต่ละชิ้นมอบให้เมื่อได้ชมของจริง ตั้งแต่ความงามของกิโมโนที่โคจิมะ โทราจิโรวาดด้วยสีน้ำมัน บรรยากาศเงียบสงบราวกับมีใครบางคนหายไปใน «โต๊ะเล็กยามโพล้เพล้» สีสันสดใสเบาสบายของ «คลองแห่งโอแวร์» ไปจนถึงภาพวาดความตายขนาดใหญ่ที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงแต่กลับยากจะลืม พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอฮาระน่าจดจำกว่าที่คิดไว้
ภายนอกพิพิธภัณฑ์มีความคลาสสิกคล้ายวิหารกรีก เมื่อตั้งอยู่เคียงกับทิวทัศน์ถนนกำแพงสีขาวของคุราชิกิกลับเข้ากันได้อย่างคาดไม่ถึง หลังชมเสร็จ ด้านข้างยังมีคาเฟ่ที่ผู้ก่อตั้งเปิดไว้อย่างใส่ใจให้นั่งพักดื่มกาแฟ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบศิลปะตะวันตก ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์ที่คุ้มค่าแก่การมาเยือนมาก

ศาลเจ้านามิโนะอุเอะตั้งอยู่บนพื้นที่สูงริมทะเลในนาฮะ ภายในบริเวณมีต้นไทรจำนวนมาก กระเบื้องหลังคาแบบโอกินาวะ และพืชพรรณเขตร้อน บรรยากาศโดยรวมแตกต่างจากศาลเจ้าที่พบได้ทั่วไปบนเกาะหลักของญี่ปุ่นอย่างชัดเจน ทั้งต้นไทร ลมทะเล หลังคาแบบโอกินาวะ และภูมิประเทศริมทะเล ทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้มีเอกลักษณ์แบบเมืองใต้มากขึ้น

ระหว่างทางต้องเดินขึ้นเนินที่ไม่ค่อยน่าถูกใจนัก แต่ก็ยังรู้สึกว่าดีมาก ไม่น่าแปลกใจที่คนญี่ปุ่นมาโอกินาวะแล้วรู้สึกเหมือนได้ไปต่างประเทศ เพราะบรรยากาศต่างจากศาลเจ้าบนเกาะหลักจริง ๆ

ตอนแรกคิดว่าความแตกต่างของปราสาทฮิเมจิกับปราสาทญี่ปุ่นแห่งอื่นคงมีแค่รูปลักษณ์สีขาวสะอาดที่สวยงาม แต่พอได้เข้าไปจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าขนาด สภาพการอนุรักษ์ และรายละเอียดทางสถาปัตยกรรมล้วนเกินกว่าที่คาดไว้มาก หลังจากข้ามสะพานซากุระมงเข้าไป แค่เดินผ่านลานซันโนะมารุไปถึงจุดขายตั๋วก็มีระยะทางพอสมควรแล้ว พอเข้าเขตปราสาทจริง ๆ ก็ถูกดึงดูดด้วยภาพของหอคอยหลักและหอคอยย่อย ทางเดินเชื่อม และประตูป้อมหลายชั้นที่ซ้อนทับกัน เดินไปหยุดถ่ายรูปไปสังเกตไปตลอดทาง จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเที่ยวให้จบตามแผนเดิมที่ตั้งไว้ 2 ชั่วโมง
เมื่อเทียบกับหอคอยปราสาทที่ได้รับความสนใจมากที่สุด ฉันชอบระเบียงเฮียคเคนโระกะของนิชิโนะมารุและเคโชยากุระมาก ที่นี่เก็บรักษาพื้นที่ใช้ชีวิตของผู้หญิงซึ่งพบได้ไม่บ่อยในปราสาทญี่ปุ่นไว้ได้เป็นอย่างดี เดินไปตามระเบียงไม้ มองดูห้องเล็ก ๆ ที่สาวใช้เคยใช้ ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน และนิทรรศการที่เกี่ยวข้องกับเจ้าหญิงเซ็น ถึงได้รู้ว่าในปราสาทไม่ได้มีเพียงเจ้าเมือง ซามูไร และสงครามเท่านั้น แต่ยังเคยมีชีวิตประจำวันของฝ่ายหญิงอยู่ด้วย เจ้าหญิงเซ็นเคยใช้เวลาที่สงบสุขหาได้ยากในปราสาทฮิเมจิ แต่สุดท้ายก็ยังต้องสูญเสียทั้งลูกและสามีต่อเนื่องกัน ทำให้ชีวิตที่ดูงดงามช่วงนั้นแฝงความเศร้าคล้ายโชคชะตา
บริเวณหอคอยปราสาทกลับให้บรรยากาศอีกแบบอย่างสิ้นเชิง ประตูเตี้ย ๆ ขั้นบันไดหินชัน ทางเดินคดเคี้ยว และมุมเลี้ยวที่โผล่มาอย่างกะทันหัน แค่นักท่องเที่ยวทั่วไปเดินก็ใช้แรงไม่น้อยแล้ว ยิ่งนึกไม่ออกว่ากองทัพศัตรูที่สวมชุดเกราะจะเดินหน้าได้อย่างไร พอเข้าไปในหอคอย เห็นชั้นวางอาวุธจำนวนมาก ช่องยิงปืน ช่องทิ้งหิน และห้องลับ จึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าภายใต้รูปลักษณ์สีขาวงดงามสง่างามของปราสาทฮิเมจิ แท้จริงแล้วซ่อนแก่นแท้ของสงครามที่เยือกเย็นมากเอาไว้ และก็รู้สึกดีใจที่ปัจจุบันเราอยู่ในยุคสันติภาพ ปราสาทที่ถือกำเนิดขึ้นเพื่อการป้องกันแห่งนี้ ในที่สุดก็เหลือไว้เพียงด้านที่งดงามที่สุดให้เราได้ชม

เพราะไปกินอาหารเช้าสไตล์นาโกย่าแบบคลาสสิกที่ร้านคิสสะใกล้ ๆ ก่อน ก็เลยแวะเข้าไปที่สวนโทกุงาวะก่อน ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอนิทรรศการโบตั๋นฤดูหนาวพอดี เลยรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าหน้าหนาวจะได้เห็นดอกโบตั๋นเยอะขนาดนี้ กลีบดอกโบตั๋นอันบอบบางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สีสันอิ่มแน่น พอเดินดูครบหนึ่งรอบก็ทำให้เข้าใจเลยว่าทำไมคนสมัยก่อนถึงหลงใหลดอกโบตั๋นกันนัก

บังเอิญได้เจอพิธีนางาชิบินะด้วย ทำให้เทศกาลเด็กผู้หญิงที่ปกติเป็นภาพนิ่ง ๆ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา ไม่คิดว่านอกจากศาลเจ้าชิโมกาโมะแล้ว ยังจะได้เจอพิธีนางาชิบินะที่นี่ด้วย แถมพิธีนี้คนทั่วไปก็เข้าร่วมได้ น่าเสียดายที่อยากไปชมตุ๊กตาฮินะในพิพิธภัณฑ์ เลยไม่ทันได้เข้าร่วม

ตอนแรกคิดว่าสวนในฤดูหนาวคงดูเรียบ ๆ ไม่ค่อยมีอะไร แต่จริง ๆ แล้วน้ำตก ทิวทัศน์ริมน้ำ และดอกโบตั๋น ทำให้สวนหน้าหนาวดูมีชีวิตชีวา และยังทำให้ฉันได้เห็นชัดขึ้นว่าสิ่งที่เคยอ่านในหนังสือเกี่ยวกับการควบคุมเทคนิค ทรัพยากร และพื้นที่เบื้องหลังสวนไดเมียวนั้น เป็นอย่างไรจริง ๆ

เดิมทีตั้งใจมาชมงานจัดแสดงตุ๊กตาฮินะของตระกูลโอวาริ โทคุงาวะ แต่พอได้เข้าไปข้างในจริง ๆ สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดกลับเป็นเวทีละครโนขนาดใหญ่มาก จนแม้ใช้เลนส์มุมกว้างพิเศษก็ยังถ่ายเก็บได้ไม่ครบ

ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดวางห้องชงชา ห้อง书院 และภาชนะเครื่องใช้ต่าง ๆ ขึ้นใหม่ ช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของพระตำหนักฮนมารุในปราสาทนาโกย่า ที่นี่ไม่ได้เป็นแค่พิพิธภัณฑ์ที่นำวัตถุโบราณใส่ตู้กระจก แต่ทำให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้เคยดำรงอยู่ในวิถีชีวิตของชนชั้นนักรบอย่างไร

แม้อำนาจจะเลือนหายไปแล้ว แต่โบราณวัตถุเหล่านี้ยังคงถ่ายทอดแสงเรืองรองที่หลงเหลือของตระกูลโทคุงาวะผ่านการจัดแสดงเชิงพื้นที่ได้อย่างต่อเนื่อง

ตอนแรกแค่ตั้งใจมาเยี่ยมชมแม่พิมพ์ไม้ทำวากาชิที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปี แต่ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะได้ข้อมูล丰富กว่าที่คาดไว้มาก ตั้งแต่กระดาษชิบุกามิ แม่พิมพ์ไม้ราคุกัน ไปจนถึงคินคาโตะที่เป็นเอกลักษณ์ของแถบโฮคุริคุ ทำให้ได้เติมเต็มความรู้หลายอย่างที่เคยเห็นกระจัดกระจายในหนังสือ และเข้าใจจริง ๆ ว่าคุณค่าของแม่พิมพ์ไม้ไม่ได้อยู่แค่ที่งานแกะสลัก แต่ยังรวมถึงการเลือกไม้ การทำให้แห้ง และการเก็บรักษาที่ล้วนมีรายละเอียดใส่ใจ
สิ่งที่ทำให้ประทับใจที่สุดคือการจัดแสดงจานใส่ขนมตั้งแต่ยุคเมจิ ไทโช จนถึงโชวะ โดยเฉพาะภาชนะสมัยไทโชที่มีกลิ่นอายตะวันตกและความโรแมนติก แทบทุกชิ้นทำให้ต้องหยุดดูอย่างละเอียดอยู่นาน แค่โซนนี้ก็รู้สึกว่าคุ้มค่ากับการมาแล้ว จานขนมที่ในพิธีชงชามักเป็นเพียงตัวประกอบ กลับกลายมาเป็นพระเอกเพียงหนึ่งเดียวที่นี่
หลังชมเสร็จได้ไปนั่งทานขนมนามากาชิไส้คิมิอัน ชาคากะโบฉะ และคุซุกิริที่โซนข้าง ๆ ถาดเครื่องเขินประดับมุกและภาชนะคุทานิยากิก็ช่วยให้ทั้งประสบการณ์มีกลิ่นอายคานาซาวะมากขึ้น ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะซื้อของฝาก แต่ระหว่างชมเห็นวิดีโอการทำ Choseiden แล้วอดใจไม่ไหว ซื้อกล่องเล็กกลับไต้หวัน พอกลับมาทาน Choseiden แล้วประทับใจกับสัมผัสที่กรอบเบาและละลายหายไปอย่างรวดเร็ว จนตอนนั้นเสียดายทันทีว่าทำไมถึงซื้อมาแค่กล่องเล็ก QQ

ศาลเจ้า Kinomiya เป็นศาลเจ้าผู้พิทักษ์ที่สำคัญของย่านอาตามิ และยังเป็นศาลเจ้าหลักของศาลเจ้า Kinomiya ทั่วประเทศด้วย วันหยุดคนค่อนข้างเยอะ ทำให้รู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ของศาลเจ้าหลัก

ภายในบริเวณมีต้นการบูรศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ที่มีอายุมากกว่า 2,000 ปี ว่ากันว่าเดินวนรอบหนึ่งรอบจะช่วยยืดอายุได้ 1 ปี นอกจากนี้ยังมีต้นการบูรใหญ่อีกต้นที่ขนาดเล็กกว่าเล็กน้อยแต่ก็มีอายุหลายร้อยปี ไม่ว่าจะเห็นต้นไหนก็รู้สึกทึ่ง เพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ดูอลังการมาก

สำนักงานศาลเจ้าก็ดูทันสมัยมาก ให้บรรยากาศเหมือนร้านเก๋ๆ ในกินซ่า ของเสริมดวงความสัมพันธ์นอกจากเครื่องรางแล้ว ยังมีดีไซน์ใหม่ๆ น่าสนใจหลายแบบ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ซื้อ สุดท้ายก็อดไม่ได้ต้องพากลับมาหนึ่งชิ้น สิ่งที่พิเศษในครั้งนี้คือได้เซียมซีที่แม่นอย่างคาดไม่ถึงที่ศาลเจ้า ทำให้รู้สึกเหมือนโชคเริ่มเปลี่ยนไปในทริปต่อจากนี้